Woensdag 23/06/2021

Gamereview

'Prey' wil te veel games tegelijk zijn

null Beeld Arkane Studios
Beeld Arkane Studios

De makers van Prey schiepen hoge verwachtingen voor hun sf-thriller, waarvoor ze ideeën leenden uit een handvol andere videogames. Maar het spel heeft weinig zélf te vertellen.

Een videogame gemaakt door de mensen achter Dishonored 2, de beste game van 2016, met klassieker Bioshock als blauwdruk voor de futuristische Art Déco-bouwstijl van het fictieve ruimtestation Talos I. Het verhaal: u speelt ingenieur Morgan Yu, achtergelaten in dat door aliens overwoekerde station, maar wie bent u écht?

Als toemaatje: gameplay-elementen uit andere iconische videogames met een cerebrale toets, zoals Deus Ex (de vaardigheden van uw personage vallen gaandeweg bij te krikken), Half-Life (de omgeving waarin u terechtkomt is het resultaat van een mislukt experiment) en Dead Space (het horror-element, en het feit dat de game zich op een verlaten ruimtestation afspeelt).

null Beeld Arkane Studios
Beeld Arkane Studios

Som van de delen

De saus die het Frans-Texaanse gamebedrijf Arkane Studios uit al die goede voorbeelden wilde trekken bindt niet. Er wordt niets nieuws gedaan met de som van die delen, waardoor Prey nooit zijn eigen kracht vindt. Dat begint al met het verhaal: er wordt in de loop van de game gealludeerd op een komende mindfuck over de ware identiteit van je hoofdpersonage, maar het uiteindelijke moment van de revelatie is een slagje in het water.

Wel zit er een mooie metafoor in de manier waarop u Yu van upgrades voorziet door middel van zogeheten neuromodificaties: daar zitten namelijk ook alien-vaardigheden bij, en naarmate u die meer en meer gebruikt gaan de natuurlijke defensiesystemen van het ruimtestation zich ineens tegen u keren. U wordt, ziet u, minder en minder mens door al die technologie.

null Beeld Arkane Studios
Beeld Arkane Studios

In 't wilde weg

Er zitten nog meer van die slimmigheden in Prey. Zoals het element dat Arkane stal uit zijn eigen Dishonored-games, de diepe simulatie waarin u onder meer buitenaards DNA kunt gebruiken om uzelf te veranderen in een koffiemok of een ander decorattribuut en zo te sterke tegenstanders kunt verschalken, is Prey's grote pronkstuk. Maar het goeds dat Prey voor u heeft klaarstaan, steunt op een volstrekt onbehaaglijke gameplaydynamiek: de basale interactie tussen uzelf en de aliens - slaan of schieten - voelt gewoon niet lekker. Zeker de confrontaties met de kleine, krieuwelende Mimic-aliens zijn een constante bron van frustratie.

Bioshock ontvouwde destijds zijn diep in het vlees kervende vertelling bovenop een brok frenetieke schietactie. De overlevingshorror van Dead Space leunde wat dichter aan bij de kernactie van Prey, met gedrochten die u ineens uit het niets te lijf gingen, maar hen uitschakelen gaf iedere keer een kleine dopaminescheut. Wat u deed in die games had, kort gezegd, impact. Prey, daarentegen, voelt te vaak als een game waarin u als een halve zool loopt rond te zwaaien met een moersleutel of te schieten met een pistool of shotgun, en af en toe per toeval eens doel treft.

Prey is beschikbaar voor PlayStation 4, Xbox One en Windows.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234