Maandag 01/03/2021

Presentatrice en actrice Mies Meulders

'Dat 'vuil blad zijn' is een stuk van mij, natuurlijk, maar slechts een stuk. Ik voelde niet meer de behoefte dat te pas en te onpas aan te spreken''Ik ben vierendertig jaar. Als ik nu nog juffrouw huppelkut moet spelen die in de camera als een soort bloempje in het programma voor de vrolijke noot of het hogere kirgehalte zorgt... Sorry hoor. Dank u wel, dat is lang voorbij'

'Je vergiftigt niemand met te veel liefde'

Zanna Victoria is achtenhalve maand oud: vinnige blik, haar glimlach verbindt beide oren. Zegevierend kijkt ze, alsof ze zich bewust is van de overwinning die ze in haar naam meesleept. Zanna was vijf jaar geleden al bedacht 'voor het geval dat het een meisje was'. Het werd een jongen, Jesse. Victoria kwam erbij omdat broer Jesse de wereld meteen bij aankomst weer verlaten had. Nu Zanna er is, zijn de angsten deels verwerkt en neemt Mies Meulders ook weer een professionele start.

Marijke Libert / Foto Stephan Vanfleteren

Mies' haar is halflang, coupe carrée. Ze ziet er - nou ja - rijper uit en vooral rustiger. "Het heeft te maken met de kilometers die op mijn teller staan", grapt ze. Gevat en humoristisch is ze onverminderd. Mies Meulders: "Ik ben ook constant aan het veranderen. Ik sta niet stil, ik groei, en dat begin ik zo boeiend te vinden. Er bestaat een heel tof boek met de titel 'Oei, ik groei'. Dat beschrijft de mentale sprongen die baby's in een paar weken of maanden tijd maken.

"Ik heb het gevoel dat zoiets nooit overgaat. Niet alleen een kleintje, ook ik als volwassene maak dergelijke sprongen. Al duren de periodes ertussen veel langer. Ik heb het laatst nog meegemaakt, toen Zanna vijf maanden oud was. Ik ben toen in een vreselijke diepte terecht gekomen. Nadien pas zag ik in dat die fase nodig was om weer iets in beweging te zetten. Na een tijd van fysiek en geestelijk op zijn heb ik me herpakt, en met een dosis extra kennis over mijzelf heb ik die sprong gemaakt. Weet je, zo'n kind... Dat is van jou, maar het is er ook voor jou. Ik ben ervan overtuigd dat een kind bij je terechtkomt omdat het bij jou móést terechtkomen. Zanna heeft ons evenveel te leren als wij haar."

Gevaarlijke uitspraak, lijkt me, want dat betekent dat Jesse dan niet bij jullie thuishoorde.

"Toch wel. Ook hij heeft ons erg veel geleerd. Tijdens de negen maanden dat ik hem droeg, heeft hij enorm veel in beweging gezet. Voor mij was Jesses aanwezigheid een eerste confrontatie met de gevoelens van moeder zijn. Door het feit dat hij gestorven is, heeft hij ook veel dingen losgemaakt waarvan ik niet wist dat ik ze bezat. Ik noem het wakker worden. Sinds mijn negentiende had ik wel al mensen ontmoet die me geregeld een visje toewierpen, dat ik dan gretig opving. Mensen die me boeken leerden lezen, me met oosterse filosofie in verbinding brachten en me toonden dat het belangrijk was naar zingeving te zoeken. Toen ik Diego tegenkwam, voelde ik me goed in mijn vel, was ik heel gelukkig single, een beetje geneutraliseerd als het ware. Ik dacht dat de harmonie nakende was. Jawadde. Ineens wordt Jesse dood geboren, ploft de hemel neer, pal op mijn hoofd en is alles wat ik tevoren in laatjes had geordend grondig dooreengeschud. Was mijn ordening dan niet oké? Blijkbaar niet. Er was te veel theorie, te veel 'verstandelijk geloven' in plaats van 'doorleven'."

U bent dus altijd ergens met de zin van de dingen bezig geweest, ook toen u een stuk jonger was?

"Op mijn negentiende kwam ik met boeken van Bhagwan Rajneesh en Krishnamurti in contact, en een paar jaar eerder had me bij een bezinning met de middelbare school, het Heilig Graf, ook al een en ander bereikt. Een priester kwam toen op een bijzonder begeesterende manier over Franciscus van Assisi en Theresa van Lisieux praten. Voor de eerste keer had ik iets van: tiens, dit klinkt niet zo klef als de zever die we doorgaans moeten opscheppen. Dit heeft ook niets te maken met mensen die 5 frank in een schaal leggen terwijl ze rondkijken om te zien wie ze zo dadelijk de verdoemenis in zullen roddelen, kortom, dit klinkt puur.

"Ik was als kind al in rituelen geïnteresseerd. Zo speelde ik vroeger 'mis' bij ons thuis. Ik knipte dan hosties uit en offerde die boven de salontafel. Enfin, ik speelde eucharistie zoals een ander kind winkeltje (lacht luid). Ergens heeft het er dus ingezeten, al had dat met iets anders in mij te maken: een drang naar het theatrale, de act, de kostuums.

"Ondertussen geloof ik echt dat er dingen in mij aan het veranderen zijn. En niet alleen bij mezelf stel ik een inzicht vast. Een pak mensen, pubers en zelfs kleine kinderen staan open voor meer zingeving. Dat kan zich uiten in mediteren, gewoon tot rust komen, en zelfs in nieuwe rituelen beleven."

Het zit diep.

"Het leeft en wroet inderdaad in mij, vooral dat bewust zijn van de groei die ik doormaak. Ik zal hier niet beweren dat ik er driehonderd vijfenzestig dagen per jaar mee bezig ben, maar het zullen er toch driehonderd twintig zijn. Als het lampje eenmaal werd aangestoken, kun je niet meer in het donker zitten. Ik kan momenteel geen kasserol over mijn oren zetten en doen alsof ik niets geweten of gehoord heb."

U hebt nooit kasserollen op uw hoofd gezet, u uitte steeds gedecideerd wat u van de dingen dacht. Al was dat ooit over andere thema's. Waar is de tijd dat u als Lolita bij de groep De Lama's de ideale penis bezong?

"Ach, het was ook een mooie tijd toen. We hebben enorm veel optredens en succes gehad. Ik denk dat er in mijn eerste twintig jaar een hoop dingen zijn gebeurd. Achteraf bekeken heb ik me wel af en toe laten leiden door gewoontes, door die maalstroom waarin ik opgroeide. Ik maakte de keuzes niet die ik moest maken, maar ik liet niet na me toch te tonen."

Spijt van bepaalde keuzes?

"Mmm. Ik heb meer iets van: dat had ik anders moeten doen. Bijvoorbeeld met Lolita van de Lama's. Ik had een duidelijkere scheiding moeten maken tussen 'Wie is Mies Meulders?' en 'Welk typetje speel ik?'. Ik werd te veel vereenzelvigd met dat vuilbekkende, subversieve figuurtje vol oneliners. Pas op, ik heb aan dat type oneindig veel plezier beleefd, maar de consequentie was dat ik steeds als die persoon werd gezocht voor programma's op de radio of op tv. Terwijl Mies Meulders zelf een integere, weldenkende madam was met bepaalde verzuchtingen. Ik wou vooral ook een aai over de bol, míjn bol, niet de bol van die andere die men enkel in mij zag. Ik bleef echter stoute Mie spelen in de programma's van Jan Van Rompaey en bij Symons & Vanthielen. Ik was nu eenmaal de enige ietwat presentabele vrouw toen die over 'blote tetten' en een 'gat' durfde te praten en vettige praat verkocht. Dat 'vuil blad zijn' is een stuk van mij, natuurlijk, maar slechts een stuk. Ik voelde allang niet meer de behoefte dat te pas en te onpas aan te spreken."

U zei ooit dat in u permanent een strijd woedt tussen de non en de hoer.

"Dat ambigue is er nog altijd. Het begon met verbaal geweld, toen ik nog heel klein was. Als driejarige was ik bijzonder spitsvondig en was ik me bewust van het feit dat ik rad van tong was. Ik oogstte er veel bijval mee. Ik heb dat snel als een manier gezien om aandacht te krijgen, en streeltjes. Ik wou altijd maar graag gezien worden. Het enige vervelende was: door die leukdoenerij en spitsvondigheid te cultiveren kreeg ik net niet de aandacht die ik wou. Men applaudisseerde toen ik danste op de salontafel, maar toen ik daarna in de sofa neerzakte, hunkerend om op de schoot te worden getrokken, om geknuffeld en gekust te worden, bleef dat uit. Wat doe je dan als reactie? Je springt weer op de salontafel en danst en tettert verder. Het wordt een vicieuze cirkel, want fundamenteel blijf je missen wat je blijft zoeken. Dat is later in mijn leven en mijn carrière verder uitvergroot en zelfs geëscaleerd. Dat andere, dat oprecht was en hunkerde naar koestering, heb ik zelf water moeten geven. Dat kun je pas op het moment dat je daartoe de middelen krijgt. Een van de eerste dingen is: beseffen dat het fout zit."

Wat zat er dan fout?

"Ach, men zegt soms dat armoede erfelijk is, dat het heel moeilijk is uit bepaalde sociale lagen te breken. Mij lijkt het even moeilijk om uit geestelijke armoede los te komen. Generaties lang worden onverwerkte dingen, de wanhoop, de angsten en frustraties aan de volgende generatie doorgegeven. Pottekes stront noem ik dat. Trauma's uit het verleden die je meekrijgt. Je hoort het in de verzuchtingen van een vader die zegt: 'Ik heb geen unief kunnen doen, dan moet mijn dochter het maar realiseren'. Wel, ik heb geen zin om de geschiedenis van mijn vader, mijn moeder of mijn stamboom af te werken. Ik moet mijzelf vervullen. Ik wil niet, zoals generaties voor ons deden, de rugzak van de kinderen die na ons komen volproppen. No way. Ik zal proberen mijn potteke stront ook niet aan Zanna door te geven. Ik zal er zelf in roeren en eruit scheppen, zodat het zoveel als mogelijk geledigd wordt. Ik hoop ook op termijn het potteke weg te kunnen gooien."

Kunt u er met de ouders over praten?

"Dat is niet zo gemakkelijk. Wat kun je ook zeggen? Je hebt dingen gezien, meegemaakt, maar au fond kom je uit een zogenaamd perfect gezin. Lieve moeder, intelligente vader, mogelijkheden te over. Wat heeft het voor zin met één been in het verleden te blijven steken? Het houdt je alleen maar tegen om vooruit te gaan."

Uw vader is toch niet de bierbrouwer Meulders die ik op internet vond?

"(lacht) Toch wel. Maar hij is eigenlijk altijd journalist geweest. Hij schreef jarenlang voor Het Volk en is nadien naar de Gazet van Antwerpen gegaan. Als hobby begon hij bier te brouwen. Na de vierendertigste reorganisatie bij Gazet van Antwerpen is hij er op een goeie dag gewoon uit gebonjourd. Hij was toen vooraan in de vijftig. Vreselijk."

Journalist bij de Frut, dus u kwam niet echt uit een links nest?

"Nee, maar ik heb het evenmin als rechts ervaren. Je moet weten dat mijn vader jarenlang voor Het Volk werkte, de krant van de vakbeweging. Die periode herinner ik me overigens het best. De redactie van Het Volk bevond zich op de hoek van de Meir, aan de Jezusstraat, in een fantastisch mooi pand waar ook wij, de kinderen, af en toe eens mochten binnenspringen. We woonden in de Kempen. Antwerpen was in mijn jeugd synoniem van grote belevenissen. Dat was de Zoo, een hamburger eten, cola drinken en samen met zus naar pa's kantoor gaan om er met de interne telefoon te telefoneren naar elkaar.

"Nu, voor de rest, ik heb geen conflict met mijn vader of met mijn ouders. Wat wel gebeurde, is dat zowel Diego als ik na de geboorte van Zanna, toen we zelf ouders werden, ineens opmerkten wat er de voorbije jaren in onze kar was gegooid. Heel helder zagen we dat, en op die manier kregen onze ouders een andere bestemming, een andere invulling. Het is niet zo dat ik hier met schuld wil schuiven. Ik stelde wel vast dat ik in de loop van mijn levensgeschiedenis enorme angsten ging ontwikkelen. Een opstapeling van angsten werd het uiteindelijk."

Die na de dood van Jesse helemaal naar buiten kwamen. Tijdens uw programma's, in de radiostudio, kreeg u aanvallen van hyperventilatie.

"Pure oerangst was het. Angst om te sterven maar ook om te leven. Die angsten hebben me de eerste twee jaren na Jesse enorm veel parten gespeeld, bijna continu en heel fysiek. Angst om ziek te worden, bijvoorbeeld, dat was enorm. Als ik hoofdpijn kreeg, was het direct een tumor, zulke dingen. Terwijl ik tegelijk besefte dat ik me liet wegfietsen in een denkspoor dat even onnozel was als dat iemand me zou zeggen dat ik de zoveelste reïncarnatie van Napoleon was. Even los was het zand waarop ik mijn dwaze voorstellingen bouwde. Die angsten zijn na die twee jaar weggebleven en hebben maar twee keer de kop opgestoken tijdens de zwangerschap van Zanna. Heel even, vooral dan in die negenendertigste week, omdat dat refereerde aan de periode dat Jesse geboren was."

Hoe verliep de zwangerschap van Zanna uiteindelijk?

"Vreemd genoeg rustiger, zorgelozer en blijer dan die van Jesse. Veel mensen vinden dat onbegrijpelijk. Er is een onderzoek dat zegt dat een zwangerschap na een neonatale sterfte nooit blij kan zijn. Mijn man en ik kunnen alleen het tegendeel beweren. We hebben wel vijf jaar gelaten tussen Jesse en Zanna. We wilden er pas weer aan beginnen als we vertrouwen hadden. Dat is kennelijk gelukt. Ik ben niet de bange zwangere geweest die dan ook maar een schrikschijter op de wereld zette.

"Ik zie in Zanna's ogen veel vreugde, energie, positieve dingen. Mijn liefde voor Zanna groeit alsmaar, evenals mijn enthousiasme. Ik zag dat kind uiteraard vanaf het eerste moment graag, maar ik vind dat het graag zien bewuster en groter wordt naarmate ik Zanna beter leer kennen."

Kun je nooit genoeg liefde geven?

"Ik denk dat je niemand kunt vergiftigen met te veel liefde. Je kunt wel iemand vergiftigen met de manier waarop je liefde geeft. Als ik Zanna in een doosje wil steken, er bovenop ga zitten en haar alleen voor mij wil houden, zou dat ongezond zijn. Liefde krijgen is iets anders. Krijg je ooit genoeg liefde? Ja en nee. Als je een vaatje bent zonder bodem, of als je niet voelt wanneer men liefde geeft, dan heb je er nooit genoeg. Ik heb het ook moeten leren, liefde ontvangen."

Wat hebt u vroeger het meeste gezocht, aandacht of liefde?

"(denkt na) Ik denk beide, sowieso, maar door de extraverte dingen die ik gedaan heb, verkreeg ik gemakkelijker bijval dan het gevoel intens graag te worden gezien. Ik merkte gaandeweg ook dat ik een slechte ontvanger was van liefde. Ik durfde me moeilijk over te geven. Ik heb nochtans genoeg lieven gehad en genoeg navenante aandacht."

Daar zijn we bij dat ambigue aanbeland, want het meisje dat zingeving zocht, heeft in haar jeugd tegelijk een nogal - ahum - 'gevuld' leven geleid?

"Gevuld misschien, maar andermaal niet vervuld. Ik heb vriendjes gehad met wie ik een fantastische seksuele relatie had, maar van wie ik altijd zei dat ik mindfuck te kort kwam. Fuck enough, maar mindfuck te weinig. Tja, dan heb ik liever fuck te weinig maar mindfuck enough. (lacht luid) Ik heb liever geestelijke voeding en voldoening en respect dan alleen wilde seks of klaarkomen. Maar dat laatste stond vroeger al eens voorop, vooral in de periode dat ik conservatorium volgde in Gent. Ik heb nogal wat, hoe noem je dat, afgevogeld. Ik was toen erg mollig, op mijn dikste eigenlijk, en ik had brackets in mijn mond, maar dat alles vormde geen hinderpaal. Blijkbaar straalde ik uit dat ik goesting had. Tot ik inzag dat dat het ook niet was. De vaststelling van: het enige waar ik naar hunker, is liefde, en het enige wat ik krijg, zijn orgasmes en de volgende dag morning-afterpijn. Nadien ben ik gelukkig single geworden, tot Diego dik zes jaar geleden roet in het eten kwam gooien. (lacht)"

Diego, by the way, een zuiderse naam en zuiders uitzicht. Spaanse roots?

"Toch niet. Iedereen denkt dat, maar mijnheer is van het Waasland en zijn familienaam is Franssens. Dat hij Diego heet, is de 'schuld' van zijn twee oudere broers, die toen hij geboren werd de naam mochten helpen kiezen. Ze hebben hem naar hun superheld Zorro genoemd, Don Diego de la Vega. Weer volop te zien op Ketnet, trouwens."

Daarmee komen we bij de televisie. Hoe zit het met de carrière daar? Uw zwangerschapsverlof is afgelopen. Hoe liggen de kaarten?

"Geen kaarten. Ik doe momenteel reclame. Zo ben ik de stem van de campagne van De Morgen, 'Gebeten om te weten'. Daarnaast zijn er nog een paar vaste klanten. Ik ben ook heel blij met de talkshow die ze mij vanuit het Gentse Filmfestival hebben aangeboden. Ik twijfelde eerst om het te doen, maar Diego heeft me de gepaste impulsen gegeven. Sindsdien ben ik dolgelukkig. De mensen van het festival vroegen me of ik geïnteresseerd was om aan de hele voorbereiding mee te werken, en dat was ik. Het is een plezier om daarmee bezig te zijn. Ik zal volgende week merken of ik het nog kan, presenteren, vragen stellen. Ik zal kunnen vaststellen wat er mogelijk professioneel veranderde en wat al dan niet in een plooi is gevallen. Daar kunnen we misschien de eerste steen leggen voor wat een jaarlijkse traditie kan worden. Het festival, wie weet."

Maar de VRT heeft u nog niet gevraagd om iets voor radio of tv te doen?

"(ferm) Nee."

Johan Terryn zei laatst in een interview met Zeno dat de loyauteit van de VRT-medewerker doorgaans veel groter is dan die van de VRT tegenover de medewerker.

"Wat Johan zei in dat gesprek was bijzonder herkenbaar. Als je met de ideale format voor de dag komt, wil men jou overal, op de radio of op tv. Alleen je metier aanbieden, je kunnen, je manier van zijn, dat volstaat niet meer. Nu, ik ben geen bedelaar. Ik ga niet met mijn claque in de gang van de VRT zitten in de hoop dat ze daar vroeg of laat eender welk programma in zwieren. Zo wanhopig ben ik niet."

U hebt ook geen contract bij de VRT?

"Ik heb altijd met raamcontracten gewerkt. Nee dus. Jo Depoortere heeft me voor de quiz Teamwork op Canvas gecoacht. Hij zei toen: ofwel blijft Teamwork bestaan, ofwel wordt het programma afgevoerd en bijgevolg ook Mies Meulders. Maar iedereen die eraan meewerkt, zal zijn job behouden. Zo gebeurde. Iedereen met een vast contract - de eindregisseurs, redacteurs en producers - werd naar andere projecten doorgeschoven en enkel deze kop rolde."

Bent u tegenover de VRT-bonzen dan niet de assertieve madam die zegt: hé gasten, hier stáát ze?

"Ze zijn een beetje bang voor mij, naar het schijnt. Bij de VRT beschrijft men mij, zo hoorde ik laatst, als iemand die moeilijke vragen stelt. Ik weet echt niet waar men dat vandaan haalt, de persoon die dat ooit gezegd heeft over mij had nooit met mij gewerkt. Dat is toch helemaal te gek?"

Misschien hebt u nood aan een hoger Katja Retsin-gehalte? Dat doet het hem wel momenteel: sois belle ét parle (gentillement).

"Kijk, ik ben vierendertig jaar. Als ik nu nog juffrouw huppelkut moet spelen die in de camera als een extraatje, een soort bloempje, in het programma voor de vrolijke noot of het hogere kirgehalte zorgt... Sorry hoor. Dank u wel, dat is lang voorbij."

Wou u tien jaar geleden dan geen babe zijn?

"Oh, tien jaar geleden wou ik wel een soort Geena Lisa zijn die samen met Bart Peeters het 'lalala-lied' zong en af en toe in een fijne sketch mocht meespelen zonder dragende kracht te zijn. Ook dat is veranderd. Ik wil iets met vlees."

U was nochtans een overtuigde vegetariër.

"(lacht) Ik zal je meer zeggen: ik ben intussen ook in het echt weer kip beginnen te eten. Het gebeurde ineens tijdens de zwangerschap van Zanna Victoria.

"Ach, passons, gedaan met zagen over de VRT. Uiteindelijk ben ik best gelukkig met wat ik nu doe. Op dit moment bereid ik met een collega een serie tv-programma's voor. We willen het zelf realiseren en dan de keuze maken of we het in België of Nederland voorstellen.

"Ik wil over de grenzen heen kijken, een beetje loskomen van het traditionele hokjesdenken hier. Censydiam bijvoorbeeld veroordeelde mij ooit tot 'Canvas-madam', vanwege mijn uiterlijk en taalgebruik en om wat ik zogenaamd uitstraalde. Nochtans, toen ik meespeelde in Wittekerke heb ik daar weinig van gemerkt. Dat bleek niet uit de reacties van de mensen bij De Post en de bakker. Dat waren heus geen meerwaardezoekers."

U werd consequent als een beetje een bitch gecast. Zowel bij Teamwork als in Wittekerke speelde u een rol met een zekere dosis kreng.

"Lees interviews met Geoffrey Rush of Johnny Depp. Zelfs die gasten zeggen dat het verloren is zodra je op een moment van je professionele leven in de file 'weirdo's' terechtkomt, de file van 'de mensen met nen hoek af'. Je mag alle moeite van de wereld doen, je geraakt niet los van die stempel. Ik weet dat ik in dat bestand van 'bitchy' of 'vuil blad' zit. Ik doe geen moeite meer om het tegendeel te bewijzen."

Dat snel praten, dat ratelen zoals op de radio, lijkt inmiddels fel verminderd.

"Dat mitrailletten, bedoel je. (lacht) Dat kwam voor een groot stuk uit zenuwachtigheid. Het wekkertje liep dan gewoon af. Naar het schijnt was dat nogal opvallend. Ik deed dat echt niet met opzet of om iets te creëren. Intussen ben ik veel trager gaan praten, misschien door trager te gaan leven. Plus: ik zit hier niet in een studio, hé.

"Ik heb erg graag voor de radio gewerkt. Zowel in de studio, heel intiem met twee technici, als op onze miniredactie bij Studio Brussel. Ik hield ook van de voorbereidingen, van de eenzaamheid. Daarna kwam die climax, was het plotseling opstijgen en vliegen om een paar uur later een propere landing te maken. Ik deed en doe het nog graag, omdat ik muziek op zich zeer mooi vind, of het nu gaat over Mozart of Air of Red Hot Chili Peppers. Als er iets in gebeurt wat mij raakt, vind ik dat een waanzinnig godsgeschenk."

Wat heeft u na vierendertig jaar intens leven blij gemaakt en wat heeft u echt vervuld?

"Blij ben ik om het feit dat een paar mensen op mijn pad zijn gekomen. Vrienden, medestanders, die warmte meebrachten. Dat zijn de gratis cadeaus. Vervuld voelde ik mij de allereerste keer dat ik in Diego's ogen keek. Heel vreemd, maar de eerste keer dat ik hem waarnam, zag ik ogenblikkelijk een spectrum aan kleuren, voelde ik Afrika, vibes, kortom. Wij zijn direct heel diep gegaan qua gesprekken. Diego heeft me alle geheimen van de wereld opgebiecht. Vanaf dat moment zijn we elkaar dagelijks beginnen te bellen, zien en heel graag zien. In het voorjaar leerden we elkaar kennen en in september waren we al zwanger van Jesse. Nu ook met Zanna voelen wij dat verbond enorm. Wanneer we zitten te lezen of tv te kijken en we horen via de babyfoon iets bewegen boven, kijken we naar elkaar en dan hebben we niet iets van 'Jij of ik?' maar dan zeggen we: 'Gaan we samen'? En daar zitten we dan naast dat bedje, te wachten tot het slaapkopje opduikt. Vervulling, vroeg je toch? Wel, dát is het."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234