Dinsdag 10/12/2019

Potsierlijke parodie

U mag ons van veel verdenken, maar royalistische sympathieën hebben we nooit gekoesterd. Wel integendeel. Geef ons maar, dat is vaak al erg genoeg, democratisch verkozen leiders. We zouden er dan ook geen traan om laten mocht de gesubsidieerde poppenkast der Saksen Coburgs per direct worden opgedoekt en dit koninkrijk aan de Noordzee voortaan zonder royals verder moest.

Toch betrapten we onszelf zondagavond op een voorzichtige vorm van empathie voor het rariteitenkabinet van Laken. Was het echt nodig om lui die in het 'echte' leven al akelig dicht de karikaturale status benaderen nog een paar trappen na te geven door hen op te voeren als grotesk uitvergrote parodieën van zichzelf?

Het spreekt voor zich dat er ook met het vorstenhuis moet kunnen gelachen worden. Wat ons betreft zelfs zo luid mogelijk. Geert Hoste heeft er zijn handelsmerk van gemaakt en het duo Nathalie Meskens/ Walter Baele haalt met pittig aangezette alter ego's al jaren Mathilde en Filip door de mangel in Tegen de sterren op.

Bedenkelijker wordt het als men deze vorm van humor probeert te slijten in een zogenaamd ernstige reeks die beweert binnen historische krijtlijnen te kleuren, maar voor de rest ongeveer alles van horen zeggen heeft. Fictie - "we hebben toch altijd gezegd dat het allemaal niet hoefde te kloppen" - als flauw en doorzichtig excuus voor een wraakroepend staaltje kijkersbedrog.

Want hoe moet je Albert II anders noemen? In de plaats van het met veel bombarie aangekondigde hoogstaande koningsdrama kregen we een potsierlijke parodie geserveerd waarbij initiële verbazing - "hoe is deze stinker in hemelsnaam op het scherm geraakt?" - uitmondde in de verontwaardiging van een zich belazerd voelende kijker. Dit ondermaatse vehikel had immers evenveel met prestigieuze fictie van doen als frituur Dikke Gaby met een driesterrenrestaurant en ging gemakshalve voorbij aan het basisgegeven dat ook wat aan verbeelding van de bedenker(s) ontspruit enige vorm van geloofwaardigheid behoeft.

De contouren van het 'echte' verhaal zijn immers genoegzaam bij het brede publiek bekend en dus valt elke triviale toevoeging snel als totaal ongeloofwaardig door de mand. Wat er zich precies achter de paleismuren heeft afgespeeld komt wellicht niemand ooit te weten, maar de kans mag klein, zo niet onbestaande worden geacht dat de koninklijke bewoners zich gedragen als de verkavelingsvlaams pratende stripfiguren in deze deerniswekkende miskleun vol onnozele dialogen en nooit uitgesproken oneliners.

We hadden dan ook te doen met de acteurs die op aandoenlijke wijze nog iets van een rammelend scenario probeerden te maken. Het lukte niet. Boudewijn (Kris Cuppens), Albert (Lucas Van den Eynde), Astrid (Ruth Becquart) en Jean-Luc Dehaene (Wim Opbrouck) konden nog enigszins de schijn ophouden, maar zowel de stampvoetende kleuter Filip (Mathijs Scheepers), de rondvogelende clown Laurent (Stefaan Degand) als Fabiola (Leah Thys die als een overjaarse Cruella De Vil overal opdook) waren zo ridicuul dat het pijn deed aan de ogen. Dat het mogelijk is om op geloofwaardige en kwaliteitsvolle wijze een vorstenhuis te vermenselijken, werd nochtans overtuigend bewezen in onder meer The Queen of Beatrix: Oranje onder vuur.

Albert II is dan ook een grandioos gemiste kans. De reeks slaat op alle vlakken de bal mis en is niet meer dan een ridicule pastiche. Een onwezenlijke carnavalsstoet van pruiken en wassen neuzen die nooit het niveau van een slechte soap met veel te veel pretentie overstijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234