Maandag 30/11/2020

Postpunklegende Killing Joke is springlevend ****

Jaz Coleman bezwoer het publiek met rare oorlogsdansen en vicieuze toverspreuken, terwijl zijn band almaar agressiever ging spelen.Beeld Alex Vanhee

Killing Joke werd gecoverd door Metallica en geplagieerd door Nirvana. Nine Inch Nails, Tool, Soundgarden en Slipknot hadden heel anders geklonken zonder deze grondleggers van de postpunk. Maandag denderde Killing Joke op kruissnelheid door Trix.

Zelfs als je ze op één hand kunt tellen, hou je met gemak nog een paar vingers over: bands die vierendertig jaar meedraaien en toch platen blijven maken waarop ze zich van hun beste kant laten zien. Killing Joke behoort tot die categorie. Sinds de groep in 2003 weer bij elkaar kwam, overigens met Dave Grohl achter de drums, maaktze een artistieke renaissance door, en toert ze ook opnieuw met veel succes de wereld rond. De nieuwe tournee diende om een op til zijnde 'Singles Collection' te promoten, en bijgevolg bestond de set maandagavond louter uit songs die bij de fans sowieso in het geheugen waren gegrift.

Opener 'Requiem' (beginnen met een classic: altijd gedurfd) gaf al aan dat het geen routineuze herhalingsoefening zou worden. Echt zingen deed frontman Jaz Coleman niet, eerder iets dat het midden hield tussen rochelen en roepen, maar hij maakte wel een begeesterende indruk. Coleman - een excentriekeling die vorig jaar nog spoorloos verdween, tot ze hem een week later vonden in de Westelijke Sahara - bezwoer het publiek met rare oorlogsdansen en blikte met wijd opengesperde ogen de zaal in.

Buskruit
Nummers als 'Wardance' en het voor het eerst sinds de Falklandoorlog weer opgepikte 'Empire Song' hadden daardoor meer weg van vicieuze toverspreuken die op een oorverdovend volume uit de speakers werden geperst. 'Love Like Blood' toonde al erg vroeg in de set dan weer dat rauwe energie en een glasheldere melodielijn perfect konden samengaan. Naargelang de set vorderde, ging de band almaar agressiever spelen, en wie op een ballad zat te wachten, kwam bedrogen uit.

Als er al eens een mindere song zijn opwachting maakte - 'The Beautiful Dead' marcheert wat te rechtlijnig naar de finish om echt te blijven hangen - compenseerde de band dat met een indrukwekkende dosis inzet en spelplezier. 'Eighties' werd gespeeld met een flinke portie buskruit in de kont en 'Pandemonium' was behalve een indrukwekkende setsluiter ook een perfecte samenvatting van het uur dat je net achter de rug had.

Na vierendertig jaar klinkt Killing Joke nog steeds jong en potent. En aan de horizon lonkt nog meer toekomst, want nog voor het jaareinde verschijnt alweer een plaat met gloednieuw materiaal.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234