Zondag 26/01/2020

Por favore, donde estan la church, signorita?

"Past maar op!", zei een vriendelijke vrouw me, toen ik me halverwege vorige week bij de koffiewinkel bevond. Ze verklaarde zich nader nadat ze mijn verbaasde hoofd even in ogenschouw had genomen: "Ik heb net op de radio gehoord dat die mannen van plan zijn prominente Belgen hun kop eraf te snijden."

Ik stelde haar gerust. Ik zei dat ik geen prominente Belg was maar een halfbekende Vla-ming en dat ik er daarom vooralsnog van uitging dat die mannen mij niet kenden. Ik dacht dat ik die mevrouw zo wel had afgeschud, maar ze ging door. "Wie dan wél?", vroeg ze met iets strengere stem dan mij lief was. Ik besloot om haar spel even mee te spelen. Ik sloeg een samenzweerderige toon aan en zegde met grote stelligheid de volgende bucket list op :

1) Geert Hoste

2) Jani Kazaltzis

3) Griepcommissaris Van Ranst

4) Arne Quinze

5) Annemie Struyf

Bij die laatste naam knipoogde ze: "Maar ze onthoofden geen vrouwen!" Waarop ik dan weer antwoordde: "Verschoning. U hebt gelijk. Dan valt Jani alvast af. Dus wordt het wellicht Geert. En ik denk dat iedereen daarmee kan leven."

Einde gesprek.

Even later stond ik alweer op straat, een plek waar ik me hoe ouder ik word, steeds lekkerder ga voelen. Ik denk dat ik al langzaam aan het reïncarneren ben tot hond. Onderweg naar huis trachtte ik over niet te veel daklozen te vallen en sloeg ik bij mijn lokale viertalige Pakistaan enkele blikken Cola Light van een goed jaar in.

Bedoeling was die stapsgewijs uit te drinken terwijl ik later op de avond vanop mijn bankstel zou kijken naar een soort van Nobelprijsuitreiking voor sjotters die het Gala van de Gouden Schoen wordt ge-noemd. Deze fiësta wordt georganiseerd door een bevriende krant en een be-vriende tv-zender. Keurige aangelegenheid, hoor. Alle mannen 100 procent pinguïn. Alle vrouwen 150 procent ravijnen van decolletés. Sloten champagne voor, na en tijdens. Een woordje Nederlands, een woordje Engels, een woordje Frans.

'Gemeenplaats' is een te chique term voor alle verbale humbug die hier gebezigd wordt om de tijd te vullen tussen twee reclameblokken, wachtend op de spannende afloop, op het verlossende antwoord op de vraag die de natie al een jaar bezighoudt: "Wie heeft 'm, die schoen?".

Hadden ze het vooraf aan mij gevraagd, dan hadden die bevriende krant en die bevriende zender alvast veel tijd en moeite kunnen sparen, want ook hier bleek mijn kandidaat alweer eens de beste.

Dennis Praet moest die Gouden Schoen natuurlijk winnen en hij heeft hem ook gewonnen. Wie anders?

Behalve een uitstekende voetballer is Praet ook een door en door geschikte kerel, cooler dan Alaska en IJsland samen. Hij spreekt ook altijd met twee woorden en hij heeft, zoals alle voetballers van wie ik écht hou (De Sutter, Vertonghen, Vermaelen) geen hanenkam of een halve kleurdoos oorlogsverf nodig om een tegenstander bang te maken.

Wanneer Dennis Praet een bal raakt, is er altijd poëzie in de buurt. Snelheid, schoonheid, stijl. Laat de boeren maar dorsen, o Heer, maar laat deze jongen uit Leuven over vier jaar het doelpunt maken waarmee België eindelijk eens wereldkampioen wordt.

Overigens is dat hele Gala van de Gouden Schoen ook nog eens de glimmende dekmantel voor een spannende 'wedstrijd binnen de wedstrijd' die tijdens een vogelbreinstorm met de verbluffende naam 'De Gouden Pump' bedacht werd.

Het gaat hier niet om het toekennen van een onderscheiding aan een vrouwelijke voetballer, wat redelijk zou zijn, maar om een ordinaire vleeskeuring waarbij volgens onduidelijke criteria niets minder dan de 'Mooiste spelersvrouw' wordt aangeduid. De winnares leek warempel blij te zijn met haar prijs. In haar dankwoord zei ze 'merci', en helaas niet wat ik grondig had gehoopt: "Waartoe heeft vijftig jaar feminisme eigenlijk gediend, nondedju?"

Toch hebben zulke gouden momenten hun nut. Ze vormen een geschikt antidotum tegen mijn steeds drastischer vormen aannemende tv-verslaving. De dag waarop ik mijn toestel bij het groot huisvuil zal zetten, komt naderbij. Ik voorspel dat dit straks zal gebeuren bij het slaken van een kreet die, eenmaal ontcijferd, zal klinken als: "Eruit, gij bodemloze beerput!"

Ach, waar maak ik me druk om? De meeste tv-program-ma's hebben mensen van mijn slag toch niet als doelpubliek en diep in mijn binnenste ben ik zo'n goed mens dat ik al die domoren hun dagelijkse dosis domkopperij niet wil onthouden. Laat ze dus maar doen, die min of meer bekende Vlamingen - vaak gesjeesde acteurs en andere bimbo's - die onnozele opdrachten lopen uit te voeren die een geheimzinnig lachende presentator hen net opgelegd heeft, ter hoogte van een zuiders dorpsplein.

Laat ze maar lachend met hun huurauto's door mediterrane landschappen glijden. Laat ze maar veelkleurige cocktails drinken in schilderachtige B&B-tjes.

Laat ze maar met hun lompe voeten dwars door het dagelijkse leven van allerlei beschaafde volkeren lopen.

Laat ze op Italiaanse bodem iedereen maar aanspreken met 'Muchos gracias' en aangekomen in meer Iberische sferen, automatisch overschakelen op 'Grazie' of 'Buona sera'.

Te bar moet het van mij echter niet worden en ik word er ook echt niet goed van, wanneer ik zo'n kinkel of kinkelette tegen een nietsvermoedende oude vrouw in het zwart, die onder een oude Portugese olm rustig haar doperwten zit te weken, een zin hoor produceren die klinkt als: "Por favore, donde estan la church, signorita?".

Al moet ik er meteen ook bij zeggen dat ik zo'n gesjees-de acteur nog liever dát hoor zeggen dan dat ie, zoals zoveel afgestudeerden van de voormalige Studio Herman Teir-linck tegenwoordig, de behoefte voelt opborrelen om te gaan zingen.

Om te eindigen vertel ik u nog een mop die niet om te lachen is. Alwéér Geert Hoste, hoor ik u denken. Maar nee dus. Ze gaat als volgt: 'Zeggen dat er een dakloze gestorven is van de koude, is zoals zeggen dat er iemand in Auschwitz omgekomen is door luchtverontreiniging.'

Het is trouwens geen mop, maar zomaar een zinnetje. Stond in de marge van pagina 16 van het voorlaatste nummer van Charlie Hebdo. Niet zomaar een tijdschrift.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234