Woensdag 16/06/2021

Popfestivals: zoek de zeven verschillen

Vergelijk de affiche van Rock Werchter met die van de vorige vijf edities, en je kunt er niet omheen: qua headliners blijft de variatie vrij beperkt. Dat geldt net zo goed voor buitenlandse evenementen als Pinkpop en Roskilde. Ook dancefestivals ontsnappen er niet aan. David Guetta komt straks al voor het vierde jaar op rij naar Tomorrowland.

Rammstein toonde zich zaterdag de absolute publiekstrekker van Rock Werchter. Dat was in 2010, 2005 en 2002 ook al zo. Kings of Leon was vrijdag van de partij, en sloot eerder af in zowel 2009 als 2011. En de groep was eerder, als kleinere band, al twee keer langsgekomen. Cartoonpunkband Green Day was donderdag de band die het meeste volk op de been bracht, met een show die een blauwdruk bleek van het optreden dat het trio drie jaar geleden op de weide bracht. Metallica stond er dit jaar hoogst uitzonderlijk niet, dus is de kans groot dat het volgend jaar opnieuw zijn opwachting zal maken. Dat zal dan de zevende keer zijn, Werchter Boutique niet meegerekend.

Ook Red Hot Chili Peppers, Placebo, Pearl Jam, Coldplay en Radiohead spelen voortdurend haasje over met elkaar. Waren R.E.M. en Faithless intussen niet gesplit, dan kon je er gif op innemen dat minstens een van hen afgelopen weekend op de affiche had gestaan. Kortom: het gebrek aan verrassende headliners is een elk jaar een veelgehoorde kritiek op de affiche. Is dat omdat Herman Schueremans hoogstpersoonlijk aandelen heeft in al die bands? Natuurlijk niet. Alleen lijkt de poel waaruit een meerdaags festival zijn headliners kan opvissen met de jaren niet zo gek veel groter te worden.

Integendeel. Het heeft te maken met de manier waarop de muziekbusiness de voorbij jaren is geëvolueerd. Carrières worden korter, en bijgevolg is een lange carrièreplanning bij nieuwe bands minder aan de orde. Groepen moeten bovendien al een beetje catalogus hebben opgebouwd voor ze klaar zijn om als laatste het podium op te stappen, en op genoeg hits kunnen terugvallen om bij een groot publiek tot de verbeelding te spreken. En die liggen helaas niet voor het oprapen.

Toeren verplicht

Het verklaart waarom een band als Blur niet op TW Classic of TW Boutique staat, maar zelfs na tien jaar zonder nieuw werk toch op de moeder van de Werchterfranchise mag spelen. De groep heeft geschiedenis, kan gerust anderhalf uur vullen met classics van eigen makelij, en is sinds mensenheugenis niet in België geweest. Gevolg: het concert van Blur werd een van de steeds terugkerende topics tijdens deze vierdaagse.

Heel veel opvolging is er eigenlijk niet. Muse, Foo Fighters, Daft Punk en Coldplay kunnen het aan. Editors is in een paar jaar sterk gegroeid, en bands als Snow Patrol, Elbow en The National zijn bij hun volgende plaat wellicht ook groot genoeg om de stap naar het hoogste trapje te zetten. Maar het aanbod van sterke livebands met een gestaag groeiend repertoire die ook nog eens door een breed publiek in de armen worden gesloten, liggen niet voor het oprapen.

Het komt er voor festivalorganisatoren dus vooral op aan om de programmatie onder die headliners zo goed mogelijk op te vullen, en op dat vlak behoren zowel Rock Werchter als Pukkelpop tot de wereldtop. Alleen: omdat bands minder platen verkopen zijn ze haast verplicht om meer te toeren, en zijn ze vaak twee, drie jaar onderweg om een en dezelfde plaat te promoten. En komen ze vaker dan vroeger, waardoor hun passages vaak minder tot de verbeelding spreken.

The National zal in zes maand tijd drie keer in België gespeeld hebben. Queens of the Stone Age: idem. De immens populaire Ben Howard stond vorig jaar op Werchter, en was er afgelopen weekend opnieuw. Zonder nieuw werk, maar wel gegroeid als performer. Of Monsters and Men was vorige zomer niet klaar voor de grote festivals, en ging op Pukkelpop roemloos kopje onder. Maar de revanche op Werchter, met quasi dezelfde setlist, was zonder meer indrukwekkend. Dat zie je wel vaker.

Revelaties

Het toenemende aantal podia - in principe komt er volgend jaar een vierde bij in Werchter - zorgt er bovendien voor dat die herhalingen niet storend hoeven te zijn. Integendeel: het stelt de organisatoren in staat om meer lijn te steken in de programmatie. Dat zag je nu al: Tom Odell, Passenger en Ben Howard - gevoelige singer-songwriters die goed liggen bij de vrouwen - gaven allemaal present. Charles Bradley was een van de revelaties van Pukkelpop, en mocht zich nu ook in Werchter bewijzen voor een soulpubliek dat ook Frank Ocean, Lianne La Havas en Laura Mvula kon smaken.

Depeche Mode-Editors: een logische combinatie. Rammstein-Volbeat: same thing. Zolang het aanbod zich blijft verbreden, hoeven die overlappingen dus niet nefast te zijn. En met een beetje geluk staat op één van die zijpodia straks een naam op die mettertijd op het groot podium kan afsluiten. Zo is het bij Coldplay uiteindelijk ook gegaan: ooit klein begonnen in een tent op Pukkelpop, terwijl op het grote podium Limp Bizkit zou afsluiten. Dat was in die periode - 2000 - een tamelijk verdedigbare topact. Iemand daar nog wat van gehoord, sindsdien?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234