Woensdag 01/04/2020

'Pop voor iedereen!'

Begin vorig jaar haalde opperhoofd Will Sheff een aardige oogst fijne reviews binnen met The Golden Archipelago van zijn zijproject Shearwater en eind 2010 stond hij met de rest van het Texaanse Okkervil River te pronken op de Grammy's met True Love Cast Out All Evil. Dat ze tussendoor allesbehalve de tijd namen om uit te rusten, bewijzen ze met hun zesde langspeler I Am Very Far, een plaat waarop alle voorgaande uitspattingen één geheel vormen.

Of dat dachten we toch. In de bio bij de plaat lezen we dan dat het idee was er zonder idee aan te beginnen, met een leeg hoofd en zonder vooringenomen concept over hoe Okkervil River moet klinken. Sheff: "Maar beide stellingen kunnen naast mekaar bestaan. De bedoeling was om erg intuïtief te werken, en dat is gelukt. In mijn onderbewustzijn zit de droomsound die we willen vastleggen vervat, door alle mogelijke grenzen open te stellen, lijkt die eindelijk haar weg gevonden te hebben naar de plaat."

Sheff schrikt er niet voor terug om zijn platen op te hangen rond een centraal thema - zo gingen The Stand Ins en Stage Names nadrukkelijk over hypocrisie in de popcultuur - maar op I Am Very Far vereist het noest ontcijferwerk en poëtische inlevingskracht om de losse eindjes in de nummers aan mekaar te knopen. "Ik ben er rotsvast van overtuigd dat er echt nog mensen zijn die daar ook daadwerkelijk de tijd voor nemen. Of je nu Okkervil River of U2 bent, je hebt een handjevol hardcore fans en een grote groep toeristen. Het zweet dat in je plaat steekt, is voor de hardcore fans. Niet dat we nu plots afstand willen nemen van de toeristen, integendeel, maar het mocht wat uitdagender zijn. Qua teksten, meer beeldspraak en metaforen, maar ook qua instrumenten, we hebben alles van bas tot drums en snaren verdubbeld. Puur productioneel is dit bijna een heavy metalplaat."

De soms raadselachtige maar steeds gestroomlijnde teksten van Sheff komen voort uit de enorme boekentoren die hij verslond in zijn jeugd, maar nog meer uit experimenten die hij voor zichzelf opstelde. Zo las hij in 2006 alle boeken en luisterde hij naar alle muziek die hem aangeraden werd, inclusief pulpromans en platte pop. "Wanneer je ouder wordt begin je te weten wat je graag hebt en baseer je al je keuzes daarop. Ik wilde boeken opnieuw benaderen als een kind, tabula rasa. De uitdaging om een schoonheid, of gewoon iéts, te vinden in een werk dat je normaal links zou laten liggen, was leerrijk en spiritueel boeiend. Ik hield me bewust bezig met betekenissen sleuren uit kunstwerken, zonder dat ze er misschien met opzet in vervat zaten. Het existentialistische aspect vervat in een nummer van Kylie Minogue, bijvoorbeeld (glimlacht).

"En in iets dat je heel erg slecht vindt, ligt dan weer een zeker genot in de haat die je voelt. Dat belerende vingertje en het elitarisme in de kunst zijn voor mij een van de zwaarste fouten in het menselijk denken. Mensen beginnen tegenwoordig te denken dat ze idioten zijn wanneer ze een bepaald kunstwerk niet mooi vinden, of in slaap vallen in de opera. Fuck that! Ik las laatst een interview met Balthus (een Franse schilder, PJS) waarin hij tekeerging over een uitstekende film die hem zoveel nieuwe inzichten had gegeven en een oeverloze inspiratiebron was gebleken op zijn werk. Bleek dat hij het had over Honey, I Shrunk The Kids(lacht). Het enige wat eigenlijk overblijft is popmuziek: de meerwaardezoeker vindt er zijn existentialistische boodschap terwijl de gewone fan reden heeft om te dansen. Iedereen gelijk en toch anders, alsof Marx er zich mee gemoeid heeft", gniffelt de Amerikaan er nog snel bij.

Sheff kan het dollen met de popwereld schijnbaar niet nalaten. Zo roept hij een Whitney Houston-creatuur voor ogen in 'White Shadow Waltz' wanneer hij 'abandoned by all her admirors' huilt. "Maar ook Britney, Lilly Allen, Amy Winehouse... De mensheid keert tegenwoordig erg snel zijn rug naar zijn helden. Men wil je zien schitteren om je dan eens zo hard te zien falen, bloedend in de goot als een stuk vuil. Bovendien zien we blijkbaar ook het liefst vrouwen ten onder gaan en vernederd worden, dat moet eens gedaan zijn!"

Zijn kritische kijk op glitter en glamour schemert dus alweer door. "Showbizz is bullshit. Maar dat bedoel ik niet per se negatief. Ik geniet er echt van om naar de Grammy's te gaan en te mingelen met belachelijk bekende mensen en dansers in spandex met veren in hun gat. Zijn de Grammy's een betekenisvolle show? Nee, totale trash, idioot en afstompend. Maar laat dat nu net drie dingen zijn die ik als pure ontspanning ervaar."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234