Donderdag 01/10/2020

Polsslag is party zonder grote uitschieters

Karen Orzolek van de Yeah Yeah Yeahs. De groep trakteerde op een kaleidoscopische mix van disco, artpunk en burlesque. Toch konden ook zij niet de overdonderende show brengen waarop veel toeschouwers leken te wachten. (Foto: Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

Zo'n 12.000 toeschouwers zakten zaterdag af naar Hasselt voor de tweede volwaardige editie van het indoorfestival Polsslag. Ze schuimden de vier zalen van de Grenslandhallen af waar hitsensaties, indiepunk en manische dance de plak zwaaiden. Hoewel weinig acts teleurstelden, waande je je toch meermaals in het oog van de storm, waar het wachten bleef op die ene orkaanachtige en overdonderende show.

Uitzinnig publiek
Het jonge broertje van Pukkelpop moest vorig jaar nog afrekenen met kinderziektes, maar die leken dit jaar grotendeels genezen. De klemtoon lag deze keer nog meer op dance, waardoor het tot in de vroege uurtjes een gezellige drukte bleef in de Dance Hall en Boiler Room. Daar gaven Tiga (****) en Crookers snedige dj-sets weg, naast Fake Blood (****) en A-Trak vs Mehdi (***) die op een uitzinnig publiek konden rekenen.

Stijn (***) had voordien de twijfelachtige eer om er het binnenstromende publiek te begroeten: voor een kleine aanhang stelde hij 'Password' en gloednieuwe songs voor. Met zijn mondkapje en latex handschoenen maakte hij een aanstellerige entree maar de voorproefjes uit zijn nog te verschijnen plaat - waarin Prince en Timbaland elkaar steeds lijken te bekampen - werden eens te meer gesmaakt.

The Noisettes (**) vielen na hun radiohit 'Don't Upset the Rhythm' dan weer door de mand: het Londense trio ploeterde met een achterhaalde rocksound, en flirtte een keer te vaak met Skunk Anansie of Morcheeba.

Wachten op de ontploffing
De schaduwrijke synthpop van The Juan MacLean (****) sloeg veel beter aan. Alleen: wat een zonde dat deze begenadigde groep ellendig vroeg op de middag geprogrammeerd stond, voor een handvol gegadigden. Met 'Happy House' en 'One Day' stuurden John MacLean en Nancy Whang van LCD Soundsystem nochtans perfecte hymnes de zaal in.

Bij het Parijse Birdy Nam Nam (***) kon je al makkelijker over de koppen lopen. Helaas gaf dit viertal turntablists alleen maar voorzichtige aanzetten om een knallend feestje op gang te trekken: nooit kwam het tot een explosie of een climax in hun set.

De ontploffing kwam er pas bij Mr. Oizo (****): ongelooflijk snedige beats en vlijmscherpe clubtracks stuurde die de zaal in, als vuurwerk in een verduisterd achterkamertje. Hij beschikte overigens ook over de grappigste visuals van de avond: op een gigantisch computerscherm achteraan zag je zijn muis twijfelend slepen naar een map waar Clouseau op te lezen stond, om dan toch maar een andere muziekmap aan te klikken.

Serieuzer was de toon die Dizzee Rascal (***) aanhield. Die laat zich sinds kort overigens bijstaan door een tweede MC, en nog opvallender: door een dj met één arm. Geen flauw idee hoe die zijn beats aan elkaar laste, maar het fascineerde danig.

De gayparade in frivole vuilniszakken van Fischerspooner lieten we daarna feestelijk aan ons voorbijgaan ten voordele van Yeah Yeah Yeahs (***). Die trakteerden je op een kaleidoscopische mix van disco, artpunk en burlesque. Helaas stuurde een vale geluidsmix het grandioze 'Zero' in de verkeerde richting, en leek de groep zijn concentratie ergens halfweg kwijtgeraakt.

Dan verraste de Jeugd van Tegenwoordig (***) meer: vulgariteit troef, dat wel, maar een rist hitsige beats en hun onnavolgbare 'swagga' maakten veel goed. Het onwelvoeglijk refrein "deze neger komt zo hard" kregen we nadien zelfs met geen stokken uit ons hoofd.

Protserige Presley Peter Doherty
Een stormachtig applaus volgde na elke song die Peter Doherty (**)bracht tijdens zijn soloset. Pijnlijk onterecht, want zo voortreffelijk als zijn soloplaat 'Grace/Wastelands 'ook klinkt, zo weinig bevlogen banjerde de knuffeljunk van weleer door eigen repertoire: een handvol Libertines songs ('Can't Stand Me Now') werden afgewisseld met nummers van Babyshambles ('Beg Steal and Borrow') en solowerk ('Arcady'), maar alleen in de net aangehaalde songs wist hij te overtuigen.

De knullige dansroutines van twee in Britse vlag gehesen ballerina's en een fles whisky van een obscuur merk maakten daarbij niet eens de meest groteske indruk. Nee, daar zorgde de toonloze, saaie voordracht van Doherty zelf wel voor. Hoe hij met soepele bewegingen over het podium struinde, gaf hem soms de flair van een jonge Elvis, maar diens bezieling deelde hij duidelijk niet. Van treurig drugsicoon naar middelmatige troubadour - soms is rehab toch geen verbetering. (Gunter Van Assche)

Peter Doherty wist slechts in een handvol songs te overtuigen. (Foto: Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234