Woensdag 01/12/2021

Politiek als mediaformat

De allergrootste vernedering op deze zondag kwam nog van de VRT. Marianne Thyssen sprak haar gekneusde achterban toe. Midden in haar weemoedige massagediscours werd ze weggedraaid door de openbare omroep. Nee, niet voor breaking news, voor de aanstormende paradepas van Bart De Wever, die nog lang niet aan spreken toe was.

Schofteriger krijgen seksisten het niet voor elkaar.

Nog pijnlijker: voor de eerste keer in deze campagne verscheen mevrouw Thyssen in een fleurig roze jasje. Eindelijk weg uit dat beige, potaarden grauw. Voor wat wellicht haar laatste groet zou zijn.

Weer meisje.

Aan het beeld lag het dus niet, maar daar ging het gisteren dus niet om. Ook Caroline Gennez, die zowaar in laarzen het podium beklom - hoezo zomer? - werd in haar troostrede weg gefaded door de fanfare van de openbare nieuwsjagers. En alweer voor een armzalige close-up van de grote Vlaamse leider. Dus niet dat hij een nieuwe grondwet aan het declameren was.

Ik moest aan Berlusconi denken.

Kozakken zijn minder grof en brutaal in hun gedraai. Maar ja, omroepen willen op verkiezingsdag graag marktleider zijn en dan mogen een paar fatsoensregels sneuvelen. Overigens, de winner takes it all, daar is mediatumult om gekend. Toch blijf je hopen dat enige ideologische erfenis en een prestigieus verleden in staatszaken nog enigszins verplicht.

Niet dus.

Een monsterscore is best leuk voor Bart De Wever, maar om daarom met dertien in een dozijn in zijn reet te kruipen, is ook weer te prozaïsch. Dat achterwaartse geluk kunnen we beter overlaten aan Maradona en de teamchef van de Argentijnen. Lionel Messi likt ook iets anders weg dan Bart De Wever.

Enfin.

Wat ook opviel was dat op de VRT ook zonderlingen hun hart mochten luchten. Mark Eyskens, om er een te noemen. In de hele campagne beschamend onzichtbaar, maar nu de zielshouding van de partij in rep en roer stond, weer vol verve aanwezig. O wat wou hij graag een humoristische duit in het zakje doen. Conform zijn abstracte schilderkunst sleepte hij uit de naam De Wever nog gauw de pastiche van een weeggetouw weg.

Permeke had het niet kunnen bedenken.

Een gevleugelde uitspraak van de Nederlandse columnist Bas Heijne is: “De ergste vorm van hypocrisie is doen dat je openhartig bent.” Ik voeg er graag aan toe: doen dat je nederig bent. En wat waren ze toch weer nederig, de verliezers op deze zondagavond. Dewinter, Dedecker, Gennez: als vallende engelen uit de Sixtijnse kapel gingen ze neer voor de cruciale keuze van het volk. Cruciale keuze? Daar acht ik het volk nauwelijks toe in staat. En de meeste partijleiders ook niet. Zo het volk de voorbije weken al iets van zich heeft laten horen dan was het een teken van politieke verwaarlozing. Het gevoel niet meer gerepresenteerd te zijn. De neurose van oplichting in de eindeloze wals van een bestuurlijk tekort. In die schabouwelijke leegte had kabouter Plop ook wel weg geweten met het volk.

Politiek als format van de media dat over alles gaat, behalve over politiek.

Ik hoorde de blaag Alexander De Croo. Hij vond dat hij het best goed had gedaan. Zetelverlies was hem niet aan te rekenen, dat waren de anderen. Zijn voorgangers vooral. Hij feliciteerde zichzelf met de restyling van partij en kandidaten die alleen maar slachtoffers had gemaakt. Doodgelukkig stond hij in de nederlaag. Met als vanouds slijmbal Van Quickenborne om zich heen. Zowat de enige liberaal ter wereld die pretendeert én marxist, én freudiaan, én clown te zijn. Met gemak staat hij morgen ook op de IJzerbedevaart te prevelen en te bidden.

Dat verderf van opportunisme.

De traditionele partijen hadden geen marktleider meer. En dus kon Bart De Wever vanuit Boeddhazit zich rijk rekenen. Ongekend in deze campagne was de lugubere onverschilligheid van Yves Leterme. Als gezandstraalde leider op een kruk van cynisme heeft hij zijn eigen CD&V naar een vooroorlogse dieptepunt geleid. Wat heet, de christendemocratie herleid tot een scoutgroepje. Toch juichte de West-Vlaamse autist als altijd: koning van een morzel grond.

Nog gekker: niet een partij-ideoloog die hem om rekenschap vroeg. Dat zal ook morgen niet gebeuren.

Yves Leterme: surrealisme in voetriempjes. Maar onverminderd geflankeerd door de flemen Inge Vervotte, Pieter De Crem en Kris Peeters. Alsof hij landschappelijk is ingebrand. Wat zou er eigenlijk nog wel moeten gebeuren voor deze gemankeerde staatsman de woestijn wordt ingejaagd? Een verloren Beneluxoorlog? Een financieel schandaal onder vrienden en familie? Een door land en volk niet te pruimen maîtresse?

De Bhagwan?

Het geluk van N-VA kon niet op. In een luizig feestzaaltje werd gejoeld en geloeid. Vlaggen wapperden. Bart De Wever betrad het podium met keizerlijke tred. Naast hem het strijkijzer Geert Bourgeois als standwerker van botox. Opvallend was dat Siegfried Bracke zich enigszins zijdelings ophield, aan de buitenkant van het gewoel. Wel met een niet te temmen glunderhoofd. Stralenkrans met snor.

Ik probeerde mij meteen in te leven in de figuur van Bart De Wever als premier, als lid van de Europese Raad, als gezaghebbende NAVO-partner. Zowaar middenbeuk van de wereldkerk, tussen Sarkozy en Merkel.

In diplomatieke kruiperigheid zal hij wellicht niet onderdoen voor Yves Leterme. En in kwinkslagen is hij zeker van Europees niveau. Maar krijgt hij ooit nog het laatste knoopje van zijn hemd dicht? Gisteren alvast niet. Het stond toch wat slordig, tussen al die vlaggen en bloemen. Tussen die in vreugde verkrampte lijkbidders van de Vlaamse zaak.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234