Dinsdag 24/11/2020

Pokémon

Sommige kinderzaken moet je niet willen begrijpen. Pokémon. Pokémon kun je niet begrijpen. Verdwaasd zit je in de zetel met je zoon naar een nieuwe aflevering van Pokémon: Black & White te staren. Een jongen staat op een sportveldje tegenover een groepje nozems. Hij beschikt over een gele kat met optie om iedereen te elektrocuteren; de tegenstander over een groene kat die boos kijkt. Dan gaan ze vechten. Eerst verliest de gele kat, maar dan komt er een vliegende kikker te hulp, en wint de gele kat alsnog. Einde aflevering. Netflix meldt dat er over 20 seconden alweer een nieuwe begint, die volgens exact hetzelfde scenario zal verlopen.

Wat ís dit, eigenlijk? Je begrijpt er geen snars van. John John begrijpt er evenmin wat van. Dat vóél je, al houdt hij zich sterk. Eigenlijk doet het er ook niet zo toe, want dankzij jouw vondst in het tv-aanbod ziet hij nu voor het eerst zijn nieuwe held live. "Pikachu!", roept hij met een heliumstemmetje. "Pikachu", echoot Missy na. Zij heeft nog van nature een heliumstemmetje.

Pikachu, die gele elektrocuterende kat dus, is de sterkste Pokémon, doceert je zoon geduldig. Wat is een Pokémon, vraag je. Nu kijkt hij je aan met een blik alsof je hem zonet om een godsbewijs gevraagd hebt, of om de code van The Matrix. "Gewoon, een Pokémon." Domme papa.

Vanuit het niets is de Pokémon-rage jullie gezin binnengerold. Het begon met enkele ruilkaarten, gekregen van een vriendje in de klas. Niet lang daarna was de hele klas in de ban. Geen verjaardagsfeest kan nog gevierd worden zonder Pokémon-kaarten in een geschenkdoos. Onder de kerstboom: Pokémon.

Op school hebben zijn klasgenootjes en hijzelf een intrigerend ritueel van ruilhandel bedacht. Dan gaan ze in een groepje bij elkaar staan, schatten als veehandelaars elkaars trofeekaarten en discussiëren druk over welke Pokémon precies welke energie tot ontwikkeling kan brengen. Uiteindelijk eindigt de zelf verzonnen koehandel telkens in een min of meer faire ruil van kaarten. 's Avonds spreidt je zoon de nieuwe oogst uit volgens een systeem dat ook al niet navolgbaar is.

"Dat is Squirtle", zegt hij, wanneer in de tekenfilmpjes een magische schildpad voorbijkomt. "Die heb ik ook." Geduldig legt je zoon zijn vader uit hoe al die vreemde wezens heten en hoe sterk ze zijn. Pokémon, besef je nu, zijn in een zevenjarig kinderhoofd de imaginaire voortzetting van dino's. Ze hebben hetzelfde soort onuitspreekbare maar voor een kind vanzelfsprekende namen. Ze roepen dezelfde onbestaanbare wereld op, waarin achter elke hoek een nieuw gevecht op leven en dood wacht.

Diep in de streamingcatalogus heb je de klaarblijkelijk allereerste tekenfilmafleveringen van Pokémon gevonden, ergens uit het einde van de vorige eeuw. Stap voor stap leer je nu samen met je zoon Ash kennen, een jongen van tien die Pokémon-trainer mag worden bij een professor. Het verhaal blijft nog altijd hetzelfde - confrontatie, gevecht, verlies en dan toch winnen - , en je zoon blijft nog altijd alle beesten benoemen die voorbijkomen in een soort Trumpiaanse binaire kinderlogica - "Froggie. Goed. Team Rocket. Slecht."

En het enige waarop je nog hoopt, is dat niemand hem straks vertelt dat je met een spelletje op de telefoon ook in de echte wereld op Pokémon kunt gaan jagen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234