Zondag 20/09/2020

FamilieklapCharlotte en Pauline De Bruyne

‘Plots wou ze niet meer samen met mij in bad’: zussen Charlotte en Pauline De Bruyne

Charlotte (l.) en Pauline: ‘Als de sfeer niet goed zit, zijn we weg.’ Beeld Bob Van Mol

De oudste is 29 en spatte vorig jaar van uw scherm als Holly in de Eén-reeks De twaalf. De lockdown bracht de Ontroerend Goed-actrice door in haar Gentse cocon, met haar man en eenjarig dochtertje Madonna. De jongste is 26 en opvoeder. Ze speelt in een eighties-coverband en opent binnenkort een plantenwinkel in Gent. Zussen Charlotte en Pauline De Bruyne.

CHARLOTTE

“Op het platteland van Lochristi hadden we een onbezorgde jeugd. Onze wereld was klein en geborgen, en we hadden altijd elkaar. We gingen allebei naar het dorpsschooltje in Zaffelare, waar iedereen elkaar kende. De bloemisterij van papa was onze favoriete speeltuin. We hadden veel plaats om te crossen en te ravotten, en telkens als er potgrond geleverd werd, stonden we er met grote ogen naar te turen. In mijn herinnering was die berg gigantisch, minstens tien meter hoog. We groeven er soms tunnels in. Onverantwoord, eigenlijk. (lacht)

“We speelden veel samen, maar ik zie ook flitsen van vroeger voor mijn netvlies dansen waarin Pauline in haar eigen wereldje zat. Of momenten waarop we zusserige ruzies over onbenulligheden hadden. Als kind is een leeftijdsverschil van drie jaar soms een onoverkomelijk obstakel. Er waren best veel momenten dat we elkaar niet vonden. Toen ik als puber begon weg te gaan en steeds meer mijn eigen leven opbouwde, voelde ik me soms schuldig tegenover Pauline. Ik liet haar achter in Lochristi, hoewel ik wist dat ze zich zonder haar grote zus toch altijd even ontheemd voelde. Maar de lokroep van Gent klonk al heel snel oorverdovend. Als ik als tiener naar Gent fietste en in de verte de stad zag oprijzen, begon het te kriebelen.

“Ik woon al tien jaar in hetzelfde huis, en ik denk niet dat ik er snel zal weggaan. Ik ben op dat vlak niet zo avontuurlijk. Ik voel een soort engagement voor de plaats waar ik woon. Mijn zus en ik zijn naar ‘de grote stad’ verhuisd, maar de rest van mijn familie woont in Lochristi, in dezelfde straat. We zijn allemaal nestmensen. Pauline en ik zijn dan ook niet de zussen die elk weekend op citytrip gaan. Sinds ik mama ben, kunnen we nog meer genieten van gewoon ‘zijn’. Geen activiteiten, maar gewoon wat bij elkaar hangen. In die kleine momenten vinden we allebei veel geborgenheid.

“We hebben het geluk uit een onvoorwaardelijk warm nest te komen. Onze ouders hebben ons altijd getoond dat liefde in al haar aspecten maakbaar is, dat we moeten werken voor de dingen die ons geluk brengen. We mochten altijd doen waar wij zin in hadden. Mama en papa hebben ons in geen enkele richting gepusht. Hoewel we allebei voeling hebben met het podiumleven, is Pauline op professioneel vlak een heel andere weg ingeslagen. Ze werkte de voorbije zes jaar als opvoeder van jongeren in moeilijkheden, en daar kan ik haar alleen maar om bewonderen. Ik vind het zot dat ze zo’n heftige job kan dragen. Maar het is net zo cool dat ze nu een plantenwinkel begint.

“Ik ben als prille puber begonnen met acteren bij jeugdtheater De Kopergieterij in Gent. Ons stuk Pubers bestaan niet sloeg meteen erg aan, waardoor we mochten spelen op het theaterfestival in Edinburgh. In 2014 volgde dan die hoofdrol in Flying Home (van Dominique Deruddere, red.), met tegenspelers als Jan Decleir en Josse De Pauw. Ik heb – corona niet meegerekend – nooit echt met langdurige werkonzekerheid moeten omgaan, maar ik heb op een bepaald moment wel beseft dat zo’n langdurig succes er niet altijd kan zijn. En dat succes best verslavend kan zijn. Ik ben gelukkig omringd door mensen die heel down-to-earth zijn. Mijn zus is een van hen. Ze haat het als ik te veel streken krijg en kan me als geen ander met beide voeten weer op de grond krijgen.”

Charlotte (l.) en Pauline: ‘Mijn zus haat het als ik te veel streken krijg.Beeld Bob Van Mol

PAULINE

“Toen Charlotte 13 werd, wou ze plots niet meer samen met mij in bad. Ik snapte er niets van. Ze was met totaal andere dingen bezig dan ik en soms frustreerde mij dat. Ik herinner me een tenenkrullende trip naar Parijs, zonder Charlotte. Ik zat in het tweede middelbaar, was een vreselijk ongemakkelijke puber en had net een eerste liefje. Daar liep ik dan, achter mijn ouders, die dartelend onder een paraplu de stad der geliefden verkenden. (lacht)

“Ik miste mijn zus, maar voelde anderzijds een afstand tussen ons waar ik geen blijf mee wist. Pas toen ik afstudeerde en ging werken, is dat leeftijdsverschil verdampt. Ook het moment dat Charlotte zwanger werd, heeft heel wat veranderd. Ze liet me af en toe voor haar zorgen, waardoor onze relatie gelijkwaardiger werd. Toen ze bevallen was, bracht ik haar regelmatig eten. ‘Moet ik naar huis?’, vroeg ik na een paar uren staren naar haar en de baby. ‘Nee, blijf hier maar wat.’ Dan haalde ik Madonna ’s ochtends uit bed zodat Charlotte een half uurtje voor zichzelf had. Sindsdien zijn we in de eerste plaats vriendinnen, en dan pas zussen.

“Vroeger hoorden we vaak hoe verschillend we wel zijn. Maar hoe ouder ik word, hoe minder ik me daarin kan vinden. Zelfs onze stemmen lijken heel erg op elkaar. Een tijdje geleden had ik een telefoongesprek met Alexander, de man van Charlotte. Het duurde twee minuten voor hij doorhad dat zijn schoonzus en niet zijn vrouw aan de lijn hing. (lacht)

“We zullen ons ook niet gauw schikken in een situatie die ons niet aanstaat. We zijn geen diplomaten. Als de sfeer niet goed zit, zijn we weg. En we proeven allebei nog altijd heel erg de nostalgie van onze kindertijd. Bijna elk weekend komen we samen in het ouderlijk huis. Thuis mag alles en hoeft er niets. In die gewonigheid zijn we allebei gelukkig. Zeker als papa beslist ‘een bubbelke’ open te doen.

“Ik ging op mijn twaalfde net als Charlotte naar De Kopergieterij, en zag meteen hoe zij haar plek had gevonden in die wereld. Ikzelf vond het vooral beangstigend om alleen op een podium te staan. Ik voelde me veel te kwetsbaar, alsof het publiek me kon neersabelen met een paar vuile blikken. Ik zou wegkwijnen in een acteercarrière. Ik zou zot worden van elke milde vorm van bekendheid.

“Die discrepantie tussen persoon en personage is bovendien lastig. Toen ik Charlotte de eerste keer op tv zag, vond ik dat bizar. ‘Doe toch eens normaal’, dacht ik. Maar dat betekende natuurlijk alleen maar dat ze een sterke vertolking neerzette. Ik heb echt moeten leren om haar op die momenten niet meer te zien als Charlotte, maar als haar personage. In De twaalf was ik meteen mee. Ofwel is zij geëvolueerd als actrice, ofwel ben ik beter geworden in het herkennen van die grens tussen mijn zus en het personage. Ik ben alleszins zot trots op haar. Soms krijg ik de vraag of mijn zus nog een job heeft naast dat acteren. Sukkels!, denk ik dan. Haar beroep krijgt nog altijd niet de erkenning die het verdient.

“Sinds een tijdje doe ik mijn ding in een new-wave­covergroep, Polly & The Fathers of Intention. Ik verkleed me als een sexy en vrouwelijke versie van Robert Smith. Ik sta niet als mezelf op het podium. Eigenlijk speel ik dus ook een beetje toneel. Maar net zoals Charlotte op een consequente manier bezig zijn met die creatieve uitlaatklep? Dat zou me niet lukken. Die ecologische plantenwinkel daarentegen, die komt er wel, heel binnenkort.”

Gekke gewoontes

Charlotte over Pauline: “Pauline onthoudt de kleinste details. Dingen die ik al lang ben vergeten, kan zij met grote nauwkeurigheid beschrijven. Zoals die lolly die we ooit in de supermarkt kregen.”

Pauline over Charlotte: “Alle wezens die Charlotte schattig vindt, wil ze stiekem een beetje pijn doen: zachtjes bijten in de wangen van haar dochter of een poesje enkele seconden iets te stevig vasthouden.”  

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234