Woensdag 27/05/2020
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Plots was ik jaloers op alle koppels die wel één huis hadden, geliefden die op een dag kiezen om samen te leven

Julie Cafmeyer is theatermaker en columnist. 

Na enkele weken samen te hebben gewoond tijdens de lockdown, is mijn vriend vertrokken.

Tijdens de lockdown groeiden wij naar elkaar toe. We zorgden voor elkaar, bouwden een ritme, een structuur op. Meestal gingen onze gesprekken niet zo veel verder dan het bespreken van het dagmenu en welke serie of film we die avond zouden zien. Als we ruzie hadden, gingen die ook niet zoveel verder dan de dagdagelijkse dingen. Discussies over wat we zouden eten, wie er naar de winkel gaat en dat het irritant is dat ik altijd kies naar wat we op tv kijken.

Toen hij vertrok naar zijn stad, zijn huis, omdat hij nood had om vrienden te zien en even alleen te zijn, haalde ik opgelucht adem. Misschien vervlakten de banaliteiten van de lockdown onze relatie. Misschien was het niet zo bevorderlijk voor de passie dat we 24 op 24 dezelfde ruimte deelden.

Misschien zouden wij intenser naar elkaar verlangen dankzij de afstand.

De eerste dagen na zijn vertrek was ik van streek. Die beloftevolle afstand riep geen passie op, eerder eenzaamheid. Hoe kwam dat? Was ik toch conservatiever dan ik dacht? Wil ik toch gewoon dat er altijd iemand bij me is? Niet om de hele tijd bij te zijn, uitstapjes zijn nodig, maar toch: iemand met wie je je leven deelt, in dezelfde ruimte, dag in, dag uit.

Plots was ik jaloers op alle koppels die wel één huis hadden, geliefden die niet bij elkaar op bezoek gaan, maar op een dag kiezen om samen te leven.

Ik sprak af met een vriendin aan de Schelde met een fles rosé. Ik drink te veel tijdens de lockdown, ik moet een plan bedenken om dat te minderen. Dit even terzijde, want het gesprek aan de Schelde ging over de liefde.

“Wanneer zouden mijn vriend en ik eens iets doen uit romantische overwegingen?”, vroeg ik haar. “Impulsief een appartement huren in een wereldstad, een boerderij op het platteland, desnoods op wereldreis. Risico’s nemen.”

Ze zei: “We kunnen niet altijd de regisseur van ons leven zijn. Dat is altijd zo, maar nu nog meer dan ooit. Het is ingewikkeld om te fantaseren over een toekomstig leven tijdens een lockdown. Misschien leren we daardoor iets van onze grillen, wat we de éne keer wel willen en dan weer niet. Deze tijd nodigt ons uit om te aanvaarden wat is.” En ik dacht aan een andere vriend, die me ook bij een glas rosé zei dat de liefde gaat over kijken naar wat is, niet om wat er moet zijn.

En plots besefte ik dat de zin ‘Schat, wat eten we vanavond?’ helemaal niet zo banaal of dagdagelijks is. Het is een vraag die ons afleidt van vragen over een onzekere toekomst. Het is een vraag waar we simpelweg een antwoord op hebben en daarom zo troostrijk is. ‘Schat, wat eten we vanavond?’ staat in die zin gelijk aan een intense liefdesverklaring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234