Maandag 05/12/2022

'pleistertje voor je halen?'

filmnight specials

kunnen pijn doen

'Filmnight Specials', de cultfilms van de vettiger soort die Jan Verheyen al enkele seizoenen op Kanaal Twee presenteert, hebben een verhandelbaar broertje gekregen. Onlangs kwam een box uit met voor zo'n 50 euro vijf films uit de reeks, inclusief Verheyens inleidingen. Eigenlijk moet je een behoorlijk zieke geest hebben om een horrorfilm met Koen Wauters te kopen, maar verder is het aardig gruwelen.

De selectie is op zijn minst divers. Twee films, van twee roemruchte namen, dateren uit de wonderjaren van de moderne horror. Lucio Fulci is samen met Dario Argento ongetwijfeld de klinkendste naam in de horror die in de jaren zeventig en tachtig uit Italie komt. The Beyond (1981, HHH) is een typisch, klassiek horrorverhaal over een pand dat op een van de poorten van de hel gebouwd is. Het spreekt voor zich dat in een ver verleden een bende onverlaten die allen in de kerk geboren zijn voornoemde poort niet achter hun gat hebben dichtgetrokken. De huidige eigenares, en zij niet alleen, moet dat bekopen.

Het verhaal is zoals Verheyen in zijn inleiding stelt niet altijd even helder, en de dubbing van de Italiaanse acteurs voor verbetering vatbaar, maar je kunt evenzeer zien waarom Tarantino's distributiebedrijf deze film opnieuw uitbracht. Qua horror-esthetiek is dit genieten. Spider-Man-regisseur Sam Raimi moet hier met bewondering naar gekeken hebben voordat hij zijn meesterlijke debuut The Evil Dead inblikte: bloed dient bij barokke beken uit halzen te spuiten, en onwerkelijke kleuren in onbestemde lichaamssappen en ingewanden zijn een must. Nog een klassieker, maar iets saaier als je hem nu terugziet, is The Hills Have Eyes (1977, HH). Het is de beste film van Wes Craven, meent gastheer Verheyen, maar ongetwijfeld hebben Craven-voorkeuren veel te maken met je eigen jeugdige horrorherinneringen. Wie in de jaren tachtig opgroeide, denkt wellicht eerder aan A Nightmare On Elm Street en The Serpent and the Rainbow, de jongere generatie aan de Scream-trilogie. Van Hills zit vooral het affichebeeld in het collectieve pulpgeheugen. Acteur Michael Berryman, die voordien al als koekoek naast Jack Nicholson bijrolde in One Flew Over the Cuckoo's Nest, ziet er met zijn kale, eivormige hoofd wel zeer vreemd uit. Hij hoort bij een verwilderd zootje ongeregeld dat in een desolaat berglandschap woont en een familie bedreigt die met een caravan in hun buurt komt vast te zitten. In de jaren zeventig was er nog een grens aan de beschaving, beste lezer, en wee de stedeling die daar in vakantiestemming argeloos overheen stapte. Het opzet is een beetje hetzelfde als die andere proto-slasher The Texas Chainsaw Massacre, alleen kruipt die nu nog vervaarlijk hysterisch onder je huid. Wel de wenkbrauwen behoorlijk geamuseerd opgetrokken bij de bonus-dvd, met daarop een trailer van Hügel der blutigen Augen, de Duitse versie waarin de bad guys plots uit de ruimte komen. Er tijdens de nasynchronisatie er nog een stukje verhaal bij verzinnen, Spitze!!

Een zeer goede keuze is Ringu (1998, HHHH) van Hideo Nakata, Japanse tophorror van de nieuwe generatie. Verheyen vertelt erbij dat de rechten voor een Amerikaanse remake in Hollywood vlot verkocht raakten omdat het uitgangspunt zo simpel is: als je de video waar alles om draait gezien hebt, sterf je precies zeven dagen later. Tegen de bon ton in noemt Verheyen die remake beter want helderder, en dus effectiever. Tenzij natuurlijk de horror net in de onbestemde dreiging zit, een idee dat je tegenwoordig, getuige ondingen als Final Destination, nauwelijks in Amerikaanse studio's uitgelegd krijgt. Wij huilen mee met de weerwolven in het bos van het onderbewuste waar men best niet te lang toeft: het Japanse origineel is voer voor nachtmerries, de Amerikaanse Ring is een pasgeboren pony die helder afgelijnd staat tegen een schitterende dageraad. Een onding dat u gezien moet hebben, maar daarom nog niet kopen, is Intensive Care (1992, H) van Dorna van Rouveroy, een wel erg bloedeloze poging om een Nederlandse horrorfilm te maken. Verhaal is er niet of nauwelijks, spanning al helemaal niet en filmisch komt het niet verder dan ongeïnspireerd nahappen wat er over de plas in slasher-pics gebeurde. Het spannendst is nog de belachelijke nauwe jeansbroek van Koen Wauters, die hier zijn filmdebuut maakt. Hoe hij daar ook nog die pull in kon stoppen en met die natuurlijke cool voor het oog van de camera kon blijven bewegen... Dana Winner zag er naar verluidt een natuurtalent in.

In Intensive Care zit een uit een coma ontwaakt gedrocht Wauters en vrien-dinnetje Nada van Nie (die voordien al schitterde in Honneponnetje) op de hielen. La Koen komt er niet zonder kleerscheuren (Dana: "Aaaaaaaaaaar-ghhhhh") en gapende wonden af maar heeft gelukkig nog Nada, die Koen vraagt, terwijl hij rood ziet van het bloed: "Zal ik een pleistertje voor je halen?" Intensive Care flopte in Nederland en kwam in Vlaanderen helemaal niet in de zaal. Hoezo?! Ebola Syndrome (1996, HH) is ongetwijfeld de foutste film uit de collectie, niet omdat het de makers aan vakmanschap mangelt maar omdat de gruwel uiteindelijk alleen euh... wreed is. U leert uit de intro dat deze prent uit Hongkong onder de noemer category 3 valt, films met extreem geweld en goor, een uithoek waar ook Japanner Takashi Miike (Audition) graag verkeert. Hier loopt een schofterig personage het ebola-virus op maar hij blijkt immuun en verspreidt al neukend en moordend de dodelijke aandoening. Aanvankelijk gebeurt dat nog heel grappig maar gaandeweg gaat het je behoorlijk op je heupen werken. Qua ideeën blijft het immers bij die ene gruwelijke klootzak, en dat haalt uiteindelijk ook de leuke stukken onderuit (de masturbatiescène in de keuken van het restaurant waar Har werkt, is genoeg om je volgende biefstuk eerst grondig te onderzoeken).

Nee, in dit geval was Verheyens intro veel leuker, vooral dan de trailer van het onnavolgbare The Crippled Masters (1984), die veel smakelijker is dan het hoofdmenu: de kreupele meesters uit de titel zijn twee kungfu-beoefenaars waarvan er eentje geen armen en eentje geen benen heeft, zonder trucage. Volgende keer graag als hoofdgerecht.

Bloed dient bij barokke beken uit halzen te spuiten, en onwerkelijke kleuren in onbestemde lichaamssappen en ingewanden zijn een must

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234