Zondag 18/04/2021

PLAY IT AGAIN, DM

Play it again, DM: dit waren de beste concerten van oktober

null Beeld Senne Van der Ven
Beeld Senne Van der Ven

Sommige concerten zijn zo geweldig dat je ze steeds opnieuw zou willen herbeleven, als een plaat die je grijs draait. Alleen: de waan van de dag spoelt zelfs de beste herinneringen al eens weg. Om dat tegen te gaan, frissen we graag uw geheugen op. Wie speelde de meest ontroerende, eigenaardige of mysterieuze concerten van oktober?

PJ Harvey, Vorst Nationaal, 19/10

Hoewel PJ Harvey min of meer dezelfde show afstak als op Pukkelpop, eerder dit jaar, lagen we tegen het eind van haar concert tòch weer stuiptrekkend in de touwen. Hoe dat kwam? We kregen voldoende redenen om net als Harvey op de barricades te gaan staan.

De tribale oerkracht die de marching band aan het begin van de show uitstraalde!

Dat sublieme, tienkoppige orkest met John Parish, Mick Harvey (The Bad Seeds), Alain Johannes (Queens of the Stone Age) en saxwonder Terry Edwards!

Die onverholen ode aan kersverse Nobelprijs-winnaar Bob Dylan!

De setlist vol politieke zwaargewichten, die als een ton op je gemoed had moeten wegen, maar als warme caramel in je oren gleed!

In minirok bracht PJ rock met maximaal effect. Niettemin, hoezeer ze het publiek ook kon ophitsen met recent werk uit The Hope Six Demolition Project, Let Engeland Shake en White Chalk (het onthutsende 'When Under Ether'), liep de grootste siddering door Vorst toen ze een paar prijsbeesten uit de nineties van stal haalde. Was u weer vergeten hoe opwindend de punky oplawaai '50 Ft Queenie' klonk of hoe intens de voordracht van murder ballad 'Down By the Water', dan herinneren onderstaande filmpjes u daar nog eens fijn aan.

null Beeld Senne Van Der Ven
Beeld Senne Van Der Ven
null Beeld Senne Van Der Ven
Beeld Senne Van Der Ven

Jamie Lidell, AB, 20/10

Hadden wij Jamie Lidell afgeschreven? Nou, dat klinkt nogal cru, maar
toen eerder dit jaar het nieuws lekte dat de Britse soulman een nieuwe plaat zou uitbrengen, hielden we ons hart vast.
Na twee prachtige popplaten sloeg de funky white boy aan het experimenteren, met het wisselvallige Compass tot gevolg, en een titelloos album dat de drumcomputerfunk van Janet Jackson een update bezorgde waar niemand op zat te wachten.

Een herbronning drong zich op.

Maar wie dacht dat het verhaal van Jamie Lidell was afgelopen, kreeg lik op stuk in de AB. Met een hartverwarmend, lekker ouderwets soulconcert zette hij de zieltjes van jong en oud in lichterlaaWat onze recensent er van vond? Check it out!

En wie wil wil zien wat een jofele knakker Jamie in het écht is, raden we onderstaand gesprek met Sasha - the other funky white boy - Van der Speeten aan.

Agnes Obel, De Morgen Sessie @ Pias, 22/10

Op elegante muiltjes gaf Agnes Obel vorige maand de aftrap voor de allereerste editie van De Morgen Sessies. Tijdens een intimistisch ontbijtconcert stelde de Deense songschrijfster haar nieuwste plaat voor. Waar u zich aan mocht verwachten? Alléén het beste voor onze lezers. Of wat hàd u gedacht? Ze maakte er een tricoloor onderonsje van, met twee Belgische muzikanten in haar nieuwe begeleidingsorkest. Eén van hen bleek zowaar de zus van Melanie de Biaso te zijn. In Brussel stelde ze het wonderlijke werkstukje Citizen of Glass voor, dat losjes gebaseerd is op het fenomeen van de "gläserner Bürger": een transparante wereld waarin privacy verdwenen is als sneeuw voor de zon, en iedereen zogenaamd achter glas leeft door de alomtegenwoordigheid van sociale media en camera's in de publieke ruimte. Opmerkelijk genoeg wordt die transparante wereld getoonzet door complexe arrangementen, waarachter de songs zich proberen te verschuilen. Vergeefse moeite, want songs als 'Stretch Your Eyes' of 'Stone' (nogal bedrieglijk aangekondigd als een liefdesliedje) boorden zich als een speer door je gemoed. Een sfeerimpressie? Die vindt u hier.

Wilco, AB, 27/10, AB

Wilco speelde in een decor van bomen en verkleurde bladeren dat het podium en de zeskoppige, stevig uitgeruste band - we waren de tel van de instrumentenwissels al na drie songs kwijt - van een knus kader voorzag. Kwam van pas, zo'n beetje herfstige boswarmte, want Wilco slingerde ons langs wel erg veel uiteenlopende emoties.
Het fraaie verslag van (pc) leest u door op WILCO te klikken.

En omdat zien geloven is: hieronder de integrale (!) live opvoering in de AB.

JMSM, Botanique, 2/10

JMSN (spreek uit als 'Jameson') is een blanke jongen met een zwarte stem. Met zijn magere, slungelachtige gestalte, kaalgeschoren kopje, felbleke huid en onopvallend zomerhemdje zag hij er in Brussel uit als een filosofiestudent die in zijn vrije tijd basketbaltraining geeft. Wat hij miste aan charisma, maakte hij ten volle goed met zijn fenomenale zangtalent en gloedvolle gitaarspel.

Bazart, AB, 8/10

De Bazart-gekte raasde onverminderd voort in Brussel, waarmee de Gentwerpse groep zichzelf gebombardeerd zag tot de jonge mooie oppergoden van de Belpop. In de AB zagen en hoorden we hoe de hormonen door bijna tweeduizend kelen gierden, hoe pancartes met loftuitingen in de lucht zwiepten, en songs als 'Tunnels', 'Echo' of - hoe kòn het anders - 'Goud' woord voor woord werden meegezongen. Zo zwaar als de songs van Bazart als eens inzetten op donker mysterie, zo hevig zette het publiek in op hysterie.

Huiselijk samenzingen met een bomvolle AB kan dan weer onderaan.

null Beeld Bas Bogaerts
Beeld Bas Bogaerts

Warhaus AB, 15/10

In de AB bood Warhaus het zicht van een statig maar verlaten herenhuis, in een met onkruid overwoekerde tuin. Binnen zijn de vloeren vermolmd, de grauwe muren afgebladderd en de trappenhal tochtig. Maar wonder boven wonder: in de slaapkamer stap je binnen in een zinnelijk boudoir waar het feestje vunziger oogt dan je browsergeschiedenis.

Het broeierige triootje tussen Maarten, muze Sylvie en een trompet in 'I'm not him' vindt u hieronder.

Tsar B, Bota 5/10

In de Botanique speelde Tsar B met tijd en ruimte. Zo lagen er duizend-en-één-nacht tussen een hotel in Tokio ('Monsoon') en een duinpan in het midden-oosten ('Escalate'), voerde een retrofuturistische hiphop-vibe de boventoon in 'Fort', en sleurde de naargeestige pianoriedel in 'Silver Lion' je dan weer naar één of ander nauwelijks verlicht steegje in de nacht.

Gekleed in een maagdelijk witte creatie van Léo, kwam Justine Bourgeus nog net iets dieper in het vaarwater van FKA twigs te zitten, maar muzikaal geeft ze net zo goed aan dat ze over genoeg slagkracht beschikt om ook in dat heikele water niet als een baksteen te zinken.

Death Grips, 31/10, AB

"First, the stage went black. Then I got punched in the face." Met die gortdroge zinnen opent een Britse live-recensie van Death Grips. Beter, grappiger, of op zijn minst méér accuraat, kun je niet beschrijven hoe het aanvoelt om dit staatsgevaarlijke schoelje fysiek te beleven. Wanneer kun je gewagen van een subliem concert bij Death Grips? Wanneer je achteraf zin krijgt om een puppy door een gehaktmolen te draaien. Wanneer de stoom uit je oren blaast en je tegelijk een langgerekte piep niet meer uit diezelfde oren krijgt. Het grootste manco? Het leek naar het eind wel alsof er slechts één snelheid stond op hun hardcorepunk met een kreupele, stomdronken hiphopbeat. Stefan 'MC Ride' Burnett, Zach Hill en Andy Morin leken hun agressie niet te willen of kunnen condenseren tot een ranseling van drie kwartier, die vast nog iets méér pijn had gedaan dan deze afmattende marathon van anderhalf uur? Maar wie zijn wij om hen die kritiek in hun gezicht te werpen? We zijn liever een angsthaas dan het haasje, mijnheer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234