Dinsdag 11/08/2020

PLACE DU SAMEDI

Excuses. Daar zal ik mee beginnen want ze zijn aan de orde. In de vorige uitgave van Cult. Weekend had ik namelijk grof gelogen over voormalig VS-ambassadeur Howard Gutman. Ik noemde hem een bosjesman en een aandachtshoer. Sorry, Gut! Intussen is namelijk gebleken dat hij geen bosjesman is. Maar hij blijft een aandachtshoer. En een slijmbal. En een tafelschuimer. En hij spreekt ook slecht Frans, zoals alle andere Vlamingen. Sommigen onder hen zijn daar zelfs trots op!

Bij het begin van deze week zag ik een écht swingende aflevering van De slimste mens ter wereld, waarin de zoals steeds innemende cineast-quizmaster aan zijn eminente kandidaten (een karakterzangeres, een scenarist-quizmaster en een schrijver van boeken) vroeg of ze wisten hoe Franstaligen een stofzuiger noemen. Ze wisten het niet. En ze deden over dat niet weten een beetje lacherig. Wat mij ook niet verbaasde, want het ging hier tenslotte om drie culturele iconen van een halve natte driehoek van een land dat zich bij voorkeur Flanders laat noemen.

Nu ben ik een groot liefhebber en volgens sommigen zelfs een parttimekenner van allerhande americana, maar het laatste waar ik van droom is toch dat wij onze cultuur helemaal zouden gaan enten op die van de VS.

Toen Michael Roskams uitstekende The Drop in Canada zijn première beleefde hoorde ik een VRT-commentator al over die verdomde Oscars beginnen lullen, en bij de Belgische première van dezelfde film sprak onze Openbare Omroepman de heren Roskam en Schoenaerts aan met "You two dudes".

Toen dacht ik even: "Le ridicule ne tue pas", alsook dat ik blij ben dat ik geen dude ben.

Ik hoor graag Frans en ik spreek het met plezier, en ik ben er zeker van dat ik diep vanbinnen veel meer te maken heb met iemand uit Mons, Charleroi, Namur, Tournai of Liège dan met een dude uit Brooklyn of Hollywood. En als er iets is wat ik niet kan verdragen van sommige van onze nieuwe excellenties, dan is het wel dat ze zo vaak misprijzen vertonen voor Wallonië. Ik zal het u maar onbevangen zeggen: ik koester mijn Waalse vrienden ten zeerste en ik word ook graag ontroerd door de landschappen van het Pays Noir, de Hoge Venen of de Gaumestreek.

Ik sta gelukkig niet alleen met die liefde. Helemaal per toeval viel mijn oog eerder deze week op de reisbijlage van de Britse krant The Independent. Ze hadden een heel katern gewijd aan Wallonië, naar aanleiding van het op til zijnde evenement Mons 2015, waarbij de Henegouwse stad Bergen even cultuurhoofdstad zal zijn.

De gezant van The Independent trok - met een beetje hulp van het Belgian Tourist Office, weliswaar - als een ware Lawrence of Wallonia op ontdekkingsreis door het Waalse gewest en blies in zijn reportage uitbundig de loftrompet omtrent de culturele rijkdommen van de hierboven reeds genoemde steden. Hij gooit er ook nog wat horecatips tegenaan, waardoor ik vermoed dat binnenkort heel wat hordes bleke Britten in Lille de Eurostar zullen verlaten om onze zuidelijke landgenoten een bezoek te brengen.

Moge het u op goede gedachten brengen de volgende keer dat u naar de markt van Hulst wilt, of van plan bent sloten glühwein te gaan drinken in Keulen.

Ga ook eens naar het Walenland! U zult verbaasd zijn hoe mooi het ginder is en wat voor aardige mensen daar wonen. Fijn ook dat in The Independent zelfs niet één keer geïnsinueerd wordt dat de Waalse medemens van nature lui zou zijn of verslaafd aan geldtransferten.

Op slechts een kleine twee uur rijden van Doornik bevindt zich een andere mooie stad, genaamd Londen. Ik bracht er vorige week twee etmalen door met weinig andere bedoelingen dan naar het late werk van de grote schilder J.M.W. Turner te gaan kijken in dat uitzonderlijke museum dat het oude Tate Britain toch nog altijd is.

Ik zie er mezelf ook steeds weer staan als de 16-jarige schooljongen die ooit helemaal alleen naar Londen gereisd was in de hoop daar de Beatles en de Stones tegen te komen, maar die uiteindelijk, vooral omdat de toegang daar gratis was, zijn tijd uitsluitend sleet in de vele zalen van The National Gallery.

Wanneer ik daar klaar mee was trok ik steevast naar het Tate, die wonderlijke plek in Pimlico, waar de rijke suikerboer Henry Tate aan het einde van de negentiende eeuw een kunsttempel liet bouwen ter ere van Groot-Brittaniës besten, Constable en Turner. Tot de dag van vandaag heb ik een lichte voorkeur voor de tweede en dat komt wellicht omdat zijn werk wat stouter van aard is en zeker gedurfder aandoet, minder plechtig ook. Wilder vooral. Joseph Mallord William Turner bleek zelf ook een wilder mannetje dan John Constable te zijn. Dat zal binnenkort blijken uit de ietwat afwijkende biopic die de grote Mike Leigh gewijd heeft aan de laatste levensjaren van Turner. De schilder wordt in die film op merkwaardige wijze neergezet door zijn zo goed als vaste acteur Timothy Spall.

Ondertussen sta ik met mijn bek helemaal open te kijken naar The Blue Rigi, een mistige aquarel die op verbluffende wijze de zonsopgang weet te vatten die al eens boven het Meer van Luzern wil plaatsvinden, zoals u allen ongetwijfeld weet.

Ik werd er daar en dan weer eens helemaal van overtuigd dat kunst eigenlijk het enige is wat de mens écht onderscheidt van pakweg de muskusrat.

Op de terugweg vanuit Albion lees ik in de vakpers dat er in mijn homeland andermaal een boeiende discussie is ontstaan over iets onnozels. Eén van de twee kwaliteitskranten waarvan de redactie en de kantoren zich bevinden achter de Basiliek van Koekelberg vraagt zich luidop af of de betoverende nieuwe fictiefilm Welp wel geschikt is voor échte welpen. De prent werd zelfs vertoond aan een publiek van padvinders en die laatsten mochten in plaats van de bevoegde journalisten hun oordeel vellen. Waarbij ik mij stilletjes afvroeg of na de volgende aflevering van Pirates of The Caribbean ook gepeild zal worden naar de mogelijk uiteenlopende meningen van een publiek van zeerovers.

En, o ja, voor het geval u er ooit eentje nodig heeft om uw stacaravan in de Ardennen een beurt te geven: een Franse stofzuiger heet van zijn eigen een aspirateur.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234