Donderdag 25/02/2021

Place du Samedi

Door de kleurentelevisie is de koers veel grijzer geworden." Dat zei Briek Schotte ooit tegen Anna Luyten. Wie zou ik dan wel zijn om die wonderlijke wielergod uit Kanegem tegen te spreken?

De koers is niet alleen grijs geworden maar ook ontiegelijk saai. Dat hoor ik dan weer van allerlei specialisten die ons bijna een hele maand lang 's avonds laat vanop de binnenkoer van diverse kastelen en bij een goed glas wijn onderhouden via prettige praatprogramma's op diverse zenders uit de Groot-Nederlandse regio.

Niet dat die specialisten er altijd meer van weten dan u en ik.

Toen aan eentje gevraagd werd of ze een beetje vertrouwd was met het vive le vélo-gevoel antwoordde ze dat haar vriend al een fiets had en dat zij erover nadacht er zelf ook ooit een te kopen. Een ijzersterk verhaal, kortom, wat mij eraan deed denken dat ik misschien wel kon beginnen te overwegen om de volgende paus van Rome te worden aangezien ik in de winter van 1957 eens tegen de zijmuur van de Kapellekerk in Brussel gepist heb.

De Tour is grijs geworden omdat er geen Briek Schottes meer meedoen, denk ik dan. Een man naar mijn hart die in zijn gloriedagen publiciteitsfoto's tekende met 'Brik' en daarna met een uitgestreken gelaat vertelde dat hij die letter 'e' had laten vallen omdat zoiets toch algauw een slok op een borrel scheelde al je een paar duizend keer na mekaar moest signeren.

"Koersen is simpel", zei Briek ook: "Ge moet weten wanneer ge rap moet rijden en ge moet vooral weten wanneer ge niet rap moet rijden." Dat die psychologen van het Sky Team daar nooit aan gedacht hebben!

De Tour is vooral saai geworden sedert hij voornamelijk clean gereden wordt, hoorde ik ook. Maar toch vooral sedert hij zo Angelsaksisch getint is, dat is mijn lekenindruk. Greg Lemond, Lance Armstrong, Cadel Evans, Bradley Wiggins: het zijn toch eerder namen voor countryzangers of voor wonderboys van een softwaregigant dan voor ridders van het ijzeren paard. Ze klinken wel, maar ze rieken niet naar rennerszweet en al evenmin naar de epische romantiek van berg en dal.

Briek, Rik 1, Rik 2, Lucien, Herman, Eddy: dát waren de helden. Doe er voor mij Bobet, Poulidor en Darrigade ook maar bij. En nog een handvol exoten met namen als Ocaña of Bahamontes, Coppi of Pantani.

Of Wim Van Est, die na zijn bijna fatale duik in een ravijn, tijdens de Tour de France van 1951, door een vroege copywriter volgende onsterfelijke woorden in de mond gelegd kreeg: "Zeventig meter viel ik diep. Mijn hart stond stil maar mijn Pontiac liep".

Op de schoolkoer zongen mijn broers en hun vrienden er een variant op: "Pontiac, tic,tac, smijt die horloge in den bak."

Of er over Eddy Merckx ooit een liedje gemaakt is, dat weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik altijd van hem gehouden heb, ook al omdat we ooit naar hetzelfde atheneum geweest zijn en hij vroeger toch ook een beetje op Elvis leek.

En fans van Elvis of Eddy kennen eigenlijk maar één stelregel: zeg nooit iets kwaads over Elvis. Of Eddy!

Mijn ontzag voor Merckx is zo groot dat toen ik hem een jaar of vijf geleden eens bijna tegenkwam op weg naar de tribune van Royal Sporting Club Anderlecht ik moest vaststellen dat ik plotseling helemaal van mijn melk was.

Ik bedoel: hoe zou u zelf zijn als u God tegenkwam op een regenachtige zaterdagavond?

Van de mooiste televisie over deze negenennegentigste Tour waren, terloops gezegd, de vignetten die radioman Ward Bogaert maakte voor 1000 zonnen en garnalen, een dagelijks zomerprogramma waar mensen door in een stoel te gaan zitten een vliegtuigticket kunnen winnen naar een plek waar ze eigenlijk niet naartoe willen.

Maar wat zit ik hier eigenlijk te zeuren over die Tour? U bent die toch al helemaal vergeten en sedert gisterenavond spelen zich op slechts twee haltes van Brussel-Zuid verwijderd de Olympische Spelen af en terwijl u dit leest rijden Tom Boonen en Philippe Gilbert hand in hand de eindmeet over van de krachtproef die Wegrennen heet.

Even tevoren donderden Bradley Wiggins en Mark Cavendish eveneens samen een diep ravijn in, bevolkt met wilde tijgers, ter hoogte van Londens Regent's Park. Achteraf verklaren ze elk van hun kant: "My Rolex is better than sex".

De Olympische Spelen! Ik neem me al vijf jaar voor om er deze keer eens zeker naartoe te gaan en toch blijf ik, zoals iedere zomer, gewoon weer thuis op mijn zetel liggen. "Doe wat meer sport!", zegt mijn dokter wel eens, maar ik kan hem met de hand op het hart verzekeren dat ik deze zomer niet anders gedaan heb dan sport, vanaf de eerste pass van het EK voetbal tot aan de laatste noot op het slotconcert van deze olympiade.

Of deed de sport mij?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234