Maandag 20/01/2020

#PKP14: de eindbalans

De 29ste editie van Pukkelpop werd zaterdagnacht afgesloten met een feestelijke set van de Schotse ster-dj Calvin Harris. Het bleek sowieso een uitgave waar de beats het, zeker qua publieke interesse, makkelijk haalden van gitaren. Na 225 bands en bijna 200.000 bezoekers: een nabeschouwing.

Met de slogan 'You're part of #PKP14' slaagde het festival er dit jaar van meet af aan in om een gevoel van samenhorigheid te creëren. Dat was nodig, want toen een paar dagen voor de start de Clubtent instortte door een windstoot, zat de schrik er, met de rampeditie van 2011 nog vers in het geheugen, plots weer goed in. Sindsdien werden al extreme maatregelen genomen om ervoor te zorgen dat zoiets nooit meer zou gebeuren, maar voor zover dat nog kon werden die voor deze editie nog verstrengd. Met andere woorden: Pukkelpop moet inmiddels zowat het veiligste festival ter wereld zijn.

Dat zag je ook achter de schermen, waar wandelwegen voor medewerkers consequent werden afgeschermd van de baantjes waar tourbussen, leveranciers en servicediensten af- en aanreden. Meer dan eens hoorde je zelfs mompelen dat het streven naar veiligheid stilaan tot een ware obsessie was uitgegroeid. Een verkeerde woordkeuze, uiteraard, al gaf het wel aan dat Chokri Mahassine niets meer aan het toeval wilde overlaten. Over de organisator gesproken: die werd telkens als hij op de weide verscheen als een held onthaald. Er ontstond ter plekke zelfs een heuse trend: selfies met Chokri, waar hij, opnieuw dat samenhorigheidsgevoel, graag op inging.

Ecologie

Nog een trend waar je -naast de heropleving van de minuscule jeansbroekjes, maar dat is weer een ander verhaal - niet naast kon kijken: Pukkelpop scherpt het ecologisch bewustzijn aan: er waren de inmiddels traditionele inzamelacties van bekertjes en flesjes, maar daarnaast vielen over heel het terrein de sorteerstations op waar afval kon worden gedropt. Liefst 240 vrijwilligers werden ingeschakeld om het terrein clean te houden.

Ook op de campings zag je die lijn doorgetrokken. De festivalganger die zijn tent het properste hield maakte bovendien kans op mooie prijzen. De begeerlijkste was wellicht een nieuwe tent, gesigneerd door zowat alle grote namen op de affiche. Zelfs op de boterhammenbandjes van de Pukkelpopmedewerkers stond een duidelijke boodschap afgedrukt: 'Only take what you can eat. It's a waste to waste food.' Een rockfestival opzetten is anno 2014 meteen ook een beetje (her)opvoeden. Het leidde, en dat mag wel eens benadrukt, tot een nagenoeg perfect georganiseerd festival.

De kleurige vlaggen die over heel het terrein wapperden gaven de driedaagse bovendien een extra feestelijk tintje mee. Dat er geen reclame voor een of ander merk op stond afgedrukt lijkt een detail, al zegt ook dat iets over Pukkelpop. Natuurlijk zou de driedaagse onmogelijk zonder sponsoring kunnen overleven, maar het deed plezier om vast te stellen dat er toch grenzen zijn aan de commercie.

Rest ons het discussiepunt waar, net zoals op élk festival, ieder jaar opnieuw het meest over te doen is: de affiche. Met Editors, The National en Queens of the Stone Age had programmator Eppo Jansen voor elke dag een klasbak kunnen strikken die bovendien een grote publieksopkomst garandeerde. Alleen speelden ze stuk voor stuk op herhaling.

Sinds het begin van de campagne voor hun jongste plaat was het voor zowel Editors als Queens al de vierde passage in België, en de vijfde voor The National. Bijgevolg trad er meer dan eens een déjà-vugevoel op, al weerhield dat Josh Homme en co. er niet van om een fenomenale give the people what they want-set te spelen die zonder discussie tot dé hoogtepunten van deze editie mocht worden gerekend.

Mooi ook om zien hoe breed de programmatie inmiddels is opengetrokken: van bonkende beats in de Boiler Room en de Dancehall over verschroeiende punk in The Shelter, en alternatieve rock in zowel de Marquee als de Club: de evoluties in zowat elke stroming werden in de gaten gehouden. Dat draait onvermijdelijk niet altijd even goed uit. Qua punk en metal had Pukkelpop bijvoorbeeld al interessantere jaren achter de rug. Zeker: met A Day to Remember en Bring Me the Horizon was de nieuwe lichting vertegenwoordigd, en Kadavar belichaamde ede komst van een verse lading retrorockers. Wie zijn punk liever op een bedje van nostalgie geserveerd kreeg, kon terecht bij NOFX en Lagwagon. Maar los daarvan bleven de grote verrassingen in dat segment van het aanbod dit keer uit: we misten jonge Belgische metalbands als Your Highness, After All en King Hiss, of het internationale geweld van Black Veil Brides en Down.

Spektakel

Niettemin blijft Pukkelpop hét ontdekkingsfestival bij uitstek. Natuurlijk brachten de grote namen, met naast headliners ook Snoop Dogg, Die Antwoord, Outkast en Belgische publiekslievelingen Balthazar, heuse volksverhuizingen op de been, maar wie het wat handig aanpakte en zelfs op dag drie nog op tijd z'n tent kwam uitgerold, kon nu al de grote namen van morgen aan het werk zien. Want ook dat maakte deel uit van het ritueel: lukraak wat namen uit het aanbod plukken om de gaten op te vullen in het parcours dat je voor jezelf had uitgestippeld, en dan helemaal weggeblazen worden.

Zo kon je ongepland voor het podium van The Cat Empire terechtkomen, een Australisch collectief dat een stomend feestje bouwde waarbij exotische latin een huwelijk aanging met pompende balkanbeats. Of voelde je in een tot aan de rand gevulde Castello de temperatuur stijgen tijdens de set van Omar Souleyman, die zowaar met Syrische bruiloftsmuziek de tent plat kreeg. Af en toe een uitstapje richting wereldmuziek: ook dat was part of #PKP14.

Relatief nieuw fenomeen op Pukkelpop: meisjesidolen. Met John Newman, Tom Odell en Ed Sheeran gaven wel meteen drie namen present die niet alleen de broekjes nat kregen, maar gelukkig ook op artistiek vlak konden overtuigen. Odell was ondanks zijn 23 jaar gewoon een erg goeie singer-songwriter, en generatiegenoot Sheeran leverde een heuse krachttoer door in zijn eentje de enorme mensenmassa voor de Main Stage in te pakken. Newman had op zijn beurt misschien nog niet genoeg sterke nummers om de aandacht een hele set vast te houden, maar als performer kon hij met de besten mee. Een schril contrast, overigens, met retrorocker Jake Bugg, op zijn twintigste al uitgeblust en ongeïnteresseerd voor een al even apathisch publiek.

Maar de opvallendste vaststelling was toch dat alternatieve rock, ronkende gitaren en alles waar géén beat in genesteld zat, het moeilijk had om zich staande te houden. Typische Pukkelpopacts als Kurt Vile, Bill Callahan, Thurston Moore, Slowdive, Wild Beasts en Other Lives speelden goeie tot uitstekende concerten, maar deden dat zelden in volgelopen tenten. Uitzonderingen op de regel waren Portishead, maar dat was dan ook een iconische band, en The War on Drugs, een Amerikaanse rockgroep die met Lost in the Dream een van de platen van 2014 heeft gemaakt, en de verwachtingen moeiteloos inloste met een verbluffend vijfsterrenconcert.

Scoren wél: acts die vooral inzetten op spektakel, en waarbij het nog nauwelijks lijkt uit te maken of er echt live wordt gespeeld. Voorbeelden legio: Tinie Tempah, Macklemore & Ryan Lewis, Deadmau5. De al eerder aangehaalde Calvin Harris ook. Niet écht een bemoedigende tendens, en hopelijk is die alweer overgewaaid als Pukkelpop volgende zomer met een even goeie editie zijn dertigjarig jubileum viert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234