Woensdag 28/10/2020

Recensie

Pink Floyd-legende David Gilmour eert heden en verleden in Oberhausen ****

Britse muzikant David Gilmour in Oberhausen. Bart Steenhaut was erbij.Beeld EPA

The voice and guitar of Pink Floyd. Zo staat het op de sticker die standaard over de hoes van de nieuwe David Gilmour-plaat wordt gekleefd, en dat was ook de reden waarom zijn huidige Europese tournee al was uitverkocht nog voor hij één noot nieuwe muziek had gelost. Om veel concerten gaat het niet, en net als de vorige keer wordt België consequent overgeslagen. Maar op een paar uur rijden kon je wél terecht in het Duitse Oberhausen, waar Gilmour zaterdagavond optrad in de König Pilsener Arena, zowat het plaatselijke equivalent van het Antwerpse Sportpaleis.

Wat heeft David Gilmour nog te bewijzen? Als aanvoerder van Pink Floyd behoort hij tot de grootste muzieklegendes die de rockgeschiedenis tot nog toe heeft voortgebracht, en met bijna driehonderd miljoen verkochte platen op de teller, is hij op de koop toe één van de meest succesvolle muzikanten uit de popencyclopedie. Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here zijn mijlpalen die het verloop van de muziek veranderd hebben, en de impact van die platen op acts als Radiohead, Tool, Smashing Pumpkins en zelfs U2 valt niet te becijferen.

Het Amerikaanse blad Rolling Stone rekent Gilmour tot één van de beste gitaristen ter wereld, en wie hem in Duitsland bezig zag, zal dat niet tegenspreken. Vanaf de instrumentale opener 'Five A.M.' werd je verwend met dat uit de duizenden herkenbare gitaarspel: vloeibaar en poëtisch op het ene moment, rauw en verpletterend als de nummers wat robuuster terrein opzochten.

Beeld EPA

Afgelopen weekend verscheen Rattle That Lock, zijn eerste soloplaat in acht jaar. Na The Endless River, de instrumentale eulogie voor gevallen vriend Rick Wright, is het verhaal van Pink Floyd helemaal verteld. Maar dat wil niet zeggen dat daarmee ook de sound van de band te slapen werd gelegd. Op Rattle That Lock blijven de karakteristieke stijlkenmerken van de iconische rockband bewaard, en meer dan de helft van de set van de nieuwe tournee bestaat uit Pink Floyd-classics. Er was een bloedstollende versie van 'Wish You Were Here', waarbij Gilmour en Roxy Music-legende Phil Manzanera met elkaar in duet gingen op akoestische gitaar. Of 'Money', waarbij de handgemaakte sample van een rinkelende kassa vergezeld werd door klassieke visuals uit het Floyd-archief.

Ook knap: de rond de Thalys-jingle opgebouwde titelsong van de nieuwe cd, misschien wel het meest catchy popnummer dat Gilmour ooit geschreven heeft. De eerste helft van de set -er kwam zowaar een ouderwetse pauze aan te pas- stond vooral in het teken van nieuw werk. Knappe songs, daar niet van. Maar zeker live voelde je toch dat Rick Wright gemist werd achter de keyboards. En ook al stonden er uitstekende muzikanten op het podium -ondermeer Pink Floyd-getrouwe Guy Pratt op bas- toch duurde het soms even voor alle puzzelstukjes in elkaar schoven. 'Astronomy Domine' -uit The Piper At The Gates Of Dawn- was zelfs een échte uitschuiver: vijf minuten lang bombastisch gedram zonder enige richting of bezieling.

Gilmour zélf speelde evenwel consequent virtuoos, en nam in elk nummer ruim de tijd om zijn kunnen te illustreren. Als er zoiets als een hemel bestaat, speelt hij er non-stop gitaar. Bloedstollende versies gehoord, alleszins, van classics als 'Us And Them', 'High Hopes' en 'Shine On You Crazy Diamond', een moment waarbij de koude rillingen je létterlijk over de rug liepen. Ook de Floyd-iconografie dook regelmatig op. Zo waren er de surrealistische visuals van de inmiddels overleden Storm Thorgerson, en leken de muzikanten net dwergen onder een enorm circelvormig videoscherm, dat nog het meeste weg had van een extra planeet in het zonnestelsel.

Met 'On An Island' kantelde de set richting onversneden melancholie, en 'The Girl In The Yellow Dress' gaf aan dat Gilmour ook met rokerige nachtclubjazz uit de voeten kan. En de apotheose was ronduit verpletterend, met een snoeihard 'Run Like Hell' als wervelend hoogtepunt. Ook de bisronde werd een onvervalste hattrick, waarbij de gitarist er met 'Time', Breathe' en 'Comfortably Numb' nog eventjes fijntjes op wees dat er een levende legende op het podium stond. Zonde, kortom, dat het Belgische publiek ook dit keer over het hoofd werd gezien.

Beeld EPA
Beeld AP

Setlist

1. 5 A.M. ¿
2. Rattle That Lock ¿
3. Faces of Stone ¿
4. Wish You Were Here ¿
5. A Boat Lies Waiting ¿
6. The Blue ¿
7. Money ¿
8. Us and Them ¿
9. In Any Tongue ¿
10. High Hopes ¿
-
11. Astronomy Domine ¿
12. Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V)
13. Fat Old Sun ¿
14. Coming Back to Life
15. On an Island ¿
16. The Girl in the Yellow Dress ¿
17. Today ¿
18. Sorrow
19. Run Like Hell ¿

-

20. Time ¿
21. Breathe (Reprise) ¿
22. Comfortably Numb

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234