Donderdag 20/02/2020

Pieter T'Jonck

Medewerker podiumkunsten

> Top 10

1. Sanne Van Rijn, Über

In onderstaand lijstje hoef je geen volgorde te zoeken. Ik moest al prachtwerken als Banquet van Patricia Portela, Sister van Vincent Dunoyer en zelfs William Forsythe schrappen. Om maar te zeggen: in 2007 bleek nog maar eens dat hier ontzettend veel goed werk gemaakt wordt. In een prachtig decor van Anna Viebrock toont Sanne Van Rijn echter als geen ander hoe bizar onze verhouding tot het theater is. We willen verrast en verbaasd worden, we willen iets beleven dat onze eigen wereld overstijgt. Maar als we door Van Rijn op onze wenken bediend worden, bekruipt ons een gevoel van ongemak. Het moet toch ook niet al te gek worden, quoi?

2. Meg Stuart, Blessed

Een dissectie van de waanzin van de consumptiemaatschappij in een solo voor Francisco Camacho waarin het regent dat het giet.

3. Grace Ellen Barkey, The Porcelain Project

Barkey heeft haar eigen weerbarstige, zotte stem gevonden. Zonder haar porseleinen potten te breken.

4. Jan Decorte en vrienden,

Müller Tractor

Decorte grijpt terug naar zijn oude liefde, de auteur Heiner Müller, en doet de 'chaotiek' van zijn teksten alle eer aan.

5. Vera Mantero, Tot het ogenblik dat God vernietigd wordt door de extreme beoefening van schoonheid

Alleen al omwille van de titel is deze ode aan de absurde schoonheid van het leven de moeite waard.

6. Rosas, Steve Reich Evening

Een prachtige samenvatting van het parcours van Anne Teresa De Keersmaeker in vijf stukken op muziek van Steve Reich.

7. Fumiyo Ikeda, Benjamin Verdonck, Alain Platel, Nine Finger

Brute realiteit (Verdonck) tegen geraffineerde stilering (Ikeda) in een portret van kindsoldaten waar je hoogst ongemakkelijk van wordt.

8. Boris Charmatz, Quintette Cercle

Expressionistische dans is in de regel aan mij niet besteed, maar als Charmatz waanzinnige lichaamslogica toont, ben ik wel helemaal mee.

9. Jonathan Burrows en Matteo Fargion, The Speaking Duet

Het slotakkoord van een trilogie waarin muziek maken dans wordt en vice versa.

10. Dora Garcia, Games people play

Hoe een kunstwerk aanleiding kan geven tot een briljante demonstratie van de vreemde kronkels in onze hersens.

> flop

1. Peeping Tom, Le sous-sol

Kritiek hoort te gaan over werk dat je zelf goed vindt, anders verbeuzel je enkel je eigen tijd en die van je lezer. Er is in de kunst immers geen norm die onomstotelijk bepaalt wat goed en slecht is. Oorspronkelijk stelt zijn eigen normen wel. Toch kan ik het soms niet laten om giftig te worden, bijvoorbeeld als een stuk als Le sous-sol het Theaterfestival haalt. Wat was dit nu helemaal? Een knullig decor dat uitblonk in overbodigheid, een verward verhaal vol onbenullige scènes en melige grapjes. De enige 'clou' en meteen bestaansreden van dit werk was dat het dansende oude mensen opvoerde. Dat heet dan een taboe te doorbreken. Nu nog een openhartoperatie op podium. Dan zijn we er helemaal.

2. Thierry Smits, V-nightmares

Not my cup of tea, maar als u van een stevige dosis theaterkitsch houdt, is dit misschien wel uw ding.

3. Olga de Soto, Begeleide solo

Niemand kon mij ooit verklaren wat dit ingewikkelde 'onderzoek' met verfpotten wel mocht betekenen. Waaruit ik besloot dat dit pseudoartistieke onzin was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234