Zondag 25/10/2020
Beeld Thinkstock

Lust & Liefde

Pieter (53): "Ik probeerde niet te denken aan het feit dat ze geen ondergoed droeg"

Pieter (53) wist eigenlijk wat voor vrouw hij voor zich had. Tikje diva, lichtgeraakt, bloedmooi. Zo eentje voor wie tig man een nekverrekking over heeft. Hij dacht, wat deert het, en liet zich lekker meevoeren door haar grillige karakter. 

"Nadat ik vijftien jaar had samengewoond, koos mijn vriendin van de ene dag op de andere voor een andere man en op het Tinder-account dat ik vervolgens aanmaakte, bleef het een tijdlang behoorlijk stil. Toen ik toch een match had, was dat met een vrouw met een prachtige, volle mond en indringende ogen. Ik was verbaasd. Ik ben een leuke man, maar geen grote knapperd, dus schreef ik haar: ‘Weet je zeker dat je op de juiste kerel hebt gereageerd?’ Ja, dat had ze. En de hele verdere avond wisselden we gezellige berichtjes uit.

“Ook de dagen erop bleef ze schrijven, soms hele lappen tekst. En ik dacht: zolang mijn verwachtingen niet al te hooggespannen zijn, wat heb ik te verliezen? Ze kwam uit Estland en hield van fotograferen en dat heeft ook mijn belangstelling, dus daar hadden we het vaak over. Het contact was, hoe zal ik het zeggen, kameraadschappelijk. Wel zag ik dat ze iemand was die graag de controle behield. Mannen, zei ze, duwde ze meestal van zich af tot ze terugvochten, wat mij een ingewikkelde manier van liefhebben leek, maar wat zou het. Lichtgeraakt was ze ook. Een keer vroeg ik haar per mail een onschuldig quizje te doen, waarbij ze het gereedschap en de kleur moest noemen die het eerst bij haar opkwamen, en toen ze ‘verfspuit en lichtblauw’ antwoordde, moest ik hard lachen; ze was diep gegriefd. ‘Als het zo moest’, schreef ze op hoge poten, ‘dan was het nu afgelopen tussen ons’. Ik schrok en legde uit dat de meesten ‘hamer en rood’ noemen, dat ik haar antwoord juist geestig en origineel vond, maar ineens werd het stil.

“Pas maanden later kreeg ik op een ochtend een mailtje. Ze had gedroomd dat ik ziek was. Of het wel goed met me ging. De vreugde die ik toen voelde, was niet meer de vreugde wegens het herstelde contact met een kennis, maar een vreugde die me had moeten alarmeren.

“De eerste keer dat we afspraken, was in Tunesië. Helsinki was logischer geweest, maar dat vond ze te koud. Ik boekte twee aparte kamers. Als het niet zou klikken, meende ik, dan gingen we gewoon elk onze weg. Die eerste avond stopte er een taxi voor het hotel en stapte er een stevige, mooie vrouw uit in een lange, groene jurk. Alle hoofden in de eetzaal van het hotel draaiden zich naar haar toe en de obers beijverden zich om zoetigheden aan te dragen die niet op de kaart stonden. Wilde ze gesmolten chocolade over de aardbeien? Maar natuurlijk.

“En tegenover haar aan tafel zat niemand minder dan ik. Toch kwam het gesprek niet echt op gang. We keuvelden over wat we allemaal konden doen die week, en ze zei dat ze er soms in haar eentje op uit wilde met haar camera. Prima. Ik was nog steeds een beetje verbluft dat ze überhaupt was gekomen, ze was zo anders dan alle vrouwen die ik kende. Zelfbewuster, exotischer. Het was zeker geen verliefdheid die ik voelde, dat zou zelfs een beetje aanmatigend zijn geweest.

“De avond daarna droeg ze een lange, rode jurk en toen de ober vroeg wat we wilden drinken, zei ze met een diepe stem: ‘Give this man a strong drink, because I’m not wearing any underwear under this dress.’ Ik ben nogal slechthorend, dacht dat ik haar niet goed had verstaan, maar de ober was me voor en vroeg haar de woorden te herhalen. En dat deed ze. Ik kreeg het er warm van, de hele verdere avond probeerde ik er niet aan te denken. Maar hoe kon dat? Al in de lift was me opgevallen dat ze geen beha droeg.

“Ik probeerde me geen illusies te maken, maar mijn lichaam gehoorzaamde uiteraard niet. De opwinding zou ik de hele nacht in mijn hele onderlijf, tot mijn nieren toe, blijven voelen, want natuurlijk ging ze aan het einde van de avond gewoon naar haar eigen kamer. Die hele week hebben we samen op het strand gelegen, uitstapjes gemaakt, maar niet één keer heeft ze me op haar kamer gevraagd. Nadat we op de luchthaven afscheid hadden genomen, appte ze me geraffineerd: ‘Ik heb het gevoel dat ik je niet heb kunnen geven wat je wenste.’

"En ik schreef goedhartig terug: ‘Hoezo? Het was geweldig.’ Want ook al had ik alles betaald, dat gaf me toch zeker niet het recht mij op te dringen? Daarbij, het was ook leuk, wie maakt zoiets nu mee?

“Een paar maanden later volgde nog een reisje naar Parijs. Ik regelde diners in Le Petit Palais en op het dak van Centre Pompidou. Overrompeld door het uitzicht wilde ik me overgeven aan romantische bespiegelingen, maar zij maakte alweer ruzie met de ober omdat ze een ingewikkelde salade wilde. En ja, als ik mezelf dit allemaal hoor vertellen, dan denk ik: ze was wel een beetje typisch. Maar het lef dat ze had, maakte zoveel goed. Het was ook zo geestig en aantrekkelijk. Mijn leven thuis, op kantoor, met mijn golfvrienden, verbleekte. Ik wilde haar begrijpen en ja, vertrouwen schenken.

“Maar toen ik op een ochtend in Parijs bij het ontbijt verscheen en haar de laatste kruimels van haar mond zag vegen omdat ze kennelijk niet op mij had willen wachten, schoot dat ineens helemaal in het verkeerde keelgat. Wat deed ik hier nog, dit was geen vriendschap.

“Pas thuis kreeg ik wroeging. Sloot ik me nu aan in de rij laffe mannen die bij de minste ergernis bij haar wegrenden? Moest ik terugvechten? Ik vroeg het haar, maar het bleef lang stil. Toen schreef ze ‘You can stop now’, en ze stuurde een foto mee van haar, met een andere man, op het Sint-Pietersplein in Rome. Op dat moment gebeurde wat ik niet had verwacht: mijn hart brak, ik huilde. En ik had me nog zo voorgenomen geen verwachtingen te koesteren.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234