Zondag 26/01/2020

Piercings: no pain, no gain

Piercings zijn pas begin jaren negentig echt gemeengoed geworden, toen Faith No More in de videoclip van 'Easy' de wenkbrauwpiercing 'introduceerde'

Sue Somers

Toen ik 18 werd en in Leuven ging studeren, sloot ik een pact met mijn vriendinnen. We zouden allemaal 'iets' ondernemen om een blijvende herinnering over te houden aan het begin van onze studententijd. Mijn beste vriendin zou een piercing laten zetten, een ringetje door haar navel. Op een grauwe oktobernamiddag spoorden we naar Brussel, waar we een met neon verlichte tattoozaak binnenstapten. De beul van dienst had een enorme pens en dito snor. Hij wees trots op zijn gepiercete tong, lip, neus, wenkbrauw en oren. Had hij allemaal zelf gedaan. Hij liet ons foto's zien van de vreemdste lichaamsdelen die hij ooit al gepiercet had. Haalde ringetjes, staafjes en naaldjes naar boven en trok met veel omhaal zijn chirurgenhandschoenen aan. "Jullie doen het toch nog?" vroeg hij met een gemene grijns. De kneep die ik daarop in mijn hand voelde, moet zowat de krachtigste geweest zijn die ik ooit gevoeld heb.

De treinrit naar Leuven was een hel. "No pain, no gain", kreunde mijn vriendin terwijl ze in alle richtingen kronkelde van de pijn. Twee weken later was de wonde genezen en pronkte ze fier met het juweel in haar buik. Ze kocht speciaal truitjes die net iets te kort waren, wat de andere sekse natuurlijk niet ontging. "Bwah, alleen toen hij de naald erdoor haalde", antwoordde ze achteloos wanneer een jongen dan vroeg of het pijn deed.

Zes jaar later kijkt niemand nog op van een ringetje of een speldenknopje meer of minder. Behalve de directie van een katholieke school, die twee leerlingen schorst omdat ze hun piercings weigeren uit te doen op school. "De school bepaalt de norm wat juwelen betreft", zo staat in het reglement te lezen. Over piercings wordt met geen woord gerept. De school houdt vol, het is buigen of barsten. Eén leerling buigt, een andere weigert nog altijd halstarrig haar piercing uit te doen.

Toch is het aanbrengen van sieraden in, aan of op lichaamsdelen een eeuwenoud gebruik. Egyptische farao's droegen navelringetjes als teken van hun status. Bij de Romeinse legioensoldaten was een tepelring een onderscheidingsteken voor bewezen moed. Zelfs in de bijbel duiken vrouwen op met neusringen. "Eigenlijk zijn piercings afkomstig van de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Ze versierden hun neus en oren met ivoor en beenderen", zegt de 23-jarige piercingfanaat Jonathan. Hij houdt er een uitgebreide internetsite op na waar hij het fenomeen uit de doeken doet. "Daarna doken piercings op in de SM-sien. Je kent dat wel, piercings in de tepels en de genitaliën, die dan via allerlei kettingen met elkaar verbonden worden. In de jaren zeventig is het fenomeen overgewaaid naar Europa. Piercings zijn pas echt gemeengoed geworden in het begin van de jaren negentig, toen de zanger van Faith No More in de videoclip van 'Easy' de wenkbrauwpiercing 'introduceerde'. Dat heeft de nieuwsgierigheid gewekt van het hardrockmilieu, dat al bezig was met tattoo's."

De piercingcultuur is sindsdien een eigen leven gaan leiden. Werden in het begin alleen de navel en de wenkbrauw toegetakeld, dan moeten nu zowat alle lichaamsdelen eraan geloven. "Je hebt de madison. Dat is een ringetje door het vel waar beide sleutelbeenderen elkaar net niet raken. Ik had zo'n piercing maar heb hem moeten verwijderen omdat hij niet op zijn plaats bleef zitten", verduidelijkt Jonathan. "Ik ken zelfs mensen die hun huig hebben laten piercen. De Amerikaanse piercingartiest John Cobb heeft wat dat betreft baanbrekend werk verricht. Eén millimeter te ver prikken en je blijft je hele leven lispelen. Of de niehbur. Een ringetje door het vel tussen voorhoofd en neus. Een septum: een juweel dwars door het neusbeen."

Onder de achttien komt er niemand in, beweert Tony van Piercing Mike in Kortrijk. "Bon, er zullen soms wel jongere gasten tussen zitten. Dat is dan maar zo. Ik ga geen identiteitsbewijzen opvragen. Ik heb wel wat beters te doen. De meeste klanten zijn tussen 20 en 25 jaar. Jongens de tepel of de wenkbrauw, meisjes de navel. Gek genoeg laten oudere mensen vooral hun genitaliën piercen. De prins Albert voor mannen en de prinses Albertina voor vrouwen. Het schijnt dat dat beter is voor de seks. Mensen doen echt alles om hun midlifecrisis te overwinnen."

Piercen is pijnlijk, daar doet Tony niet moeilijk over. "Tongen piercen is het gevaarlijkst. Daar zitten twee slagaders. Ook de navel is niet zonder risico, want je wilt het buikvlies niet raken. En bij de wenkbrauw moet je oppassen voor oogzenuwen." Tony volgde les bij Mike, die het vak leerde in Nederland. "Daar staan ze stukken verder." Hij weet wat kan en wat niet. "Er zijn heel wat klanten die domme piercings laten zetten. Op plaatsen waar de wonde toch niet geneest. De zijkant van de arm, tussen de vingers. Dat is 2.500 frank weggooien. Intieme piercings zijn duurder: 5.000 frank."

Zaakvoerder Victor van Tattoo Laserpoint in Antwerpen wil het beroep reglementeren. Hij richtte de Bond van Belgische Tatoeëerders op. "Het ledenaantal zakt echter zienderogen. Geen enkele tatoeëerder aanvaardt onze controles, en dat is net waar wij al jarenlang voor strijden. We hebben al twee keer een gesprek gehad met de minister van Volksgezondheid. Het beroep moet gezuiverd, want er zitten te veel charlatans tussen. Ze hergebruiken naalden of desinfecteren hun spullen niet. Of ze schieten oorbellen en denken dat ze meteen kunnen piercen. Triestig."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234