Zondag 13/06/2021

Reportage

Peter Van den Begin, de filmkoning te rijk

Peter Van den Begin dolt met zijn collega Bruno Georis bij de affiche van 'King of the Belgians'. Beeld rv
Peter Van den Begin dolt met zijn collega Bruno Georis bij de affiche van 'King of the Belgians'.Beeld rv

3 september 2016: het zal een dag zijn die Peter Van den Begin nooit meer zal vergeten. De Morgen zag hoe hij in Venetië de film King of the Belgians voorstelde in wereldpremière en de Italianen helemaal inpakte. "Ik wil hier een vast stekje."

Een kiwi, een ananas en een glaasje champagne. Daarmee begon de dag van Peter Van den Begin. Het was zowat het eerste wat we te weten kwamen, toen we hem vanaf een uur of elf 's morgens mochten volgen voor een lange dag die in de zevende hemel zou eindigen. Ontbeten in het Excelsior, het poepchique hotel bij het Palazzo dat alleen aan de sterren is voorbehouden.

"Dat heb je als je hier bent voor een film van Peter Brosens en Jessica Woodworth", zegt Van den Begin. "Zij zijn hier habitués. Je voelt dat ze een streepje voor hebben." De makers van films als Khadak en Altiplano, over de hele wereld festivalfavorieten, zaten met hun vorige film Het vijfde seizoen zelfs in de hoofdcompetitie. King of the Belgians zit dit jaar in het Orrizonti-luik, voor films die nieuwe horizonten durven te verkennen.

Van den Begin in gesprek met VRT-filmjournalist Ward Verrijcken. Beeld rv
Van den Begin in gesprek met VRT-filmjournalist Ward Verrijcken.Beeld rv

De personages uit de film verkennen in ieder geval ook nieuwe horizonten. We maken kennis met Nicolas III, koning der Belgen, die op staatsbezoek trekt naar Turkije. Zoals altijd volgt hij het protocol, doet en zegt hij niets wat hij niet mag zeggen of doen, maar dan valt het nieuws binnen dat de helft van België zich heeft afgescheurd. De vorst wil dringend naar zijn land terug om er te redden wat er te redden valt. Maar een zonnestorm dwarsboomt zijn plannen. Opeens is alle communicatie, waar ook ter wereld, onmogelijk. Vliegtuigen staan aan de grond, telefoonverbindingen en het internet werken niet meer.

Samen met zijn naaste gevolg en met de cameraman die een reportage over hem draait om zijn imago op te poetsen, probeert hij dan maar op eigen houtje zo snel mogelijk thuis te geraken. En begint hij aan het avontuur van zijn leven, waarbij hij zich voor het eerst een mens voelt en niet langer een marionet.

Egostrelingen

Vorige week zat Van den Begin nog in Montreal voor de wereldpremière van Everybody Happy, de nieuwe film van Nic Balthazar, die vrijdag het Filmfestival van Oostende mag openen. "Het gaat dan wel bergaf met dat festival, maar de zaal zat vol", vertelt hij.

Het is iets na elven en hij steekt een eerste sigaretje op. "Het is een rare gewaarwording om in première te gaan 8.000 kilometer van huis, en applaus te krijgen van mensen die je de rest van je leven niet meer zult zien. Er zaten Japanners in de zaal, Turken en Chinezen, en toch hadden die iets met de film. Dat streelt je ego hè, toch?"

Voor de lens: (vlnr) Bruno Georis, regisseurs Peter Brosens en Jessica Woodworth, Peter Van den Begin en actrice Lucie Debay. Beeld rv
Voor de lens: (vlnr) Bruno Georis, regisseurs Peter Brosens en Jessica Woodworth, Peter Van den Begin en actrice Lucie Debay.Beeld rv
Van den Begin wordt in Venetië niet zelden aangeklampt door Italiaanse fans. Beeld rv
Van den Begin wordt in Venetië niet zelden aangeklampt door Italiaanse fans.Beeld rv

Zijn ego zal vandaag ook een beurt krijgen. Als de hele ploeg even later op champagne getrakteerd wordt in het Casino, waait Alberto Barbera, de directeur van het festival, even binnen om iedereen persoonlijk de hand te schudden. Hij zegt: "Ik ben een fan van Peter en Jessica. Deze film wou ik absoluut hebben. Ik heb maanden geleden al een ruwe versie gezien, en toen al zei ik: 'Geef hem aan niemand anders, ik wil de wereldpremière.' De film is slim, briljant, grappig, verwonderlijk, verrassend, ik ben er dol op."

Van den Begin zit even later voor het eerst als een echte ster in een persconferentie achter een bordje waar zijn naam op prijkt. Heel veel belangstelling is er niet, maar Van den Begin lijkt ontspannen en antwoordt op de vraag of België nog zal bestaan binnen 20 jaar: "Het is al zo'n klein land, dat moet je niet gaan splitsen." En hij denkt ook dat er nog een monarchie zal zijn. "De huidige koning heeft kinderen", legt hij uit in redelijk vlot Engels.

Peter Brosens moet dan weer uitleggen waarom de koning in de film Nederlands praat: "Dat is als grap bedoeld. Het koningshuis in ons land is traditioneel Franstalig is en onze koningen spreken doorgaans een heel houterig Nederlands. Eigenlijk hebben we in de film alles omgedraaid. Het is de Franstalige kant van het land die zich afscheurt, terwijl de Franstaligen veel koningsgezinder zijn en de nationalistische strekkingen vooral Vlaams."

Stijgende spanning

De photocall gaat goed, met Van den Begin die een dansje doet en met de driekleurige paraplu speelt, tot groot jolijt van de fotografen. Hij staat erbij in jeanshemd en jeansbroek. Andere acteurs zoeken sponsors voor zulke gelegenheden. Want die foto's gaan de hele wereld rond. "Daar sta ik niet echt bij stil. Al heb ik mijn buik wel wat ingetrokken. Maar voor de rest, je bent ook maar wie je bent", zegt hij.

Een uurtje later ligt hij aan de rand van het zwembad van zijn royale hotel. "Je voelt je een beetje koning als je hier logeert", geeft hij toe. Maar dat geeft hem geen pretentie. Met een buitenlandse carrière is hij niet bezig, bekent hij. Ook al heeft hij de laatste tijd even vaak in het Frans geacteerd als in het Vlaams.

"Ik ben van nature een beetje lui. Dingen moeten op mij afkomen. Ik denk dat je slechts naar het buitenland kan op de rug van een film. Je hebt een film nodig die je in de kijker zet. Ik forceer niets, ik jaag die buitenlandse kansen niet na. Wat ik nu heb meegemaakt, drie hoofdrollen in tien maanden - ook Dode hoek van Nabil Ben Yadir komt er nog aan - is hoogst uitzonderlijk in ons taalgebied", maakt hij de bedenking. "Ik moet zeggen dat ik van de verantwoordelijkheid genoot. Bij een film als King of the Belgians heb je geen film als ik er niet in slaag de mensen in het verhaal te trekken."

Missie geslaagd, zo blijkt weer als we even de straat in trekken om een broodje te scoren. Prompt wordt hij overrompeld door drie vrouwen die "molto bene!" gillen. Allemaal willen ze met hem op de foto. Ze hadden beter nog wat gewacht, tot hij in zijn pak zat. Bruno Georis, chef protocol in de film en in het echt een hilarische clown, logeert in Venetië zelf en komt zich bij Van den Begin omkleden. Die heeft een nieuw pak, op maat gemaakt, met op de binnenzak een opschrift 'Nicolas III', de naam van zijn personage. "Het is een maatpak, gemaakt door dezelfde kleermaker die voor de hele ploeg van D'Ardennen een pak maakte voor de première. Ik had hem dezelfde maten van toen doorgegeven, maar ik besefte niet dat ik gegroeid was", lacht hij terwijl hij zich in hemd en broek wurmt.

De photocall gaat goed, met Van den Begin die een dansje doet en met de driekleurige paraplu speelt. Beeld rv
De photocall gaat goed, met Van den Begin die een dansje doet en met de driekleurige paraplu speelt.Beeld rv
null Beeld rv
Beeld rv

De spanning stijgt. Om vijf uur begint de film. "Als er maar wat volk zit", piekert Van den Begin hardop. "Ik hoor dat bij sommige namiddagvertoningen de zaal nog niet voor een derde gevuld is." Een geruststelling volgt wanneer ze de lange rijen wachtenden bij de zaal zien. En heel veel fotografen. Plus opnieuw Alberto Barbera. Hij gelooft in de film, zoveel is duidelijk.

1.400 kijkers geraken naar binnen. Buiten zijn er tientallen wachtenden met een kaartje die zich boos maken omdat ze er niet meer in geraken. Ook wij moeten aan de deur blijven. Tot enkele minuten voor het einde. Dan zijn we terug om de eindeloze staande ovatie mee te maken. De hele ploeg valt elkaar in de armen. Bij Van den Begin rollen er tranen over de wangen. "Dit had ik niet verwacht, dit had ik niet zien aankomen."

Het lijkt alsof iedereen een selfie met hem wil. Maar hij stemt gewillig toe. Ontroerd, dankbaar. "Dit heb ik nog nooit meegemaakt", zegt hij met zachte stem. Alle vrouwen willen hem troosten. Hij begrijpt waarom: "Je hebt uiteindelijk met de koning te doen. Je zult maar geboren worden en op drie, vier jaar te horen krijgen dat je een marionet bent en dat je toekomst vastligt. Stel je voor dat je graag een danser had willen worden, of wat dan ook. Dat is het mooie, dat hij voor het eerst mens wordt onder de mensen. Hij loopt rond in een streek en op een manier waarop niemand hem nog herkent als koning. En hij bloeit op 50-jarige leeftijd open, proeft voor het eerst van het leven, bloeit open, wordt even verliefd en geniet, geniet, geniet van het leven."

Als Van den Begin iets later door de straten loopt, stijgt hier en daar spontaan applaus op. "Zalig hè, dat zie ik bij ons nooit gebeuren. Die passie is Italiaans. Ik wil hier een vast stekje", lacht hij. "Zo'n warm volk."

null Beeld rv
Beeld rv

Vader

Terwijl Van den Begin zwaait naar mensen die hem van alle kanten blijven toeschreeuwen hoe geweldig ze hem wel vinden, stelt hij zich niet de vraag die zich als vanzelf opdringt: zou dit dan film zijn die de deur naar het buitenland opent? "Daar wil ik nu niet aan denken. Laat me genieten van het moment", lacht hij. En we laten hem genieten. "Het enige wat ik hoop is dat onze koning de film ooit ziet en ik hoop dat ik hem eens persoonlijk kan vragen hoe het is om koning te zijn, en wat hij van de film vindt."

De Italianen blijven joelen. Ze hebben Pinokkio tot leven zien komen. Een houten hark die mens wordt. Wat later op de receptie klampt Van den Begin ons nog aan: "Ik heb aan mijn vader gedacht toen ik de rol speelde. 25 jaar geleden is hij overleden. Toen ik 24 was kwam hij altijd thuis met verhalen over Bulgarije. Ik dacht toen: wie gaat daar nu op vakantie? Maar hij kon niet zwijgen over die mensen en de natuur en de hotels. En dat het er goedkoop was. Vier jaar op rij zijn hij en mijn moeder daar geweest. En hij is daar gestorven. Plots onwel geworden."

"We hebben de film voor een groot deel daar gedraaid. Toen ik er aankwam, werd ik overvallen door een soort zachte weemoed. Het grote verdriet is allang gesleten. Maar toen ik er in die hotels kwam en op de plekken waar hij het nog over had gehad, dacht ik: nu snap ik waarom hij zo enthousiast was. Het was alsof hij er de hele opnamen bij was en alsof hij mee mijn personage gevormd heeft. Die zachte weemoed komt daar vandaan."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234