Donderdag 03/12/2020

InterviewPeter Van de Veire

Peter Van de Veire, na de storm rond de naaktfilmpjes: ‘Ik dacht dat ik het internet wel kende. Niet dus’

Peter Van de Veire.Beeld VRT Frederik Beyens

Daar stond hij, twee maanden geleden. Peter Van de Veire (48). Spiernaakt. Eerst letterlijk, erna ook figuurlijk. Hij had onder een steen kunnen kruipen en die verleiding wás er. Maar hij deed het niet. In de plaats bleef hij radio maken. En binnenkort ook televisie. In 'Big Brother' helpt hij, samen met zijn Nederlandse copresentator, mensen ontdekken wat hij zelf al weet: wat er met je gebeurt als de wereld alles van je weet, zelfs je lelijkste stukjes. ‘Maar ik heb er nooit voor gekozen mijn privacy op straat te gooien. Dat deed iemand anders voor me’, zegt hij in een interview met Het Laatste Nieuws.

Voor wie de afgelopen maanden wél onder een steen zat, nog eens de feiten. Er waren dus naaktfilmpjes en die hadden drie hoofdrolspelers. Sinds corona kennen we ‘de exponentiële curve’. Iets soortgelijks gebeurde met de filmpjes. Lang verhaal kort: de kans dat u afgelopen september een blije Peter Van de Veire in een ongewone pose voorbij zag komen op het scherm van uw smartphone, is groter dan de kans dat u toen een akelig virus opliep.

We zijn twee maanden later en dat heeft ons geleerd: Peter Van de Veire is dus nooit onder die steen gekropen. Hij zal dat ook niet alsnog gaan doen, want op VIER presenteert hij vanaf januari ‘Big Brother’. Als u niet tot de groep behoort bij wie dat een knoert van een bel doet rinkelen en ongemakkelijke associaties met een zekere Betty oproept: ‘Big Brother’ is het moederschip van de reality-tv. Met wat academische hoogmoed zou je het programma een sociaal experiment kunnen noemen. Maar je kan ook gewoon zeggen dat het vermakelijke tv is, erop gestoeld dat een tiental mensen - zowel Vlamingen als Nederlanders - honderd dagen lang worden samengestoken in een huis onder het permanente toezicht van camera's en een soort van alwetend oog. Bref, een programma over het te grabbel gooien van je privacy dus. En laat Van de Veire daar nu tegen wil en dank één en ander over weten.

Twee maanden later. Hoe gaat het met je?

“Onder de omstandigheden: best goed. In het begin zit je in een soort van windhoos. Zoals je die ziet op televisie. Met mensen en huizen die mee wegvliegen. Je zit in die windhoos en je denkt: ik geraak hier nooit meer uit. Mensen rond je zeggen ‘het komt goed’, maar dat geloof je niet. This too shall pass, zeggen ze in schoon Engels. Intussen heb ik ondervonden: ik kan de dingen in perspectief plaatsen. Ik kan weer klaar denken, ik kan mijn job goed doen, ik doe m'n huishouden. Dat is voor mij een teken dat het goed gaat.”

Hoe ben je uit die windhoos geraakt?

“Sowieso speelt ‘tijd’ daar een belangrijke rol in. Maar ook de manier waarop ik ermee ben omgegaan. Ik ben niet weggekropen, ik heb erover gepraat op de radio, we maakten er een programma over. Ik dank ook veel aan mijn onwaarschijnlijk goed thuisfront. Het was vechten. Ik heb veel met mijn vrouw gepraat. We hebben enorm naar elkaar geluisterd. Dat heeft ervoor gezorgd dat we binnen de cocon van ons huishouden de rust weer hebben gevonden.”

“En verder: mijn vrienden, mijn kinderen, mijn familie, mijn enorm sterk MNM-team en mijn manager. Het feit dat mensen oprecht vragen ‘Hoe is het met jou? Kunnen we iets doen?’ zorgt ervoor dat je je gedragen voelt. Ook de bedrijven waarvoor ik werk, hebben me goed verzorgd. SBS. De VRT. Les Flamands. Dat ik ben blijven radio maken, is voor een deel mijn redding geweest. Er was meteen de volgende ochtend nadat de bom is gevallen, een ochtendshow. Twee, drie weken heb ik dat op automatische piloot gedaan en heb ik energie gehaald uit de duizenden reacties die ik kreeg van luisteraars. Ik heb ze bijna allemaal geantwoord.”

“Ik ga ook naar een therapeut. Dat deed ik ervoor al. Om te praten over de shit uit de eerste helft van je leven, zodat je met de tweede helft iets kan. Door corona was dat op pauze gezet. We hebben nu de draad weer opgepikt. We praten over wat er gebeurd is, maar ook over andere dingen.”

Je noemde haar al. Je vrouw. Hoe was dit voor haar?

“Mijn vrouw heeft heel de catalogus van emoties gezien. Alles. Zelfs humor. Maar ook heel veel liefde - hoe stom jouw lezers dat misschien ook vinden klinken. ‘Hoe kan je iemand die dat gedaan heeft nu nog graag zien? Hoe vertrouw je die nog? Hou je die in huis?’ Ze deed het en ze doet het nog altijd.”

“Mijn vrouw is, om te beginnen, een heel slimme vrouw. Ze staat met haar botten in de wereld. Ze is kinder- en jeugdpsychiater. Ze weet dus wel wat er in een mens z'n kop kan omgaan. Waarmee ze het voor alle duidelijkheid nog niet goedkeurt. Mijn vrouw is een prachtig lief mens. We hebben er heel veel over gepraat. De oude routine - wij hebben een jonge zoon, dat bouwt een bijna spartaanse regelmaat in - is teruggekeerd. Maar je weet: er is een soort mentale tattoo gezet bij alletwee die nooit meer zal weggaan. We hebben de relatie niet in vraag gesteld. Maar we hebben er wel naar gekeken. Ga je weg of blijf je? We hebben ervoor gekozen de ‘silver lining’ te zien. Wat we hebben, is veel te leuk. Dat gaan we niet opblazen door wat er gebeurd is.”

Je was aanvankelijk erg mysterieus over wat er gebeurd was. ‘Er is geen verhaal’, zei je op de radio. Dat is er natuurlijk wél, weten we intussen en het heet ‘Eveline’. Waarom was je niet meteen opener?

“Omdat dat verhaal gaat over onze seksualiteit. Daar heeft niemand zaken mee. Dat situeert zich binnen mijn privacy. Ik zou er nooit voor hebben gekozen dat openbaar te maken. Dat hebben anderen in mijn plaats gedaan. Ze hebben dat opengebroken zoals een dief een offerblok in de kerk openbreekt. Ik heb daar geen enkel verhaal tegen gehad. Waarom die filmpjes zijn gemaakt: ik ga daar nooit publiekelijk over praten. Dat ben ik aan niemand verschuldigd. Ik zeg alleen: wie ze heeft verspreid, heeft dat gedaan zonder mijn toestemming.”

Je praat niet over het ‘waarom’. Over het 'hoe' dan. We weten intussen hoe Eveline te werk ging. Ging het ook bij jou zo?

“Ik ga daar niks over zeggen. Ik snap dat dat heel smeuïg is voor mensen, maar dat maakt deel uit van het onderzoek.”

Wat hoop of verwacht je van het onderzoek?

“Een paar dingen. Er is ten eerste de verdachte. Die de beelden binnengehaald heeft. En ten tweede de verspreider of de verspreiders. Het is mij nog niet duidelijk hoe dat allemaal gegaan is. Ik had al snel het gevoel dat er iets achter zat. Twee Russen met een snor in een café in Blankenberge? Het waren uiteindelijk geen twee Russen, maar het kwam er wel op neer. De details interesseren me eigenlijk niet, maar ik vind het wel belangrijk dat het onderzocht wordt. En dat aan de maatschappij getoond wordt: je kan dit niet doen. Ik heb honderden verhalen van mensen binnen gekregen. Het is belangrijk dat ál die verhalen onderzocht worden.”

“Ben jij nog nooit in je leven ergens ingelopen? Een fake-verkoper van Engie? Een mail uit Nigeria waarin je miljoenen beloofd kreeg? Straf. Heel veel mensen wel. Ik hoop dat het onderzoek het signaal geeft: dit soort dingen mag niet. Je seksualiteitsbeleving is van jou. Op welke manier jij dat beleeft, beslis je zelf. Zolang het maar niet strafbaar is. Er is niks strafbaars aan wat wij gedaan hebben. Niks met kinderen. Geen bestialiteiten. Als het onderzoek ervoor kan zorgen dat er een deftig maatschappelijk debat ontstaat en dat mensen twee keer nadenken, denk ik dat het geslaagd is. Wat er met die verdachten zal gebeuren, is aan de rechter. Ik zit niet met de rancune waar bepaalde andere slachtoffers wél mee zitten. ‘Ik hoop dat hij wegrot in de cel’, zei een slachtoffer van dezelfde verdachte me deze week. Als de rechter dat ook vindt: so be it. Het maatschappelijk debat is voor mij belangrijker.”

“Waarom waren het wij drie? Waarom zijn die beelden verspreid? Wilde iemand ons neerhalen? Dat gaan we misschien nooit weten. Ik wil daar ook niet tot in den treure mee blijven zitten. Ik ga daar niet over vijf jaar nog mee sukkelen. Al besef ik dat het voor de buitenwereld altijd wel wat op me zal blijven kleven. Ik mag alleen hopen dat de mensen me ook zien als de ándere dingen die ik ben. Deejay bij MNM. Presentator van fijne programma's op SBS. Vader van vier fantastische kinderen. En meestal ook een behoorlijk aangename mens die het goed voorheeft met de wereld.”

Peter Van de Veire zal vanaf januari samen met de Nederlandse Geraldine Kemper 'Big Brother' presenteren.Beeld VIER

Hoe hebben de kinderen gereageerd? Ze hebben beelden van jou gezien die kinderen niet van hun vader willen zien.

“De kinderen zijn meegesleurd in iets waar ze niets mee te maken hebben. Dat is niet oké. Ze kregen reacties. Mensen reageren heel snel en ongenuanceerd. Vanuit een soort van schuimbekkerij. Ik noem het de zure splinter van de maatschappij, ook te vinden op de fora van uw krant. Mensen hebben daar soms niet door dat het over levensechte personen gaat.”

“Mijn dochters en mijn vrouw hebben hier niks mee te maken. Ze hoeven daar niet op aangesproken of over aangevallen te worden. Dus wat denk je? Ze hebben niet staan jodelen van blijdschap. Maar goed. We praten met elkaar. Ik zal altijd hun vader blijven. Zij blijven altijd mijn dochters. Ze hebben niet gebroken met me.”

Wat heb je hieruit geleerd?

“Ik heb veel geleerd over het internet. Ik dacht dat ik dat wel kende. Niet dus. Ik ben ook wel wat behoedzamer geworden. Voor mensen, voor situaties. Vergelijk het met de auto die na de winter moeilijk opstart en die je even een stroomstoot moet geven met kabels. Dat gevoel heb ik. Alsof er plots een heleboel lampen zijn gaan branden. Je kijkt anders naar je leven. Je gaat prioriteiten stellen. Waar word je gelukkig van? Waarvan niet? Je gaat alles in vraag stellen en zo ontstaan er een hoop werfjes: dingen waar je aan moet werken.”

“Ik wil dat geen midlifecrisis noemen. Die heb ik twintig jaar geleden al gehad. (lacht) Eerder een gevoel van: je staat nu in de helft van je leven en je maakt je testament op. Wat was er leuk? Wat niet? En hoe maken we die tweede helft nog plezanter? Vergis je niet: het is al geestig geweest. Mensen denken: er is een kernbom gevallen en de planeet Peter is weggevaagd. Welnee. Zie het eerder als een vulkaan. Zoals in Santorini. Met een schoon meertje rond.”

Heb je steun gevonden bij de andere hoofdrolspelers in dit verhaal? Stan Van Samang? Sean Dhondt?

“Als zo'n bom ontploft, komen er meteen managers en advocaten in beeld. Maar je begint inderdaad ook te bellen en te sms'en naar elkaar. ‘Hey, hoe is't?’ Wat anderen bij jou doen, doe je dan bij elkaar. Het feit dat je daar samen in die modderpoel ligt te kronkelen, geeft een soort steun. Dat waren nooit echt lange gesprekken. ‘Hoe gaat het thuis?’ Je trekt je op aan elkaar. We zijn wel geen WhatsApp-groep begonnen. (lacht)”

Vanaf januari presenteer je ‘Big Brother’. Een bijzondere casting. Met wat zin voor drama kan je dat ongepast vinden. Met wat zin voor humor briljant.

“Niet eens met zin voor humor. Mensen die binnengaan in het huis, weten dat hun privacy bijna letterlijk opengebroken wordt. We gaan alles van je willen weten en het zal getoond worden, terwijl er zestien miljoen Vlamingen en Nederlanders mee kunnen kijken. Je wéét dat. Je wordt daar ook in begeleid, je krijgt er psychologische zorg voor. Bij mij was dat anders. Ik heb er nooit voor gekozen mijn privacy op straat te gooien. Dat deed iemand anders voor me. Als in een soort van ‘Big Brother’ waar ik me niet voor ingeschreven had. Mensen die in het huis zitten, gaan geconfronteerd worden met dingen waar ze misschien liever niet mee waren geconfronteerd. Ik ga ze misschien net iets beter aanvoelen dan de Peter Van de Veire van een jaar geleden.”

“We zullen mensen zien ontschillen. Wie zijn ze écht? En hoe hard verschilt dat van wie ze op Instagram willen zijn? Het sociaal experiment vind ik ook wel boeiend. Hoe gaan personen die elkaar niet kennen met elkaar om? Hoe reageren ze? Wie neemt er het voortouw? Wie speelt er spelletjes? Wie is de flapuit die ten onder gaat aan zijn enthousiasme?”

Je was twee maanden geleden hard voor de gewone Vlaming die zich verkneukelde in jouw filmpjes en ze verder verspreidde. Als straks ‘Big Brother’ start, zullen we getuige zijn van ruzies, intriges, wie weet zelfs overspel. We zullen ernaar zitten kijken onder een dekentje, met een zak popcorn. Wat is het verschil?

“De keuze. Zij hebben de keuze gemaakt. Vergeet ook niet: we gaan een andere ‘Big Brother’ krijgen dan twintig jaar geleden. Toen rolden de makers daar bijna de biervaten binnen om iedereen laveloos te krijgen en de remmen weg te nemen. Dat doen we niet meer. De sector is veel professioneler geworden. Minder scouts, minder chiro. Er is veel harder nagedacht over de opdrachten. En belangrijk: we gaan diversiteit krijgen. Je gaat echt een staalkaart van de maatschappij zien. Dat kan clashen, maar dat kan ook tot fijne discussies leiden. Misschien komen die mensen wel overeen, godbetert.”

Weten ze waar ze aan beginnen? Tegen volgend voorjaar zijn ze halve of hele bekende Vlamingen. We weten allemaal: dit worden kruispunten in hun levens. We weten uit het verleden dat sommigen dan al eens de verkeerde afslag nemen.

“Absoluut. Ze worden daar ook op gescreend. Maar echt wéten kan je het natuurlijk niet. Ik vergelijk het met een marathon. Je kan daarvoor trainen. Je bouwt op. Wandelen, lopen. Maar je weet niet hoe het is om met tepelkloven, kapotte voeten en uitgedroogd op kilometer 36 te staan. Met ‘Big Brother’ is het net hetzelfde. Dat er mensen zullen uitkomen die stiekem alleen maar beroemd wilden worden? Dat kan. Steven Spillebeen wou alleen maar beroemd worden. Dat is gelukt. Betty wou weg uit haar slagerij. Ook gelukt.”

Waarom komt het programma na dertien jaar terug? Ooit was het, met 1,6 miljoen kijkers, razend populair. Zeven jaar later keek er bijna niemand meer. Waarom zou het nu wél weer werken?

“Omdat je intussen in een andere wereld zit. Het internet bestond nog maar net. Intussen léven mensen op een scherm. Schermen zijn overal. Er zijn constant camera's in je buurt. Wat George Orwell in '1984' voorstelde in zijn boek? We zijn er. We léven in ‘Big Brother’. Er is dus een grote relevantie. En de actualiteit helpt natuurlijk ook een beetje. Corona heeft ons gedwongen tot eenzelfde soort 'ophokplicht'. Je wordt verplicht om intens samen te leven. Je leert kantjes van elkaar kennen. Het is boeiend om dat ook eens bij anderen te zien.”

Waarom moeten de mensen kijken?

“Omdat er niks anders op televisie is? Nee. Omdat het gewoon plezant is om te kijken naar andere mensen. En commentaar te geven. We moeten daar niet onnozel over doen. Dat doen ze met jou, dat hebben ze met mij uit-ge-breid gedaan. Het zit in ons. Laat het eruit. Maar doe het met liefde. En ook: het wordt een koude winter. We zullen nog altijd in lockdown zitten. Het is dat of een interview met Marc Van Ranst bij Bart Schols. Ocharme Bart. Ik zie hem zo graag. (lacht)”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234