Donderdag 01/10/2020
Peter Sagan viert na zijn overwinning in de Ronde van Vlaanderen.Beeld TDW

Hans Vandeweghe

Peter Sagan: niks slepen, niks rekenen, gewoon knallen, winnen en vermaken

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

De bergjes hebben geen muisjes gebaard. Welk wielermonument heeft al op dezelfde dag twee wereldkampioenen en tegelijk twee van de beste wielrenners (m/v) ooit tot winnaar gekroond? De statistici/fanatici van De Koers moeten dat dringend eens uitvlooien. Peter Sagan en Lizzie Armitstead zijn van het fijnste talent dat de wielersport ooit heeft voorgebracht en die hebben zich op weg naar Oudenaarde de naad uit het lijf gereden om 'Vlaanderen', c.q. 'Flanders' te winnen. Wat een eer voor dit geplaagde wielerland.

Even terzijde: na gisteren kunnen we ook definitief dat achterhaalde gezeur over De Muur en hoe die wordt gemist, voor eens en voor altijd begraven. In een prachtig wijd shot ter hoogte van de brug van Kerkhove zag je in de verte Oudenaarde liggen. De uit de kluiten gewassen Sint-Walburgakerk in Doonikse en Balegemse steen als mikpunt is nog wat anders dan die treurnis van een aankomst in Meerbeke.

Hans Vandeweghe.Beeld Karel Duerinckx

De 100ste Ronde van Vlaanderen behoort tot de allermooiste edities. Althans wat de laatste vijftig kilometer betreft, want de eerste honderdvijftig waren weer eens een moordaanslag op de gezondheid van de beroepshalve fietsende medemens.

Wielrennen was de laatste decennia al te vaak een tactisch steekspel waarbij niet noodzakelijk de beste won, maar wel hij die op het juiste moment had gepokerd of bij de juiste ploeg zat. Wielrennen wordt pas echt mooi als het een eerlijke, fysiologische strijd wordt van man tegen man en daar hebben de meeste wielerwedstrijden lange hellingen of tijdritten voor nodig.

Zelden zag je nog man tegen man-gevechten op een lange rechte weg, tenzij dan gisteren. Zeven kilometer lang lag Peter Sagan kromgebogen over zijn stuur met tweehonderd meter achter hem een jagende Fabian Cancellara. Aandachtige (Vlaamse) wielerliefhebbers zullen boos opmerken dat Sep Vanmarcke daar ook reed, maar zonder iets af te doen van zijn inspanningen, de beurten van Sep duurden half zo lang als die van Cancellara en hij verloor steeds een paar kilometer per uur. Hij deed er goed aan niet te sprinten om die tweede plaats, iets wat hij ongetwijfeld onderweg al in het oor van zijn medevluchter zal hebben gefluisterd. "Neem mij mee. Als ik aan kop kom, zal ik rijden voor wat ik waard ben en ik beloof niet te sprinten."

Het valt nog te bezien of hij zich dat zou hebben herinnerd als ze Sagan hadden ingelopen, maar dat gebeurde niet. Deze honderdste Ronde van Vlaanderen was Sagan vs. Cancellara, de nieuwe generatie vs. de oude generatie. De nieuwe won, maar de oude toonde dat hij eigenlijk even goed was, of toch bijna. Op 32 kilometer van Oudenaarde lette hij een seconde niet op toen Sagan en Kwiatkowski wegglipten, maar zowel op de Kwaremont als op de Paterberg toonde Cancellara dat hij daar nog altijd het snelst naar boven rijdt. Dat was op kasseien en volgende week is het één en al kasseien. Dat belooft.

Inmiddels heeft het wielrennen een nieuwe superster en die heet Peter Sagan. Zijn show is een verademing, zijn onbaatzuchtigheid hartverwarmend. Niks slepen, niks rekenen, gewoon knallen, winnen en vermaken. Een groot kampioen is opgestaan, maar kan hij alleen zijn sport redden?

Eén vogel - weze het een vreemde - maakt nog de lente niet. Als we heel eerlijk zijn moeten we die prachtige finale kaderen in het breder geheel en dan had die honderdste Ronde van Vlaanderen naast het allerbeste ook het allerslechtste van de koers in zich. Er is vandaag op deze planeet echt geen sport te vinden die meer vernietigend omgaat met zijn atleten en zo zijn sterren zelf afserveert.

De 100ste Ronde van Vlaanderen was de Grote Saganshow, maar ook de Rodeo van Vlaanderen of de 255 kilometer proberen-op-de-fiets-blijven-en-je-geen-breuk-vallen. Wat was het weer mensonterend hoe ze om de haverklap tegen het asfalt, de beton of de kasseien gingen en de ene na de andere schaduw- of topfavoriet werd afgevoerd. En raad eens? Er was deze keer geen motard in de buurt om de schuld te geven, maar zoals altijd wel te veel renners, te veel zenuwen, te veel teams, te dicht bij elkaar op te smalle wegen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234