Woensdag 12/05/2021

Peter Philips

Peter Philips werd in 2008 creatief directeur van de maquillage-afdeling van Chanel. De hele mode- en luxewereld beschouwde hem als een creatief en commercieel wonderkind, een 'golden boy'. Toch gaf hij er na vijf jaar zijn ontslag. Philips kiest nu opnieuw voor het vrije leven van make-upartiest. Een terugblik met de man die beige weer sexy maakte.

Les Beiges, een poeder in vijf beige tinten, belooft het orgelpunt te worden van de carrière van Peter Philips bij Chanel. De voorstelling vindt plaats in de Studio Make Up van Chanel in Parijs, Neuilly-sur-Seine, een heiligdom dat angstvallig afgeschermd wordt met veiligheidsagenten, camera's en pr-figuren. Op de zevende verdieping ontvangt Antwerpenaar Peter Philips (45) voor de laatste keer de pers in 'zijn' Studio, de denktank waar nieuwe producten worden ontwikkeld.

Wat Philips' laatste creatie teweeg zal brengen, is misschien wel voorspelbaar. In de vijf jaar dat hij het roer in handen heeft gehad van het hele make-updepartement, heeft hij immers het landschap van de hele branche hertekend. Hij was het die in 2008 felgekleurde nagellakken op de wereld losliet, en daarmee een mondiale trend lanceerde. Maar toch was zijn manier van creëren altijd opvallend pragmatisch.

Hoe deed je dat, peilen naar wat vrouwen nodig hebben qua make-up? Je hebt ooit gezegd dat je niet louter commercieel wilde denken, dat je wou vertrouwen op je buikgevoel.

"Mijn sterkte was net dat ik altijd een freelancer ben geweest. Ik wilde make-up creëren met respect voor vrouwen, maar nog steeds vanuit die vrije geest. Ik ben dus altijd blijven denken als een make-upartiest. Wanneer ik mijn collecties samenstelde, dacht ik, oké, die lippenstift met die oogschaduw, dat kan gaan voor een vrouw van een bepaalde leeftijd, en diezelfde oogschaduw met die lipgloss is dan weer goed voor een meisje van zestien. Ik zie make-up als een middel om een vrouw mooi te maken, niet om haar fashionable te maken. In essentie willen vrouwen er gewoon mooi uitzien. Daarom wilde ik kleuren, formules en producten creëren waarvan ik wist: die zullen aanspreken omdat ze vrouwen mooier maken."

Toch speelde je niet op veilig. Toen je de bruingrijze nagellak Particulière op de markt bracht...

"...had ik niet gedacht dat het zó goed ging verkopen. Met die tint is de verkoop met 700 procent gestegen. Zévenhonderd! Ik wist dat het zou cartonneren, want zo'n tint bestond nog niet. De eerste lading: direct uitverkocht. De tweede lading: uitverkocht. De derde: hetzelfde. We konden niet volgen."

Het is een vreemde kleur waar verschillende types van vrouwen voor gevallen zijn, niet alleen de fashionista's.

"Jazeker. Het is een discrete kleur, maar een kleur die er vreemd genoeg uitspringt. Totaal tegendraads. Dat was het speciale aan die kleur: je was er toch een beetje rebels mee zonder dat je schreeuwde."

Je voorkeur ging ook uit naar producten die low maintenance waren, dingen die je snel kunt aanbrengen.

"Dat is nu eenmaal wat de moderne vrouw nodig heeft. Zij heeft niet altijd de tijd voor een full make-up, maar ze wil keuze. Tien jaar geleden had je je look en daar bleef je bij. Nu zijn er veel vrouwen die met make-up spelen zoals ze met mode spelen. Mijn boodschap was: we hadden bij Chanel de beste rode lipsticks, dekkende foundations en institutionele kleuren, maar ik wilde ook iets kunnen aanbieden voor jongere mensen, voor wie iets anders wil. Met dien verstande dat 'jong' niet meer 'jong' is zoals vroeger; dat heeft niets meer met leeftijd te maken."

Als je zoiets bedenkt als Les Beiges, is dat dan omdat je op dat moment iets móét bedenken?

"Nee, Les Beiges was een losstaand idee. Bij foundations en bij de seizoencollectie ben ik gebonden aan bepaalde planningen. Daarvoor stuurde ik gelijktijdig een Peter buzz, een briefing, naar de labo's in Japan, Frankrijk en de VS. Maar tijdens het bedenken van onze bronzers kwam ik met het idee voor Les Beiges. Om iets te maken in de spirit van Chanel, maar iets dat breder was dan bronzers. Toen het concept gerijpt was, heb ik het voorgesteld aan de marketingteams, die het dan moeten laten produceren en verkopen."

Heb je zelf een opleiding in de mode gekregen?

"Ja, aan de modeacademie in Antwerpen. Als kind zag ik in de Nationalestraat in Antwerpen, waar wij toen woonden, die flamboyante types voorbijlopen en de modewereld intrigeerde me wel. Ik was geïnteresseerd in mode, maar ik wist eigenlijk niet wat het inhield. Pas door de opleiding te volgen, heb ik ontdekt dat ik wel een grote interesse had, maar niet de passie van studiegenoten als David Vandewal of Olivier Rizzo. Uiteindelijk heb ik die passie wel gevonden in de make-up."

Wanneer heb je het roer omgegooid?

"Ik ben nadien een basisopleiding haar- en make-up gaan volgen bij Dik Peeters in Amsterdam, een vijftal lessen maar. Vanaf het moment dat ik wist hoe het in elkaar zat - foundation aanbrengen, eyeliner, lipstick - dacht ik dat het verstandiger was om het geld aan producten uit te geven. Ik ben met de paar foto's die ik gemaakt had met bevriende fotografen en stilisten naar een agentschap gegaan. Mijn eerste booking was voor Libelle. Niet lang daarna boekten ze mij opnieuw. Hetzelfde gebeurde met Flair en Knack Weekend. In een periode van drie, vier maanden had ik een zeer goed Belgisch portfolio.

"Ik bleef intussen met mijn vrienden Olivier Rizzo (stilist, EDP) en Willy Vanderperre (fotograaf) editorials doen die niet betaald waren en gaf daar de voorkeur aan, maar het agentschap begreep dat niet zo goed. Ik ben dan naar een ander agentschap overgestapt om ook internationaler te kunnen werken. Op een bepaald ogenblik werkte ik steeds meer samen met fotografen Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin in New York. Zij vroegen me: waarom zoek je hier geen agentschap? Toen ben ik naar New York verkast."

Hoe heeft men je gevraagd om global creative director make-up van Chanel te worden?

"Toen ik in New York woonde, kreeg ik ook aanbiedingen van grote make-upmerken voor consulting. De klassieke contracten. Dat betekent meestal dat je veertig dagen per jaar voor hen werkt, dat je de color consulting doet, de producten opvolgt en de woordvoerder bent. Ik heb verschillende potentiële klanten ontmoet. Ze stelden mijn visie wel op prijs, maar ik hield telkens de boot af. Make-up creëren tegenover make-up doen voor foto's, dat vond ik een totaal andere job.

"Op een bepaald moment kreeg ik een booking voor Chanel. Terwijl ik aan het schminken was, stonden Dominique Moncourtois en Heidi Morawetz (de toenmalige creatief directeurs van Chanel Make Up, EDP) de hele tijd naast mij en stelden ze mij vragen. Daarna werd ik telkens opnieuw door hen geboekt. Ik dacht: tof, een nieuwe klant!

"Op een dag vroegen ze mij om eens langs te komen omdat ze mij de Studio wilden laten zien. Ik dacht: Studio Creation Maquillage Chanel, o leuk, dan krijg ik misschien gratis producten! (schatert) Maar toen ik er was, wisten ze mij te vertellen dat ze eraan dachten om met pensioen te gaan en hun 'baby' aan mij over te dragen. Ik dacht: oei, wat is me dat hier! Chanel, dat is gewoon een instituut! Bovendien was het de eerste keer in veertig jaar dat ze iemand voor die job in dienst namen. En ik was mijn hele leven freelancer geweest. Ik wist niet of ik het zag zitten om voor één klant te kiezen, en direct van een dergelijk formaat. Ik heb hen dan voorgesteld om mij als apprentice aan te nemen, zodat ik tussen shoots en shows door zou kunnen komen kijken om te zien hoe zij werkten met hun team en met de laboratoria. Ze stemden in, en gedurende twee jaar heb ik mij op die manier in alle discretie voorbereid."

Je bent vijf jaar lang creatief directeur geweest. Hoe kijk je daarop terug?

"Chanel Make Up was een zware machine en ik had een grote verantwoordelijkheid. Ik kwam er binnen als kleine Belg in Frankrijk, dat was niet evident. Ze waren er wel van overtuigd dat ik creatief zou zijn, maar van het moment dat ze zagen dat ik ook een commercieel succes was, ging alles veel gemakkelijker. Dat was al na de eerste nagellakken, de Robertson-collectie. Die bleek onmiddellijk uitverkocht, en toen merkten ze dat er iets aan de gang was.

"Ik deed ook nog make-up voor fotoshoots en nam die gelegenheid te baat om de nagellak daadwerkelijk te gebruiken. In die periode deed ik veel voor Japanse tijdschriften, Vogue, Elle... Plots stonden die felle kleuren nagellak dus in al die Japanse tijdschriften. Uiteraard gingen de Japanners op zoek naar de nagellak, zodat we beslist hebben om direct de helft van de lading die voor L.A. bestemd was naar Japan te sturen. Alle nagellakken waren al verkocht voor ze aankwamen, want de klanten hadden al op wachtlijsten ingetekend."

Mocht je dan nog andere dingen doen naast Chanel?

"Ja, dat was een van de voorwaarden. Het was immers niet de bedoeling om geïsoleerd te worden in een ivoren toren. Mijn creativiteit wordt gevoed vanuit de wereld waar ik vandaan kom. Uiteraard mocht ik geen shows of shootings doen voor huizen die een eigen make-uplijn hadden. Dries Van Noten ben ik blijven doen, Alexander McQueen, Fendi, Watanabe..."

Hoe voelde het om als Belg zo'n belangrijke speler in de luxe-industrie te zijn?

"Ach ja, ze hebben mijn portfolio gevraagd en nooit mijn paspoort of mijn nationaliteit. Wanneer ik bij vrienden of familie in België was, probeerde ik het wel zo weinig mogelijk over mijn werk te hebben. Het was een heel andere dimensie, het klonk immers allemaal zo groot."

Maar dat wás het toch ook? Besefte je eigenlijk wel goed waar je zat?

"Ik heb altijd gezegd, van het ogenblik dat ik begon te werken met Inez en Vinoodh of met Patrick Demarchelier of Irving Pen, dat ik daar even goed mijn best voor zou doen als voor Roger Dyckmans in België bijvoorbeeld. Niet minder, niet meer. Ik wilde gewoon goed werk doen en er fier op zijn.

"Maar zodra ik in België kwam, kreeg ik ook te maken met een typisch Belgische mentaliteit. Ik liep op zeker ogenblik in Ant- werpen bekenden tegen het lijf die me vroegen, met een blik vol medelijden omdat ze ervan overtuigd waren dat het me niet gelukt was: 'Ach Peter, ben je terug?' Toen ik daarna vol enthousiasme vertelde over een fotoshoot met de Amerikaanse Vogue, dan zag je die blik al snel veranderen, alsof ik ineens pretentieus aan het doen was. Ik heb dus geleerd dat het soms beter is om niet te veel over mijn werk te spreken."

Peter Philips is een van de grootste namen in de luxe- en modewereld geworden...

"En ik voelde mij daar ook continu ongemakkelijk bij. In België zijn mensen te down to earth voor de idolatrie die ik voelde telkens als ik bijvoorbeeld in Tokio was. Wan- neer ik daar langs een beauty counter kwam, begonnen de verkoopsters vaak gewoon te huilen van emotie en om mijn handtekening te vragen. Ik moest hen haast troosten en zeggen: kom kom, ik doe toch gewoon alleen maar wat maquillage, meer niet. Het klinkt misschien wel weer pretentieus, maar als je sterren in je make-upstoel hebt gehad die het aan jou overlaten om hun zwakheden te camoufleren en hun sterke punten te accentueren, dan kun je álles relativeren."

Waarom zet je een punt achter zo'n carrière?

"Ik ben zeven jaar geleden voor Chanel begonnen, twee jaar incognito en vijf jaar officieel als creatief directeur. Ik heb er een fantastische tijd gehad, maar ik had ook het gevoel dat ik mijzelf zou vastzetten op een definitieve manier als ik er zou blijven. Dat wou ik niet. Ik ben nu 45 en er zijn zo veel dingen die ik nog wil doen en nog niet heb gedaan omdat ik er simpelweg nog geen tijd voor heb gehad. Ik moet daarmee niet wachten tot ik 50 ben.

"Na overleg heb ik beslist om officieel mijn ontslag in te dienen en nog drie maanden alles te doen voor de projecten die nog in de pijplijn zaten, zodat de studio alles van mij zou kunnen overnemen. Ik blijf zeker nog de make-up van de shows van Chanel doen. Ik ben enorm trots op wat ik in die jaren met mijn team heb gerealiseerd, en we zijn als de beste vrienden uit elkaar gegaan."

Miste je het vrije leven?

"Op de een of andere manier wel, ja. Maar in de context van Chanel heb ik echt alles kunnen doen wat ik wilde. Ik heb mij nooit beperkt gevoeld, ik heb een nieuwe studio gekregen en alle faciliteiten die ik maar wensen kon, maar het bleef wel in de context van Chanel. Op een bepaald moment miste ik de vrijheid die ik had als freelancer. Voor mij was het tijd om te stoppen. Ik realiseerde me dat ik het privilege had deze stap te zetten. Ik weet dat ik selectiever kan zijn in het werk dat ik vanaf nu wil doen. Ik heb nu zelfs een bucket list opgesteld met plannen en projecten."

Wat staat er allemaal op je lijstje?

"Dat ga ik je nog niet vertellen. Dat is privé." (lacht)

Peter Philips THE BEST OF

2008 Chanel Robertson, nagellakken

-

2009 Jade, nagellak

-

2010 Rouge Coco, lipstick met als boegbeeld Vanessa Paradis

-

2010 Particulière-nagellak, waarbij de omzet met 700 procent steeg

-

2010 Vitalumière Aqua, nieuwe lichte foundation

-

2011 Rouge Coco Shine, glansversie van Rouge Coco

-

2011 Illusion d'Ombre, glanzende oogschaduw

2011 Perfection Lumière, foundation met perfecte dekking

-

2011 Rouge Allure Velvet, fluwelige lipstick

-

2012 Vitalumière Aqua Compact, compacte lichte foundation

-

2013 Les Beiges, compact poeder met een natural glow

HET VERHAAL ACHTER 'LES BEIGES'

Peter Philips: "Het was mij opgevallen dat vrouwen die zichzelf poederen met wat bronzer, er het snelst goed uitzien. Maar vrouwen die van nature een beetje bleker zijn, moeten vaak hun hele make-up opnieuw doen. Ik wilde zoeken naar iets dat een healthy glow kon geven in een gamma dat niet beperkt bleef tot de zomer. In de fotoarchieven van Coco Chanel viel het mij op hoe vrijgevochten ze was. Ze ging zeilen, zonnen, ze was jong en actief. Maar na de oorlog begon ze zich te realiseren dat ze moest betalen voor dat vrije leven, want haar huid had eronder geleden. In mijn concept heb ik dat element meegenomen. Ik wilde een product dat makkelijk was in gebruik, maar ook beschermde tegen de zon en pollutie.

"De naam van het nieuwe product moest institutioneel zijn, met een gevoel van kwaliteit. Chanel staat bekend om zijn strikte codes. De Little Black Jacket, de Little Black Dress, de camelia's, de kleurcodes.... Beige is een heel sterke Chanelkleur, en ik vroeg mij af waarom ze dat nooit méér geëxploiteerd hadden. Alleen, de meeste mensen hier vonden beige saaie. Dat moet je net tegen mij zeggen! Dan zeg ik: 'I'm gonna make beige exciting!', want beige is helemáál niet saai. Parijs is een opwindende stad en alle gebouwen van Haussmann zijn beige. Ook in de mode zijn veel iconische stukken beige. Neem de trench. Beige is beschermend, maar doe Catherine Deneuve een beige trench aan in film noir, en je krijgt een heel ander effect.

"We hebben van de gelegenheid gebruikgemaakt om het doosje te verbeteren. Het gaat verder open en het borsteltje is gebogen, zodat de ergonomie het werk doet. Je glijdt ermee over de vorm van het gezicht en het resultaat is een bijna onzichtbare make-up. We hebben ook zo weinig mogelijk talk in het poeder gedaan, en geen olie. Het poeder is dus ook perfect voor een gemengde huid, omdat het de glimmende delen niet accentueert. De luminositeit van het poeder komt uit de wisselwerking van de huid met de ultrafijn gemaalde minerale pigmenten. Met Les Beiges moet je haast geen moeite doen om een mooie glow te krijgen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234