Vrijdag 25/09/2020

Peter Doherty wauwelt zich een weg door schaamtelijke set *

Beeld Alex Vanhee

Het mocht al een klein wonder heten dat Peter Doherty, de r staat er nog steeds, kwam opdagen, dinsdagavond in de Gentse Vooruit. Ruim een halfuur na de geplande aanvangstijd strompelde hij het podium op voor 'Last of the English Roses'. Twee ballerinas draaiden rond de Brit tijdens deze geanimeerde versie van de single uit zijn soloplaat Grace/Wastelands. De rest van de avond volgden hoofdzakelijk nummers van zijn vorige projecten The Libertines en Babyshambles, maar die werden zo labiel gebracht dat we last kregen van plaatsvervangende schaamte. En medelijden.

Nochtans dachten we na de release van die soloplaat in 2009 dat het misschien ooit nog goed zou komen met Doherty. Grace/Wastelands getuigde immers van een maturiteit en lyrische intimiteit die beter paste bij een troubadour dan bij een junk. Er kon wel eens waarheid schuilen achter al die 'stem van een generatie'-complimenten. Jammer dus wanneer die hoop heel ijdel blijkt te zijn. Alle rehabilitatieprogramma's ten spijt schijnt Doherty het gewoonweg niet te kunnen laten. Volledig weg van de wereld verscheen hij in Gent, om het al na vier ongeïnspireerde nummers voor bekeken te houden. "Thank you, goodnight" mompelde hij Shane McGowangewijs in de microfoon. Even later verscheen hij weer maar veel beter bracht hij het er niet van af.

Enkel tijdens de cover van Neil Youngs 'Needle and the Damage Done' kon je enig besef van realiteitszin aflezen op zijn gezicht. Hij onderbrak het nummer over de afdaling in een heroïneverslaving om het publiek te smeken de video-opnames niet online te gooien. Alsof hij de confrontatie met zijn eigen verval niet aankon. In een interview gaf Doherty te kennen bang te zijn om clean nummers te schrijven omdat zijn beste werk tot stand kwam onder invloed. Maar hoeveel moet je lijden voor de kunst? Goed, een nummer als 'Music When The Lights Go Out' van The Libertines vormde een lichtpuntje in de set en zijn cover van 'Twist and Shout' van The Isley Brothers was misschien wel het beste wat we dinsdagavond hoorden. Strak en sexy, het zag ernaar uit dat talent het zou halen van de drugs maar dan trok de drankduivel - en wie zal zeggen wie en wat nog allemaal - Doherty opnieuw de dieperik in. Hij verdween in de coulissen om terug te keren met een fles rode wijn, die hij rijkelijk deelde met de fans op de eerste rij. Zij kregen ruimschoots aandacht van de singer-songwriter, op elke aanhaling, elk verzoek ging hij in. De overige toeschouwers waren eraan voor de moeite.

Dat hij voortaan een pub afhuurt waar hij kan verbroederen met zijn schare aanbidders want dit was een vervelende vertoning van een artiest die het niveau van dronken straatmuzikant niet oversteeg. Daar veranderde zelfs het briljante anthem 'Fuck Forever' niets aan. Het erge is dat Doherty aan het eind zelf aangaf dat het beter zou moeten, maar in Gent lieten zijn verslavingen het simpelweg niet toe. Helaas stimuleren drugs enkel de man zijn creativiteit, niet zijn professionaliteit.

Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234