Woensdag 12/08/2020

Brussels Summer Festival

Peter Doherty op Brussels Summer Festival: herboren songschrijver, oplevende stad

Dat ‘Bruxelles Ma Belle’ en ‘Sprout to Be Brussels’ geen loze kreten zijn, bewees het Brussels Summer Festival deze maand: verspreid over tien dagen luisterden 115.000 mensen naar muziek in het hart van de veelgeplaagde hoofdstad. Gisterenavond sloot Peter Doherty de festiviteiten af – de ex-junkie kwam, zag, en overwon angst en haat met een puike set vol tedere liefdesballades en levenslustig schuimende rock.

Over een paar maanden speelt Peter Doherty in de Bataclan in Parijs – ongeveer een jaar nadat daar negentachtig mensen het leven hebben gelaten in een golf van blinde terreur. Doherty is de geknipte man voor zo’n emotioneel beladen heropstandingsconcert: niet alleen getuigen zijn teksten van een romantisch geloof in de liefde en het leven ondanks alle miserie, ook is zijn eigen leven een verhaal van veelvuldig vallen, en telkens toch weer rechtkrabbelen.

In Brussel, op een festivalterrein gelegen tussen het Koninklijk Paleis en het Warandepark, zag de Libertine er beter uit dan ooit: geen pafferig gezicht meer, een frisse coupe in plaats van die plakkerige haardos en een heldere blik in de ogen. Het deed hopen dat hij de extreemste kantjes van zijn liederlijke bestaan achter zich heeft gelaten en zijn demonen te lijf kan gaan in goeie songs in plaats van in heroïne- en andere trips.

Terwijl de hoofdstad de rug rechtte op een onbekommerde zomeravond tijdens een drukbezocht festival, zagen we ook de songschrijver in Doherty heropleven. Want wat ons betreft, waren zijn beste momenten in Brussel niet de op gejuich onthaalde en door de spionkop meegebrulde songs van zijn bands The Libertines (‘Time for Heroes’ en ‘You’re My Waterloo) en Babyshambles (‘Albion’ en de onvermijdelijke afsluiter ‘Fuck Forever’).

Indrukwekkender klonken Doherty’s nog niet op plaat verschenen nummers, zoals opener ‘Down for the Outing’, waarin violiste Miki Beavis zich meteen liet opmerken als dé troef van Doherty’s huidige band. In ‘Oily Boker’ trok toetseniste Katia de Vidas – met roze kapsel – dan weer de aandacht naar zich toe, terwijl de frontman zijn gitaar haast teder beroerde. Het was zo’n typische losjes in de hengsels hangende Doherty-song, net als het eveneens nieuwe ‘The Whole World Is Our Playground’: nu eens zwalpend en wankel, dan weer recht in het hart gemikt.

Nog beter, want opzwepender dan het voor zo’n groot openluchtfestival net iets te ingetogen ‘Oily Boker’, was ‘Kolly Kibber’: De Vidas en Beavis namen even heel mooi de zanglijn over, en prompt zagen we meisjes op schouders klimmen en ontstonden er spontane rondedansjes in het publiek.

Het mooiste had Doherty bewaard voor het eind, net voor hij met een wilde punksong en ‘Fuck Forever’ eindigde in piepende microfoons en rondvliegende bierbekertjes: ‘Flags of the Old Regime’, een hartverscheurende ode aan zijn vriendin die haar demonen op een bepaald moment niet meer de baas kon: Amy Winehouse. Doherty liet die song voorafgaan door een flardje ‘Tears Dry On Their Own’ en speelde zijn eigen nummer nadien heel langzaam en intiem. Hij leek helemaal in zichzelf gekeerd te zingen, terwijl de viool van Beavis los in de ziel sneed.

Er zou nog dit jaar een nieuw album van Doherty uitkomen, werktitel: Flags of the Old Regime. Zelfs als die plaat maar half zo goed wordt als de gelijknamige Amy-ode gisteren in Brussel klonk, dan nog kijken wij er heel erg naar uit. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234