Zondag 21/07/2019

Pervers en primitief

OPMERKELIJKE SOLO. Pieter Ampe grossiert in So You Can Feel in onwaarschijnlijke situaties en gevoelens. Tot hij voluit gaat in zijn seksuele fantasie en de collectieve schaamte erop volgt.

Hij drentelt het podium op, monstert het publiek met een malicieus lachje, dat half verscholen zit in zijn enorme baard, en gaat weer af. Meteen keert hij terug. Hij lijkt geen doel te hebben. Behalve behagen of verleiden? Als hij zich op een kruk vlak voor de eerste rij toeschouwers posteert, kijkt hij sommigen onbetamelijk intens in de ogen.

Vooraleer dat echt ongemakkelijk wordt, loopt hij weer rondjes op het podium. Voortdurend stopt hij voor een grote spiegel rechts van het podium om te checken welke indruk zijn lijf maakt. Hij test zijn poses uit op de kijkers, alsof ze een alternatieve spiegel waren.

Keert hij dan de aloude afspraak om dat het podium het publiek weerspiegelt? Dat lijkt zo, zeker als hij zich vermomt als overjaarse rocker die al te suggestief zijn heupen laat schokken. Maar dan worden de verkleedpartijen extremer. Hij kleedt zich uit, op zijn slip na, en trekt een catsuit aan. Hij zet een wilde krullenpruik op en wringt zijn slip tussen zijn bilnaad.

Latexverf

De gêne onder de toeschouwers stijgt merkbaar als Ampe de tribune beklimt om op 'The Power of Love' van Frankie Goes to Hollywood voluit te gaan in zijn seksuele fantasie. Wie durft publiekelijk zo'n fantasie te etaleren? Ook al is het 'maar' theater. Als kijker zie je nu echter niet langer de rare kwibus die zich aan jou spiegelt, maar houd hij je plots een spiegel voor: 'rare' gevoelens, wie had ze nooit?

Het hek is van de dam. Als Ampe zijn catsuit afstroopt, pronkt hij nog even met zijn lijf. Maar dan spuit hij met een grote flacon dikke witte latexverf over zijn buik en in zijn slip, op zijn rug, benen en armen. Nina Simone begeleidt, eerst met een lied over de weltschmerz van podiumhelden, daarna met haar versie van 'Feelings'. Die muziek kadert wat volgt. Ze gaat over tristesse, zelfbedrog, onmogelijke verlangens, rare goestingen en hoe dat alles je sterker, maar daarom niet gelukkiger maakt. Ampe gaat nu helemaal uit de kleren. Van kop tot teen smeert hij zich in met de verf. Ze hangt in dikke klodders aan zijn geslacht.

Ondertiteling overbodig. Alhoewel. Stilaan roept de witte latex niet langer perverse seks, maar eerder primitieve rituelen op, ondersteund door een zwart-witfilm van een dansende, witgeverfde Ampe. De 'echte' Ampe steekt er pover bij af. De film is zijn fantasie, het podium de onvolkomen realisatie. Het maakt je ongemakkelijk, maar ook ontroerd en verwonderd. Is een pot verf echt genoeg om je een god te voelen? Of hitsig te worden? Hoe eenzaam is seks?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden