Woensdag 27/10/2021

PDW

Post een Facebook-bericht, een Twitterbericht, of laat een reactie op een krantenforum achter waarin de N-VA of Bart De Wever aan enige kritiek of milde scherts wordt blootgesteld en men kan er gif op innemen dat er onmiddellijk een rist verontwaardigde, vaak schuimbekkend geschreven tegenreacties komt. Vreemd is dat. Nee, serieus, dat is echt ongebruikelijk. Ik voel me in elk geval niet geroepen om iemand die ik bewonder, weze het uit de wereld van de politiek, de televisie, de literatuur of de muziek, meteen vertoornd te verdedigen telkens als iemand iets onaardig of spottend over hem of haar heeft gezegd op sociale media of een krantensite. Ik ken, eerlijk waar, ook niemand die dat wél doet. En ik ken een aanzienlijke hoop mensen. Maar het valt niet te ontkennen dat N-VA- supporters dit merkwaardig en soms ronduit obsessief gedrag vertonen. En ik geef u op twéé briefjes tegelijk: dat het feit dat ik dit nochtans onmiskenbare en gemeenzaam als met de realiteit overeenstemmende verschijnsel hier vermeld zal volstaan om een nieuwe stroom kwade e-mails, Twitterberichten of Facebookcommentaren te genereren. Wanneer ze aan mij persoonlijk worden gericht - op Twitter hebben ze soms zo'n schattig Vlaams Leeuwtje in hun avatar - zijn ze vaak van de strekking 'u bent als journalist niet neutraal', waarbij men het begrip neutraal graag verwart met: 'wat ik als N-VA-supporter wil horen'. Het zijn dezelfde mensen die de woorden 'politiek correct' uitspugen alsof het een hap uit een rot ei was. Ik probeer hen telkens duidelijk te maken dat het met politieke correctheid is zoals met een reserve-onderbroek in het handschoenvak van je auto: wanneer je het nodig hebt is het feitelijk al veel te laat.

Dit brengt hen meestal in verwarring.

Nu, het fenomeen van de georchestreerde mail-en forumcampagnes kenden we al dankzij het Vlaams Blok/Belang, dat op tientallen trouwe soldaten kon rekenen wiens onuitgesproken opdracht het was om kranten, internetfora, etcetera te bestoken met misnoegde berichten, telkens als er iets pejoratief over een van hun mandatarissen werd gepost of afgedrukt. De verleiding om aan te nemen dat deze strategie nu ook binnen de N-VA wordt toegepast is even groot als de verleiding die Bart De Wever voelt wanneer hij moederziel alleen - misschien is hij op weg naar de gymzaal verloren gereden - aan het eind van een vergeten landweg plots op een frituur stuit, waar een illegale want slechts twee maand geleden stiekem het land ingesmokkelde Pakistaan tewerk is gesteld, die geen flauw idee heeft wie die kwijlende man in zijn iéts te ruime kostuum is die haast gehypnotiseerd naar de berenlullen staart.

Ik weiger echter voor de verleiding te bezwijken en hoop voor Bart hetzelfde.

Maar toegegeven: aan al het bovenstaande moest ik onmiddellijk denken toen Bart De Wever laatst naar de media uithaalde. Nuja, uithaalde: eerlijker is te zeggen dat hij zich aan de hand van enkele moeë clichés druk maakte over de mediabehandeling die zijn medestander Pol Van Den Driessche te beurt was gevallen. Zij het dat hij de figuur Pol verving door een andere figuur genaamd Jos, omdat het hem beter uitkwam om via een bejaard radio-icoon zijn gram te halen dan via een flierefluiter van een N-VA'er. En jongens, wat wou hij zijn gram halen, nu hij de kans kreeg. Niet specifiek voor de zaak-Pol Van Den Driessche. Nee, de ergernis zit dieper. Het zit Bart al lang dwars dat hij niet echt een grote, betrouwbare en vooral invloedrijke spreekbuis in de media heeft.'t Pallieterke telt niet. Daarom was het opportuun en volstrekt veilig voor hem om een keer flink om zich heen te schoppen: de kans dat hij een belangrijk bevriend medium raakte was even groot als de kans dat Gert Verhulst en Eva Brems binnenkort op een toren in Spanje worden gespot terwijl ze gestalte geven aan het Beest met Twee Ruggen.

Desalniettemin is de hele schrijvende, radio- en televisiemakende pers erop gesprongen, sommigen meenden er zelfs een belangrijk contemporain sociaal commentaar in te ontdekken. Ik kon enkel denken: Bart De Wever klinkt als een nukkige hardrocker op de wei van het Sfinks Festival: wanneer gaan ze eens iets spelen dat ik graag hoor?

PDW is hoofdredacteur van P-magazine.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234