Dinsdag 04/10/2022

PDW

Volgende week is het precies honderd jaar geleden dat schrijver Bram Stoker ons is ontvallen. Stoker was niet bepaald een grote literator, hij werd bijvoorbeeld nooit door een minister van Staat abusievelijk voor een Nobelprijs Literatuur voorgedragen. Maar één brievenroman van hem - Dracula - wurmde zich moeiteloos in het collectief bewustzijn. De afgelopen honderd jaar dook Stokers creatie van een onsterfelijke, zich met maagdenbloed voedende Transsylvaanse aristocraat regelmatig op in boeken en films.

Tot op de dag van vandaag. Tenzij u net uit een jarenlange coma bent ontwaakt kent u vast de populaire Twilight-saga en de rock-'n-roll vampierenserie True Blood, waarin het oorspronkelijke idee van de sinistere, onsterfelijke bloedzuiger de 21ste eeuw wordt ingesleurd. Neem het aan van een ouwe rukker als ik: als het om bloedverkillende horreur gaat zijn die moderne vampieren toch maar broekjes in vergelijking met de enige echte Prins der Duisternis: Christopher Lee!

Sta mij toe dat ik even op de rewindknop mijner memorie duw.

Het eerste dons moest nog op mijn bovenlip verschijnen toen ik, geheel onbekend met de vampierenmythe, op een druilerige woensdagnamiddag buurtbioscoop Ganda op de Gentse Brugse Poort binnenstapte. Op de dubbelaffiche - buurtbioscopen boden vroeger twee films tegelijk aan - stonden twee films van de Britse lowbudgethorrormeisters van Hammer Films: Horror of Dracula en The Brides of Dracula, beiden geregisseerd door Terence Fisher, cultregisseur in het gothicgenre.

Ik werd me daar nu toch uit mijn flanellen onderlijfje gegriezeld door de geweldige Christopher Lee, die een ronduit ijzingwekkende graaf Dracula neerzette. Lang, bleek, mager, bloeddoorlopen ogen, snijtanden waar de modale rottweiler jaloers op is en natuurlijk: een bij iedere beweging onrustwekkend fladderende cape die de illusie wekte dat de Prins der Duisternis niet stapte zoals u en ik maar als een lugubere hoovercraft enkele centimeters boven de grond zoefde. Lee's openingsscène in Horror of Dracula, waarin hij dreigend van de kasteeltrap komt, staat in mijn geheugen gegrift als de meest onheilspellende trapafdaling ooit. Voor mijn geld even iconisch als de scène waarin Gloria Swanson van de trap komt in Sunset Boulevard.

Ik was te jong om door te hebben dat de Draculamythe zich nogal doorzichtig voedt met onze oerangsten: dingen die uit het donker komen, die ons bijten, die ons onderwerpen. Maar ik was jong genoeg om 's nachts ongerust in bed te liggen, de ramen dicht en een streng look bengelend aan de bedstee. Want look, daar hebben vampieren volgens de legende niet van terug. Daarom zijn er wellicht zo weinig Franse vampierenfilms.

Soit, zoals dat met B-films gaat, volgde op die eerste twee krakers enkele sequels die we enkel met de term 'stinker' kunnen benoemen: Dracula: the Prince of Darkness (1966) en Scars of Dracula (1970) om er maar twee te noemen. En, o ja, Son of Dracula, een muzikale komedie uit '77 met, euh, Ringo Starr. Het mag een wonder heten dat niemand 'The return of the mummy of the son of Dracula' heeft verfilmd.

Niet enkel look, kruisbeelden en zonlicht konden de gruwelijke graaf aan het wankelen brengen: zijn échte nemesis was vampierenjager professor Van Helsing, die aan het eind van de film ofwel Dracula deed achteruitdeinzen door een kruisbeeld voor zich uit te houden waarna hij theatraal de gordijnen opende en de graaf liet verpulveren in een straal van zomerzonlicht, ofwel een houten staak door diens hart boorde. Maar onsterfelijk zijnde - we kunnen Dracula omschrijven als: een Highlander met een cape, met nood aan een rist orthodontische afspraken en overlevend op een merkwaardig dieet - kwam Zijne Blanke Nek Minnendheid na iedere film terug.

Afijn, hier is een warme tip: dit jaar wordt de originele roman heruitgebracht én er komt een nieuwe Draculafilm in de zalen, van de hand van de Italiaanse horrorkampioen Dario Argento, met Rutger Hauer in de hoofdrol. In 3D! Kom vooral even gedag zeggen als u mij in de bioscoop aantreft.

PDW is journalist en tv-maker.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234