Dinsdag 26/05/2020

Paul Weller schudt natie wakker

Als vanouds zorgde de combinatie van Belgische smaakmakers en internationale topacts ervoor dat ook de jongste editie van de Lokerse Feesten flink wat volk op de been bracht. Alleen slaagde niet iedereen erin de hoge verwachtingen in te lossen.

M.I.A publiekstrekker op Lokerse Feesten, maar modfather gaat met de sterren lopen

Weinig concerten waar deze zomer zo naar werd uitgekeken als naar de komst van de omstreden M.I.A., maar de rapster ging vrijdagavond helemaal de mist in, en ook Air kon niet bevestigen. Gelukkig deed Paul Weller dat zaterdagnacht wél.

De carrière van Paul Weller (

) is er altijd al een geweest die in pieken en dalen evolueerde, maar op zijn tweeënvijftigste staat hij weer op scherp. Met Wake Up the Nation maakte de modfather eerder dit jaar één van zijn meest vitale platen, en ook in Lokeren maakte hij van meet af aan een bijzonder gedreven, vechtlustige indruk. Omringd door een strak spelende band sneed hij de set aan met een greep uit het nieuwe materiaal: de bijtende punkrock van ‘Moonshine’ gaf meteen aan dat dit geen routineuze wandeling door het repertoire zou worden, en de weemoedige Motownsoul van ‘No Tears to Cry’ gaf aan dat Weller geen one trick pony is.

Een op festivals geënte greatest-hits-set werd het overigens niet. De zanger loodste zijn band door het beste uit zijn jongste paar platen - het sfeervolle, lang uitgesponnen maar altijd boeiende ‘Pieces Of A Dream’ uit de jongste cd, ‘All I Wanna Do (Is Be With You)’ uit 22 Dreams, ‘From the Floorboards Up’ uit As Is Now - en gooide daar maar sporadisch iets tussen dat ook bij de toevallige passant een belletje deed rinkelen. Het op piano gespeelde ‘You Do Something to Me’ was niettemin de lovesong van de avond, en ook het tot lome dub vertimmerde ‘Wild Wood’ groeide na een aarzelende start tot een hoogtepunt uit.

De grootste verrassing diende zich evenwel aan toen het zinderende ‘Shout to the Top’ werd ontsluierd, waarmee Weller zijn verleden bij The Style Council even belichtte. En het furieuze ‘Art School’ van The Jam, de groep waarmee de Brit in de jaren ’70 een wereldster werd, gaf aan dat Weller ook als vijftiger een kwaaie tiener is gebleven.

De passage van Babyshambles (

) nam nadien surrealistische vormen aan. Niet alleen omdat zanger/glamourjunk Pete Doherty geheel tegen de gebruiken in kwam opdagen, maar ook omdat de band een zeer behoorlijke set speelde. Ondanks het feit dat je aan de blik van Doherty kon zien dat hij mentaal op een andere planeet zat, en meer wauwelde dan zong. Babyshambles speelde los en rafelig, maar opener ‘Delivery’ overtrof vlot de verwachtingen, en het enthousiasme van het publiek zorgde ervoor dat de band tamelijk bij de les bleef. Tussendoor mocht er ook gelachen worden. Met twee in roze tutu gehulde ballerina’s, of met Doherty die een klein meisje uit het publiek haalde om vervolgens ‘Stille nacht’ te zingen met het compleet onthutste kind. In het Duits, dan nog. Af en toe pauzeerde de groep om sigaretjes op te steken of de fles sterke drank te laten rondgaan. Babyshambles bevestigde alle rock-’n-rollclichés, maar zette ondanks alles toch een onderhoudende set neer.

Dat was meer dan dat je van The Horrors (

) kon zeggen, die eerder op de avond op het podium stonden. Het vijftal uit Southend grossierde in een geluid dat het midden hield tussen doemerige postpunk en de shoegazerrock zoals die begin jaren negentig door bands als Ride werd gepopulariseerd, maar miste naast een charismatische frontman ook genoeg songmateriaal om het een uur boeiend te houden.

In datzelfde bedje was vrijdagavond ook Air (

) al ziek geweest. Niet te geloven hoe muziek die op cd zo mooi en sfeervol is, live zo verpletterend saai kon zijn. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel - aangevuld door een drummer - maakten een verveelde indruk, en die attitude sloeg algauw naar het publiek over. Op plaat klinkt de dromerige popmuziek van het Franse duo als de soundtrack voor een softpornofilm uit de Emanuelle-reeks, maar live zat er minder leven in ‘Sexy Boy’ en ‘Cherry Blossom Girl’ dan in een dode mus.

Aan vitaliteit dan weer geen gebrek bij M.I.A. (

). De Tamilzangeres is met haar uitspraken over de burgeroorlog in Sri Lanka één van de meest omstreden artiesten uit de nieuwe eeuw. Er werd bijgevolg - zeker na haar verbluffend optreden op Pukkelpop drie jaar terug - erg uitgekeken naar haar passage in Lokeren, maar ondanks de flitsende start stelde ook zij teleur. Visueel zag het er allemaal formidabel uit. Met drie gesluierde achtergrondzangeressen, en videobeelden van tollende dollartekens, rennende tijgers en overvliegende gevechtshelikopters wist ze de kracht van een sterk beeld in haar voordeel te gebruiken, maar muzikaal viel het geheel veel te licht uit. Eigenlijk was het meer een performance dan een concert. Er werden meisjes het podium opgetild (gevolg: vaart uit de set) en de dj zette hele en halve nummers in, maar een echte groep was nergens te bekennen. De huidige hit ‘XXXO’ haalde de setlist niet en ‘Paper Planes’ - één van de beste singles van de laatste jaren - klonk niet alleen vals, maar werd door M.I.A. op de koop toe in een verkeerde toonaard gezongen. Niet meteen een optreden dat om de juiste redenen de geschiedenis in zal gaan. Op het podium toonde M.I.A. zich een goeie performer, maar een ondermaatse zangeres. Een tegenvaller, die door dj Martin Solveig nadien gelukkig snel weer van de draaitafels werd geveegd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234