Dinsdag 15/06/2021

InterviewFamilieklap

Paul Van Bruystegem en zus Anne: ‘Iets met mate doen, daar vinden wij niks aan’

null Beeld Wouter Van Vooren
Beeld Wouter Van Vooren

De oudste is 61, bassist bij Triggerfinger en maakte met Tijs Vanneste het nummer ‘Het gevaar’ over alcohol- en drugsmisbruik. De jongste is 59 en werkt als arbeidsbemiddelaar. ‘Lange Polle’ ofte Paul Van Bruystegem en Anne Van Bruystegem, broer en zus.

Paul

“Eigenlijk vind ik een bloedband zwaar overschat. Daar is ons verhaal wel mee begonnen, maar het is niet de reden dat ik hier nu zit. Ik bén gewoon graag bij deze mensen. Met mijn stiefdochter heb ik bijvoorbeeld geen bloedband – ik ben gescheiden van mijn eerste vrouw – maar ik voel me wel nog steeds verantwoordelijk en bezorgd.

“Ik groeide thuis met twee zussen op. Anne is de oudste, Katrien de jongste. Erg lang hebben we niet onder hetzelfde dak gewoond: toen ik op mijn dertiende tegen mijn vader zei dat ik zou stoppen met school om muzikant te worden, is onze relatie verzuurd en ben ik bij mijn nonkel ingetrokken. Mijn vader had hoge verwachtingen van mij, en ik stelde hem teleur, denk ik. Sindsdien hebben we een moeilijke band gehad. Anne heeft daarentegen een feilloos schoolparcours afgelegd, daar trok onze pa zich wel aan op.

“Anne en ik hebben als kind veel ruzie gemaakt, ook omdat wij nogal een heftig temperament hebben. Ik schiet met een kanon op een mug, om zeker te zijn dat ik doel tref. Als mijn zus en ik over politiek of maatschappelijke kwesties praten, kan het soms lijken alsof wij ruzie hebben. Ons moeder zaliger vond dat verschrikkelijk. Telkens verzuchtte ze: ‘Moeten jullie nu altijd zo róépen?’ (lacht)

“Het hevige drinken is ook in familieverband begonnen. Op de familiefeesten aan moeders kant werd er de hele dag door gulzig gegeten en gedronken. Terwijl de vrouwen zich na het eten terugtrokken in de keuken, zetten de nonkels zich met een glas cognac en een sigaar in de zetel. Als je rookte en stevig dronk, was je een echte vent. Later ontdekte ik dat sommige van die nonkels een serieus drankprobleem hadden, maar toen telde er maar één ding: erbij horen.

“Ons Anne verzette vroeger ook weleens een glas; dat is ons obsessieve karakter, hè. We vinden er niks aan om iets met mate te doen: je doet het goed, of je doet het níét. Dat heeft er mee voor gezorgd dat ik zelf ook lang een grootgebruiker ben geweest: ik mixte whisky met cocaïne en Xanax, twintig jaar lang, terwijl ik vreselijk hard bleef werken.

“Toen ik me aan het begin van deze eeuw eindelijk liet opnemen, had niemand dat zien aankomen. Anne wist het wel, van de drank, maar dat het zo erg gesteld was, was ook voor haar een schok. Ook mijn vader reageerde ontzet. ‘Allez jong, gij kon toch goed drinken?’, zei hij. Mijn moeder is me maar één keer komen bezoeken. ‘Zie nu wat je ervan gemaakt hebt’, zei ze. Ze wou pas weer tegen me praten als ik clean was.

“De ravage die je hebt aangericht onder ogen komen, dat is het lastigste aan afkicken. Het gebeurt nog vaak dat Anne iets tegen me zegt uit die tijd, en dat ik denk: godverdomme, dat was ik vergeten. Nu heb ik stilaan het gevoel dat ik mezelf kan vergeven, maar het heeft twintig jaar geduurd.

“Op het sterfbed van mijn pa hebben wij nog in allerijl dingen proberen te fixen. Anne heeft destijds een grote rol gespeeld in onze verzoening: ik had een brief naar hem geschreven, die zij aan hem heeft voorgelezen. Meteen daarna zijn we zonder ophouden beginnen te praten. We hebben in die laatste weken heel veel gehuild, maar ik heb het gevoel dat we de meeste plooien nog hebben kunnen gladstrijken. Daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.”

Lange Polle: ‘Anne wist het wel, van de drank, maar niet dat het zó erg was.’ Beeld Wouter Van Vooren
Lange Polle: ‘Anne wist het wel, van de drank, maar niet dat het zó erg was.’Beeld Wouter Van Vooren

Anne

“Onze Polle praat zoveel dat je er moeilijk iets tussen krijgt – dat heeft hij van ons vader. Op familiefeesten valt het op hoe iedereen rond hem samentroept, omdat hij zo sappig over zijn reizen en avonturen kan vertellen. Maar ik zou zijn leven niet willen: ik zou zot worden. (lacht)

“Onze gezonde maatschappijkritische kijk op de wereld hebben we van onze ouders meegekregen, die allebei leerkracht waren. Eigenlijk groeiden wij op in een heel modern gezin. Ons moeder heeft altijd gewerkt, en ging ook met haar vriendinnen en zussen alleen op reis, zonder onze pa, wat toch best bijzonder was. Ons vader was stiller, zat vaak met een boek in de zetel, maar was ook heel maatschappelijk geëngageerd.

“Polle wist heel snel wat hij wou, je kon hem niet aan banden leggen. Als oudste opende hij alle deuren, wat de weg voor mij zou moeten effenen. Alleen deed hij die deuren zó hard open, dat ze voor mij weer dicht vlogen. Ik mocht de hele tijd horen dat ik me toch nét iets meer aan de regels zou moeten houden. Maar hij is er, net door zijn vroege ambities, wel in geslaagd de carrière uit te bouwen die hij wou. Daar ben ik heel fier op.

“Toen de situatie tussen Polle en mijn vader uit de hand liep, was de spanning thuis te snijden. Ik ontvluchtte die conflicten door veel tijd bij vriendinnen door te brengen. Toen hij later bij nonkel Jan introk, was de druk wat van de ketel. Wij gingen hem daar dan bezoeken, en Polle kwam ook weleens naar huis, maar dan enkel als onze pa er niet was. Onze band werd toen door de letterlijke afstand tussen ons weer veel beter.

Gekke gewoontes

Anne over Paul: “Hij noemde zijn hondje Alda, naar ons moeder. Hij vindt het geweldig om te kunnen zeggen: ‘Alda, stil!’”

Paul over Anne: “Op vakantie aan zee stuurde ik altijd de lift naar de kelder. Vreselijk, vond ze. Nu heeft ze een liftenfobie.”

“Ik heb – het is al lang geleden – ook graag een glas gedronken. Dat obsessieve typeert ons. Maar dat het met Polle zo erg was, heb ik pas later ontdekt. Ik dacht dat hij vooral een drankprobleem had; dat hij ook aan de Xanax en de cocaïne zat, wist ik niet. Toen hij zich liet opnemen, was ik dus vooral opgelucht. Ik heb niet het gevoel dat er tussen ons brokken gelijmd moesten worden, maar ik heb het hem wel erg kwalijk genomen dat ons ma door zijn gedrag zo heeft afgezien.

“Het overlijden van ons moeder en ons vader heeft bij mij het gevoel aangewakkerd dat wij er met z’n drieën voor moesten zorgen dat onze band goed bleef. Wat Polle zegt over die bloedband die overroepen zou zijn, daar ben ik het dus niet mee eens. Mijn broer en ik zijn elkaar in het verleden af en toe uit het oog verloren, maar we waren er toen we geboren waren, en we zullen ook bij elkaar zijn als we sterven.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234