Woensdag 20/11/2019

Paul Mennes op de valreep

Al een decennium lang woont Paul Mennes samen met Guido Dotté, een van de heel erg weinige mensen die de Antwerpse vrije zender Radio Centraal jarenlang van oprecht kwaliteitsvolle programma's voorzagen. Toen ik Mennes leerde kennen was hij echter nog samen met Yves Jansen, eveneens een radiomaker, - een van de heel erg véle mensen dan weer die de VRT-gebouwen tot zo'n uiterst roze tempel hebben herschikt. Waarbij juist dat roze dan nog een zeldzame attractie betekent, binnen dat verder toch logge, anoniem voortploeterende, kafkaiaanse moeras in den hoge. Om maar te zeggen: dit gebeurde redelijk lang geleden, ergens begin van de jaren negentig. Paul Mennes vroeg mij om hem zijn manuscript voor Tox te helpen redigeren. In ruil daarvoor zou hij me bijstaan in de regie van een zogenaamd theatergezelschap, waar ik toen nogal uitzichtloos mee bezig was: een echte meidengroep, bestaande uit een twaalftal jonge actrices, die het nu, ondertussen, tot grote, nationale beroemdheden hebben weten te schoppen. Kathleen Vandenhaut, toen nog een moeilijk te oriënteren punkster. Amarillys, toen nog geen zestien. Fleur Pieretz, toen nog niet met Jeroen Olyslaegers. Ann Miller, An Pierlé, Tine Reymer, Deborah Ostrega. Ik ga hier zeker niet beweren al die mevrouwen persoonlijk ontdekt, gevormd en opgevoed te hebben, maar toch in ieder geval ben ik met elk van hen afzonderlijk uit eten geweest, lang voordat de televisie van hun bestaan nog maar op de hoogte was. Eerlijkheidshalve voeg ik er hier ook aan toe dat ik tegenwoordig juist schijn te verkwijnen in succesloze, eenzame vergetelheid tot der dood...

Voor dat project duldde ik natuurlijk alleen maar iemand als Paul Mennes vlak naast mij. Hoewel de jonkvrouwen werkelijk gek op hem waren, hoefde ik toch geen doorslaggevende concurrentie van hem te verwachten. Wel begon hij een kortstondige flirt met de pizzabesteller die wij op onze 'repetities' wel eens lieten opdraven. Op een ogenblik in het midden van de holle nacht zag ik hem aan mijn eettafel in de Pacificatiestraat van een kaastaart genieten. "Hoe verwacht gij", zo vroeg ik hem, "ooit van uw leven uw magnum opus bij mekaar te schrijven te midden van zo'n welig, altijd maar feestjes vierend wanbestaan?" "Ach", zei Paul Mennes. "Op een dag verhuis ik naar een klooster. En daar zal ik dan mijn grootse roman wel voor mekaar krijgen." Een voornemen dat ik hem alleen maar ogenblikkelijk kon afraden. De uitdrukkingsvorm kan zich alleen maar aanpassen aan de levensstijl, en nooit andersom. De tijd heeft mij nu ook gelijk gegeven, daar zijn persoonlijke Verdriet van België gelukkig nog steeds niet bestaat, terwijl toch gezegd moet worden dat hij nog altijd zeer goed bezig is. In tegenstelling tot vijfennegentig procent van de rest der Vlaamse bevolking.

Wat men wél kan doen, is af en toe wat minder hooi op zijn vork nemen, en dat is nu precies wat ik hier voor jullie wil illustreren: ik zet hier namelijk een punt achter mijn vlug legendarisch geworden reeks van maandagse columns voor De Morgen. Niet om mij op een volgende roman of dichtbundel te storten, maar domweg voor een serie onbaatzuchtige boswandelingen door de Ardennen. Voor de koeien, voor het natte gras - kortom: voor de realiteit. Een vergemakkelijkende gedachte is natuurlijk wel dat mijn pen hier wellicht zal worden overgenomen door Chris Van Camp, een dame tegenover wie ik mij, zonder verfoeilijke valse bescheidenheid, verhoud zoals Sartre tegenover de Beauvoir, of eerder nog zoals Henry Miller tegenover Anaïs Nin: niet alleen schrapt zij wel eens in mijn teksten, bovendien acht zij sommige van die geschriften ook belangrijk genoeg om te worden ondergebracht in haar jonge uitgeverij, Kingkong geheten. Wie meer van mij wil, kan ik dan ook verwijzen naar mijn speciaal voor deze Boekenbeurs in herdruk verschenen succesroman De geur van nat haar. Dank, oh lezers, voor jullie veelvuldige, altijd stimulerende reacties de voorbije maanden!

Volgende week neemt Chris Van Camp inderdaad de fakkel over van Vitalski. De redactie dankt de nachtburgemeester voor zijn tijd, zijn inkt en zijn inspirerende columns.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234