Maandag 14/06/2021

Review

Patti Smith brengt ode aan de vrijheid

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Zo gaat dat met helden: ze worden op luid gejuich onthaald nog voor ze een noot hebben gezongen. Patti Smith nam het minzaam in ontvangst in The Barn, en zwaaide lieftallig terug. Maar Oma Punk kan nog altijd bijten: "Jesus died for somebody's sins but not mine', snauwde ze in 'Gloria, de opener van Horses, het legendarische album dat ze hier integraal opvoerde. En die zin hakte er ook veertig jaar later nog altijd in.

Los van haar lange grijze haren, ziet Smith er op haar 68ste ook nog altijd uit als de magere bohémienne met een fascinatie voor Franse dode dichters als Rimbaud en Verlaine die in het New York van de jaren zeventig de lokale én internationale punkscene mee op gang trapte, en die dacht dat je met poëzie de wereld kon veranderen.

Op basis van 'Birdland' was je bereid haar te geloven: een epische woordenvloed, die langzaam aanzwol tot een maalstroom. "We're not human", kraste Smith en de tijd had prachtig krakende klinkers in haar stembanden achtergelaten. Zo poëtisch was Werchter zelden. Of het moest in 'Break It Up' zijn, haar ode aan Jim Morrison, die andere verdoemde dichter die bezweek aan het leven. Smith zong het nummer niet, ze beleefde het: ogen dicht, zichzelf met haar handbewegingen bezwerend alsof ze contact zocht met dode zielen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

'Free Money' en 'Land' kwamen dan weer rechtstreeks aangewaaid uit de geëngageerde seventies. Het eerste nummer was opruiende protopunk waarbij Patti Smith met de vuist in de lucht en één voet op de monitor zong: "We'll dream it for free, free money": een ideetje voor Griekenland en de EU? De trilogie 'Land' barstte plots los alsof er een span paarden was uitgebroken, en veegde de vloer aan met alle bullshit in de wereld. In één klap was The Barn veranderd in een 'Land of a Thousand Dancers', zeker toen 'Gloria' nog eens werd hernomen met gortdroge, maar o zo rake riffs.

Smith noemde het Belgische publiek - hun eerste concert in ons land dateert van 1976 in de Brusselse Beursschouwburg - the craziest people en dichtte het een buitengewone energie toe. Dat hoor je op Werchter natuurlijk wel vaker, maar de bevlogenheid waarmee Smith sprak, liet geen ruimte voor cynische twijfel: ze méénde het.

Een golf van ontroering trok dan ook door de tent toen ze 'Elegie' aankondigde als een ode aan alle dierbaren die we aan de dood hebben verloren. Wanneer ze vervolgens haar eigen gestorven vrienden begon op te sommen - Lou Reed, The Ramones, Ornette Coleman, haar man Fred 'Sonic' Smith en de fotograaf Robert Mapplethorpe, haar eerste soul mate - moest je wel een enorme schoft zijn om géén krop in de keel te voelen.

The Who-cover 'My Generation' drukte je nog één keer met de neus op de feiten: lééf en be fucking free, bezwoer Smith ons, voor ze in een wolk van gierende gitaren de coulissen opzocht. Wat een indrukwekkende ode aan het leven en de vrijheid. En dat van de oudste op de hele Werchter-affiche.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234