Zondag 08/12/2019

Passioneel als de liefde

Geen rock-'n-rollposes maar wat een stem. En wat een songs

lokerse feesten l Starsailor zeilt tussen soul en rock HHHH

bart steenhaut

Met Starsailor had de organisatie van de Lokerse Feesten de dag na Iggy Pop opnieuw een grote vis aan de haak. De Britse groep kreeg het begin dit jaar voor elkaar om alle geledingen van het publiek aan te spreken met 'Four To The Floor', oorspronkelijk een Motown-pastiche, maar in de nieuwe versie een dansvloervuller van Rome tot Stockholm. Starsailor rondde enkele weken geleden de opnamen af van haar derde cd. Die komt pas in oktober uit, maar Lokeren kreeg zondagnacht alvast een handvol songs in avant-première.

Momenteel is het in Groot-Brittannië weer bon ton om het somberste uit de vroege jaren tachtig te verbouwen tot iets wat hip en trendy is. Dat heeft - met Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en Bloc Party - alvast een aantal boeiende acts opgeleverd, al vergeten ze hun hyperkinetische rockvariant wel eens van wat bezieling te voorzien. De andere stroming die de Britse rock momenteel nieuw leven inblaast opereert in de schaduw van Coldplay, en telt verder onder meer Keane, Elbow en Starsailor in de rangen. In de Britse pers worden ze wel eens cynisch bedwetters ('bedplassers') genoemd, omdat de zangers van die bands zich in de muziek van hun kwetsbaarste kant laten zien en het vertikken om als een vleesgeworden cliché op het podium te staan.

James Walsh, het gezicht van Starsailor, was er ook in Lokeren de man niet naar om wijdbeens en met de broek tot op de knieën alle rock-'n-rollposes uit het boekje voor te doen. Hij staat wat schuchter op het podium, voelt zich duidelijk niet op zijn gemak wanneer hij tussen de nummers het publiek aanspreekt en beperkt zijn theater tot het absolute minimum. Maar wat een stem. En wat een songs. Starsailor slaagt er met de jaren steeds beter in om rock en soul met elkaar te versmelten, en niet zelden zit er een spiritueel kantje aan hun songs dat niets met religie te maken heeft, maar louter op het gevoel mikt.

Live koppelt Walsh de intensiteit van Jeff Buckley aan de soul van Stevie Wonder, en dat leverde na een wat beduusde start alras een paar bloedstollende passages op. 'Alcoholic', voorafgegaan door een wat jazzy introductie op piano, klonk doorleeft als de lever van Shane MacGowan en stroomde er pure gospel door de aderen van 'Love Is Here' en het celebrale 'Born Again'. Ook de nieuwe nummers, 'Counterfeit' en 'Way Back Home' voorop, imponeerden al bij de eerste kennismaking en gaven aan dat de groep haar geluid nog verder geperfectioneerd heeft.

Ook opvallend hoe de groep in alle discretie genoeg singles bij elkaar heeft geschreven om een set uit te bouwen waarin nauwelijks nog zwakke plekken zitten. Zelfs de ter plekke geïmproviseerde cover van 'You Can't Always Get What You Want', solo op akoestische gitaar, stak niet echt boven de rest uit, wat iets zei over het niveau van de songs die Starsailor in de vingers heeft. 'Silence Is Easy', rauw en passioneel als de liefde, vormde een voorspelbare apotheose en de geduldig afgedwongen bisronde blies, met 'Four To The Floor' op kop, een zucht hete lucht in de richting van het stilaan verkleumde publiek. Niemand die er achteraf nog aan dacht om Starsailor bij de bedwetters in te delen.

Waar en wanneer De Lokerse Feesten gaan nog door tot zondag met vanavond Kane, morgen The Cure, donderdag Nas, vrijdag Sean Paul en zaterdag Natalie Imbruglia en Patti Smith. Info: www.lokersefeesten.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234