Woensdag 27/01/2021

InterviewFamilieklap

Pascale en Brigitte Platel: ‘Onze eerste zware ruzie ging over #MeToo’

Brigitte (l) en Pascale Platel.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 61, net drie weken met pensioen en het onbevangen klankbord van de jongste. Die jongste wordt in juni 60, maar of er een groot feest komt, dat is in coronatijden koffiedik kijken. Haar geplande zaalshows moest ze verplaatsen, maar de vrijgekomen tijd en de schoonheid van het alledaagse is een onverwacht geschenk. Brigitte en Pascale Platel, zussen.

PASCALE

“Mijn agenda heeft een stevige slag gekregen. Financiële beslommeringen kan ik voorlopig vrij goed uitschakelen. Wat komt, komt. Maar ik mag er niet al te diep over nadenken, want dan wordt alles en iedereen gevaarlijk. Zelfs de mensen die ik graag zie. Die constante, maar onzichtbare dreiging is moeilijk te vatten. Zou deze crisisperiode ons niet blijvend veranderen? Ons er voortdurend aan herinneren dat er maar één essentie is in het leven: onze relatie met de mensen die ons dierbaar zijn? Ik ben er vrijwel zeker van.

“Er is gelukkig ook veel dat me blij maakt in deze trage dagen. Gaan wandelen met mijn lief in de Blaarmeersen en met twee – letterlijk – even stilstaan. Of samen aan mijn boek met foto’s, verhalen en tekeningen werken. En bijkletsen met mijn zus, natuurlijk. Het liefst zou ik nu naar haar huis in Zwijnaarde rijden en urenlang aperitieven op dat zonnige terras achter haar hoek. Maar zelfs samen een fietstocht maken, zit er niet meer in. Ze wil niet! (lacht)

“Brigitte is heel plichtbewust. Als er regels worden opgelegd, zal ze die nog strenger dan nodig toepassen. Ik wil me er juist tegen afzetten. Dat typeert onze karakters. We zijn yin en yang. Zij is brunette, ik blond. Zij is de verantwoordelijke, ik de wildebras. En dat is altijd zo geweest.

“Ze heeft als kind veel kletsen opgevangen van mama die eigenlijk voor mij bestemd waren. Ik heb me altijd extreem veilig en geborgen gevoeld bij haar. Ook toen ik tussen mijn twintigste en dertigste in een donkere periode zat, met weinig succes noch werkzekerheid, en zij erin geslaagd was een veilige thuis voor zichzelf en haar kinderen te maken. In haar huis kon ik op adem komen.

“Toen #MeToo uitbrak, hebben we een zware ruzie gehad, onze allereerste. Het was een periode waarin ik met schild en sabel ten strijde trok. Ik had dat onderwerp al in mijn werk vervat, maar plots hoorde ik al die verhalen van andere vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt. Ik was zo gevoelig voor alle prikkels die binnenkwamen, dus toen Brigitte me niet over de hele lijn gelijk gaf, ontplofte ik. En zij keerde zich in haar schulp, koppig en gesloten als ze soms is. Ik wilde haar openbreken, zij wilde de weg van de niet-conflictueuze bemiddeling.

“Het was net de periode waarin ze een gastrol had in mijn stuk TET Talk en ze op het einde uit het publiek sprong om samen een nummer van Abba te zingen, ons gedeeld jeugdsentiment. We moesten het dus wel snel uitklaren. We hebben gepraat tot waar het pijn doet en nu is er niets meer wat we niet tegen elkaar durven te zeggen.”

“We zijn nooit een bedreiging voor elkaar geweest, waarschijnlijk omdat we zo verschillend zijn. We moesten niet concurreren voor de liefde van onze ouders. We werden allebei even graag gezien. Mijn mama was een flamboyante vrouw. Een huisvrouw en moeder van vijf kinderen, maar van de wereld net zo goed. Ze hield van veel mensen in haar kot: dokters, artiesten... Ik moest soms bedelen om haar aandacht, wat ik bij Brigitte nooit moest doen.”

BRIGITTE

“Pascale is altijd rebels geweest. Ik was soms bang dat ze in haar ongeluk zou lopen. We waren zeventien jaar en gingen vaak uit in Oostende. Zodra zij het appartement uitstapte, vloog ze de wereld in. Ik was terughoudender. Ik heb me nooit geërgerd aan haar, maar ik herinner me wel veel ruzies. Soms trokken we aan elkaars haar tot we allebei plat op de grond lagen. (lacht) Maar de liefde bleef, ook al waren we kwaad op elkaar. Nu voel ik dat ik bij Pascale dezelfde veiligheid en geborgenheid vind die zij al zo lang bij mij ervaart. Als kind had ik dat gevoel nooit. Ze was voortdurend zoekend en haar fantasie was zo enorm groot. Daarin meegaan was te beangstigend.

“Ze steekt veel van zichzelf in haar werk. Ik herken vaak verhaspelde anekdotes van dingen die wij samen hebben meegemaakt. Dat geeft een groot gevoel van verbondenheid omdat alleen wij de echte herinnering delen. Soms vraagt ze me om haar teksten na te lezen. Als ze ziet dat ik geëmotioneerd raak, weet ze dat ze juist zit. Het is niet per se de bedoeling dat ik mijn mening of kritiek geef. Dat zit niet echt in mij.

“Ook toen ik lesgaf, kon ik moeilijk vitten op details. Ik kijk naar het geheel en stel mezelf de vraag: pakt het mij of pakt het mij niet? Alles wat bij me binnenkomt, is zo schoon en zo goed. Ik bezit de gave niet om de dingen te maken die Pascale maakt. Maar ik ben nooit jaloers geweest op haar, zelfs niet als kind, en ze zo vaak stond te blinken in de schijnwerpers van mijn ouders. Het enige wat me misschien wat afgunstig maakt, is de manier waarop ze met mensen omgaat. Zo makkelijk en zo naturel.

“Ik heb me soms alleen gevoeld in het gezin. Mama gaf veel aandacht aan de vier andere kinderen, die telkens met de meest waanzinnige prijzen of projecten op de proppen kwamen. Als er iets moest gebeuren en mama geen tijd had, belde ze me op: ‘Alain zit in het buitenland, Pascale heeft een optreden... Kun jij niet?’ Terwijl ik ook werkte, hè! Pas de laatste jaren voor haar dood is ze meer gaan waarderen wat ik doe in het leven en is onze band hechter geworden.

“Papa was er altijd gematigder in. Hij zei me vaak: ‘Luister eens, wat jij doet is net zo belangrijk.’ Onlangs gaf ik een feestje om mijn pensioen te vieren. Familie, oud-collega’s... Iedereen was erbij. Mijn broers en zussen waren verbaasd dat iedereen, van de klusjesman tot de oud-leerling, me zo bejubelde. Ze schrokken dat ik net zo flamboyant was in mijn job als zij. Alleen verschijnt het bij mij niet in de krant. (lacht)

“Vorig jaar koos onze moeder voor euthanasie. De dag voor ze haar beslissing maakte, zat ik met Pascale aan haar bed. Het was een volmaakt moment van diepe liefde. Terwijl ik om water ging, hing Pascale over mama gebogen. We waren bijna een machine die fantastisch draaide. Met drie hebben we geweend. Dat moment was zo mooi, zo uniek. Als ik daar alleen had gezeten, had de situatie me platgedrukt. Maar met Pascale erbij kon ik het aan. Ik wist dat ik er niet alleen voor stond.

“Diezelfde verbintenis hebben we met vijf ervaren toen we rond het sterfbed van papa zaten. In diep verdriet lieten onze ouders ons een laatste keer voelen hoe dicht we bij elkaar staan.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234