Dinsdag 17/05/2022

Pas toen niemand er nog over sprak, werden de X1-onderzoeken weer interessant

Toen deze krant begin 1998 uitpakte met het X1-dossier, deed ze dat vanuit de overtuiging dat de onderzoeken in het slop zaten. Dat werd door justitie heftig ontkend. Naarmate de jaren verstreken, werd echter punt na punt duidelijk dat de bevoegde parketten in die periode drukdoende waren een virtual reality te creëren rond de gekke Regina Louf en haar al even gekke ondervragers.

Douglas De Coninck

Het X1-dossier kent zijn oorsprong in september 1996, kort na de zaak-Dutroux. Aangegrepen door tv-beelden, neemt Regina Louf via een vriendin contact op met onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. Dat gebeurt niet via een 'groene lijn' maar via een gewoon telefoongesprek. Op 20 september volgt het eerste in een reeks van 17 megaverhoren in de bureaus van de antenne-Neufchâteau bij de BOB Brussel.

In de maanden die volgen, worden dossiers van oude en onopgehelderde kindermoorden heropend bij de parketten van Gent, Brussel, Gent en Antwerpen. Volgens X1 houden de moorden verband met een netwerk van kinderprostitutie, waar ze door haar pooier, een zekere T., op erg jonge leeftijd in werd gesleept. Ze beweert dat ze daar onder meer Marc Dutroux en Michel Nihoul ontmoette. De X-dossiers genieten binnen justitie de hoogste prioriteit en houden maandenlang het college van procureurs-generaal bezig. In juni 1997 valt alles stil. Onderzoeksleider Patriek De Baets wordt uit de speurderscel verwijderd. In zijn plaats komt een team van herlezers. Het gaat ook om BOB'ers, maar dan om speurders die openlijk heb laten blijken dat ze van X1 geen sikkepit geloven en op voet van oorlog leven met De Baets en zijn team.

De 'herlezing' is nog volop aan de gang wanneer De Morgen en Télémoustique in januari 1998 publiceren over de X-dossier. Een zelden eerder geziene mediaoorlog breekt los. Nog jarenlang zal de X1-affaire door commentatoren worden aangegrepen om de geloofwaardigheid van De Morgen in twijfel te trekken. Twee journalisten van Télémoustique verliezen hun job. Het blad biedt zijn lezers zijn excuses aan wegens de publicaties over deze zaak. Al na enkele weken is het voor de publieke opinie perfect duidelijk dat Regina Louf een fantaste is. Op 23 april 1998, toevallig de dag van de ontsnapping van Dutroux, worden de X-dossiers officieel afgesloten. Einde van het verhaal? In de maanden daarna komen enkele nieuwe gegevens aan het licht.

"Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn dochter, getuige X1? Wij begrijpen er niets van. Gini moet ziek zijn, er is geen andere uitleg." Het is een tot tranen toe bewogen Georges Louf die in januari 1998 meteen het halve land op zijn hand kreeg. Regina kwam thuis niks tekort, heet het. T. hebben ze "ooit wel gekend", dat was vroeger een vriend des huizes. Vader Louf kan echter verzekeren dat die nooit wat fout deed. Hij voorziet de media van foto's uit het familiealbum, waaruit moet blijken dat X1 een zalige jeugd heeft gekend en geen enkel spoor van mishandeling vertoont.

Wanneer Louf echter op 6 februari 1998 wordt verhoord door de BOB Gent klinkt er een ander verhaal: "Ik moet nu wel toegeven dat het inderdaad juist is dat T. in de periode 1982-1985 naar mijn zin veel te veel aan huis kwam. Hij kwam verscheidene keren per week, soms verscheidene keren per dag. Hij trok Regina veel te veel aan. Ik heb dat vastgesteld, en kon er niets aan doen. Ik heb mijn dochter dus niet beschermd. Ik heb inderdaad geweten dat T. wel eens met Regina wegging. In feite had ik daar weinig aan te zeggen."

Moeder Louf is voor de tv-camera's al even categoriek. De vrouw is terminaal ziek, en zal een jaar na het losbarsten van de X1-affaire in de media overlijden. Nogal wat bladen houden De Morgen daarvoor verantwoordelijk. Want ook zij heeft begin 1998 een zeer duidelijk statement: haar dochter vertelt alleen onzin.

Op 21 mei 1998 zit Christiane Louf-Poupaert bij de Gentse BOB: "Het is inderdaad juist dat ik heb moeten vernemen dat mijn dochter in haar jeugd een seksuele relatie had met T. Ik moet nu bekennen dat dat correct is. Ik verneem nu van u dat zowel T. als zijzelf beweren dat zij reeds een relatie hadden op haar twaalfde jaar (...). Het was op aandringen van Regina dat ik T. een sleutel gaf. Hij maakte er vooral gebruik van wanneer hij 's morgens vroeg binnenkwam, eventjes bij mij op de kamer een babbeltje kwam slaan en zich vervolgens met Regina afzonderde op haar kamer. Ik wist uiteraard dat zij betrekkingen hadden, maar ik was niet bij machte om er iets aan te doen."

Het verhoor van moeder Louf levert nog een relaas met een hoog Monty Python-gehalte over een babylijkje op. De speurders vragen haar wat ze denkt over het feit dat een getuige opperde dat er zo'n lijkje begraven ligt in de tuin van de vroegere woning van grootmoeder Poupaert in Knokke-Heist. Dat klopt, zegt moeder Louf, maar de baby was van haar: "Ik was bij familie, hier in Gent, toen ik op zeker ogenblik onwel werd. Vervolgens brak het vruchtwater. Omdat het kindje minder dan zes maanden oud was, moesten wij het van de dokter niet aangeven. Mijn moeder heeft het lijkje dan meegenomen naar Knokke, en het daar in de tuin begraven. Het lijkje werd in een grote kartonnen doos gelegd. Het was een doos van kerstgebak, afkomstig van mijn broer André, die bakker was." Verder onderzoek naar wat hier werkelijk is gebeurd, volgde niet.

In volle X1-mediastorm traden enkele ex-klasgenotes van Regina Louf voor het voetlicht. Zij konden de goegemeente verzekeren dat één ding in haar relaas zéker niet kon kloppen: het feit dat ze als tiener vier keer zwanger zou zijn geweest. Ook de Gentse procureur Jean Soenen laat er op 12 juni '98 geen twijfel over bestaan: "Haar beweringen dat de kinderen die zij baarde gedood werden tijdens seksfuiven wordt door geen enkel concreet feit bewezen. De verhalen van Regina Louf zijn voor mijn parket volledig afgesloten. Van al die verhalen klopt niets. Alles is pure fantasie."

De procureur lijkt echter iets over het hoofd te hebben gezien. Tien dagen voor hij de pers zo krachtig te woord staat, op 2 juni '98, hebben bij de BOB Brussel de herlezers een aanvullend eindrapport opgesteld over hun onderzoek naar het privé-leven van Regina Louf. Hun conclusie is eveneens, zeer nadrukkelijk, dat de getuigenis waardeloos is. Maar op de laatste pagina van hun rapport (proces-verbaal 151.123) staat: "Concrete en materiële elementen die wij konden vergaren tijdens de verhoren doen ons vermoeden dat Regina Louf vanaf haar twaalfde levensjaar is misbruikt door T. Het is waarschijnlijk dat zij zwanger is geraakt tussen maart en juni 1984. Die elementen doen ons eveneens vermoeden dat zij haar kind verloor nadat zij werd verkracht. Het onderzoek van het parket van Gent lijkt de verklaringen van Regina Louf op dat punt te bevestigen."

Verder onderzoek volgt andermaal niet. Het Gentse parket zal op 9 oktober 1998 nogmaals een mededeling doen over het X1-dossier, om te reageren op uitlatingen van adjudant De Baets. Die heeft zich in een interview laten ontvallen dat hij het "nogal sterk" vindt dat justitie akte neemt van het feit Regina Louf op haar twaalfde seksueel werd misbruikt en verder niks onderneemt. Volgens hem is dat net een aanwijzing dat het milieu waarin zijn getuige X1 opgroeide de perfecte voedingsbodem was voor de feiten die zijn beschreef.

Het parket: "In het openbaar belang wensen wij bepaalde beweringen te weerleggen. De leeftijd van Regina Louf tijdens de seksuele relatie met T. was niet 11 of 12 jaar, maar ongeveer 14 jaar tot en met 15 jaar."

Het parket kan die nuancering moeilijk op iets anders hebben gebaseerd dan op het eindrapport dat de BOB Gent (pv 150.652) op 2 juni, ter finale afsluiting van het onderzoek, heeft overgemaakt. Maar daarin staat eigenlijk iets anders: "Het is komen vast te staan dat Regina tussen haar twaalfde en haar zestiende jaar een seksuele relatie had met een veel oudere, volwassen man."

Goed, T. misbruikte de piepjonge Regina Louf. So what? Dat is nog altijd iets anders dan haar meevoeren naar seksfuiven, waar ze vriendinnen vermoord ziet worden. Want dat is wat getuige X1 tijdens haar eerste verhoren heeft verklaard over de Gentse Carine Dellaert. Volgens haar kwam zij om het leven na een fout gelopen abortus in een villa in Waarschoot. De Gentse BOB is daar op onderzoek getrokken en besloot dat van haar beschrijving van die villa, die in de loop van de jaren werd bewoond door keurige mensen, ook al niets klopt.

Eind 1999 verschijnt het boek De X-dossiers, waarin journalisten Annemie Bulté, Marie-Jeanne Van Heeswyck en ondergetekende aanvoeren dat de villa luidens de buren integendeel vroeger een bordeel was ("en er waren klachten over nachtlawaai"). Ook blijkt dat T. er als vertegenwoordiger ooit pornografische reclamefilmpjes is komen draaien. In het boek wordt zwaar uitgehaald naar de Gentse BOB'er die het onderzoek daaromtrent voerde.

Op 26 januari 2000 dient de BOB'er een klacht in tegen de auteurs, die volgens hem de bal compleet misslaan. Op 30 mei van dit jaar velt de rechtbank van eerste aanleg te Brussel (zetelend met drie rechters) het volgende vonnis: "Overwegende dat verweerders (de journalisten) door de concrete gegevens zelf na te trekken en de daadwerkelijkheid ervan te bewijzen door middel van plannen en foto-opnamen, ten volle blijk hebben gegeven van een professionele aanpak, wars van elke sensatiejournalistiek (...). Overwegende dat blijkt dat zij veel grondiger dan eiser zelf de betreffende villa en zijn aanhorigheden zijn gaan onderzoeken (...). Overwegende dat het gerechtelijke apparaat mag verwachten van onderzoekers dat die een eerlijk en getrouw beeld geven van de vaststellingen (...). Verklaart de vordering ontvankelijk doch ongegrond."

De BOB'er werd veroordeeld tot het betalen van de gerechtskosten, ook die van de drie journalisten. De BOB'er tekende inmiddels beroep aan tegen het vonnis. Het Gentse parket lijkt, in weerwil van dat vonnis, geenszins van plan zijn mening te herzien. Procureur Soenen zei het al op 12 juni 1998: "Wie ooit nog iets wil publiceren over X1, het weze herhaald: voor het parket Gent is dit hoofdstuk definitief afgehandeld en afgesloten."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234