Woensdag 21/08/2019

Column

Partnergeweld is in het IOC-mannenbastion niet bepaald een prioriteit

Hans Vandeweghe. Beeld Bob Van Mol

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

Bepaald vreemd hoe het opstappen van een IOC-lid uit een buurland zo weinig stof deed opwaaien bij ons. Ja, Hugo Camps, die had het gezien, maar die volgt Nederland nog op de voet. Je had bovendien kunnen vermoeden dat door de achterliggende reden onze media er met het haar recht waren ingevlogen, maar neen, de zaak-Camiel Eurlings was zelfs geen berichtje waard.

Camiel heeft in 2015 zijn vriendin in het ziekenhuis geslagen. De details verschillen maar een gescheurde oorlel was nog het minste, er was ook sprake van een gebroken elleboog en nog wat andere kneuzingen, en een opname. Neen, het was niet zomaar een ruzietje en er volgde een vechtscheiding. Camiel Eurlings, bezorgd om zijn reputatie, probeerde eerst te ontkennen – "het gaat om een licht handgemeen" – maar zocht toen buiten de rechtbank een vergelijk. Met andere woorden: hij betaalde de ex-vriendin om haar mond te houden over wat er was gebeurd.

Nederlander Camiel Eurlings is oud-minister van Verkeer en Waterstaat. Beeld ANP

Camiel Eurlings was (in de verleden tijd, want dat is hij) niet zomaar een Nederlander, maar een captain uit het old boys network rond de toenmalige prins en later koning Willem-Alexander. Het was 'WA' die hem in september 2013 bij het Internationaal Olympisch Comité had aanbevolen om te coöpteren als lid. Jacques Rogge was toen aftredend voorzitter en Eurlings was zijn laatste coöptatie.

Het jaar van #metoo

Viel dat even tegen zeg. De oud-politicus (minister van Verkeer en Waterstaat geweest voor het CDA) was president-directeur geworden bij KLM, maar geen jaar na zijn aanstelling als IOC-lid verdween hij daar alweer met de noorderzon. Onkundig en een regelrecht gevaar voor KLM, luidden de commentaren uit de raad van bestuur. Vandaar de gouden handdruk.

Ineens zat het IOC met een werkloos lid, al is dat geen belemmering. Nogal wat IOC-leden hebben van hun leven nog geen slag uitgevoerd en het merendeel wordt niet gekozen op basis van kwaliteit maar tijd en ego. Onze Pierre-Olivier Beckers is daar een voorbeeld van. Hij mag tot aan 2024 de Spelen van Parijs overzien, omdat er zo dicht bij Lausanne niks te overzien is en hij bijgevolg geen kwaad kan doen.

Camiel Eurlings (links), koning Willem-Alexander, Maxima en minister-president Rutte tijdens de Spelen van Sotsji 2014. Beeld Getty Images

Tijd had Camiel na zijn ontslag zat, maar ook binnen het IOC was hij niet bepaald een hoogvlieger. Hij was voorzitter van de commissie communicatie, die niks voorstelt binnen dat hele IOC. En hij dacht: ach wat, dit akkefietje met mijn ex waait wel over. Jammer maar helaas, want toen kwam 2017, het jaar van #metoo en in Nederland ook nog eens het jaar van een dik dossier over seksueel en fysiek geweld in de sport. De atletencommissie van het Nederlands olympisch comité NOC*NSF, die destijds al bij haar aanstelling ernstige vragen had over zijn onbestaande band met topsport, wilde van geen ophouden weten.

De voorzitter van die atletencommissie is de ex-tienkamper Chiel Warners en in die commissie zitten ook behoorlijk veel vrouwelijke (ex-)atletes met kennis van zaken en met haar op de tanden. Die hadden ze in hun prooi gezet en ze lieten niet los. Hulde daarvoor.

Serieuze inschattingsfout

Ook het IOC dacht dat het wel zijn tijd zou duren en beging de onvergeeflijke fout hem niet publiekelijk op het matje te roepen. "Geklasseerd, deze privézaak", zo reageerde Lausanne, terwijl het duidelijk was dat zich een ernstig vergrijp had voorgedaan want Eurlings was verplicht tot een aantal uren taakstraf. Bovendien had hij een aantekening in zijn juridisch dossier; in België noemen we dat een strafblad.

Als het IOC Eurlings, naar hij zelf beweert, heeft gevraagd niet terug te treden, is dat een serieuze inschattingsfout en nog maar eens een behoorlijke smet op het olympisch blazoen. Anderzijds is het begrijpelijk – verwar niet met begrip – dat men bij het IOC daar weinig aandacht aan schenkt. Er lopen momenteel nog procedures voor corruptie of nepotisme tegen zeven van de bijna honderd IOC-leden.

Partnergeweld en onderdrukking van de vrouw is in dat mannenbastion, bestaande uit heel wat culturen, niet bepaald een prioriteit. Ik heb ooit één IOC-lid zijn vrouw bij haar haren zien wegtrekken van een ruzie, waarna hij haar een klap in het gezicht verkocht. Dat manhaftig optreden, van langer dan twintig jaar geleden en van een westers IOC-lid, werd achteraf in de olympische salons geroemd.

Dat Camiel Eurlings alsnog zelf opstapt, heeft hij aan zichzelf te danken. Was hij van in het begin met de billen bloot en in therapie gegaan en had hij duizend keer zijn excuses aangeboden, alleen dan had hij misschien een kans op overleven gehad. Nu bleef het maar zweren en zelfs een voor zijn katholieke kringen behoorlijk openhartig interview in het NRC vorige week werd nu als een laffe vergoelijking afgedaan.

Camiel was aangeschoten wild, hinkte wat in de rondte en heeft zichzelf uiteindelijk toch geëuthanaseerd als sportbobo. Jammer voor die aardige man, maar geen weldenkend mens die om sport geeft zal hem missen. Nederland verloor in vijf jaar tijd alle drie de leden en die nul blijft daar nog een tijdje staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden