Maandag 14/10/2019

'Paris pieds nus': prachtig, grappig, en toch zo saai

Er is iets raars aan de hand met Paris pieds nus. Het ziet er allemaal prachtig uit, de grappen zijn vaak echt grappig. En toch lijkt de komedie van amper anderhalf uur oeverloos lang te duren.

Dominique Abel en Fiona Gordon zijn een schrijvers-, regisseurs- en hoofdrolspelers-duo-in-één. Eerder maakten ze al samen L'iceberg,Rumba en La Fée. Stuk voor stuk zijn het films met een eenvoudige look-and-feel, met clowneske humor en een haast poëtische vertelstijl.

Paris pieds nus is wat dat betreft niet anders. Het verhaal is bijzonder dun. Fiona is bibliothecaris in een besneeuwd Canadees stadje en krijgt een verwarrende brief van haar 93-jarige tante Martha uit Parijs. Ze besluit haar meteen op te zoeken, maar de oude vrouw is onvindbaar. Intussen duikt de opportunistische dakloze Dom te pas en onpas op.

Visueel is het prachtig. Het Canadese decor is simpel en kleurrijk bordkarton. De scènes in Parijs zijn dan weer echt in de stad gedraaid, maar met een slimme kadering en gevoel voor detail dat het naadloos aansluit bij de dromerige wereld van Abel-Gordon.

De film is absurd surrealistisch, geschreven in de traditie van Jacques Tati. Dat zorgt niet noodzakelijk voor de grote bulderlach, wel voor het betere gegrinnik. Wanneer de deur van de Canadese bibliotheekdeur opengaat, waait iedereen weg terwijl ze hun activiteiten voortzetten. En wanneer de muziek in een Parijs restaurant plots te luid staat, hopt elke tafelganger onverstoord op en neer op de beat. Zelfs de compleet over-the-top slapstick wanneer Fiona met haar veel te grote backpack in de Seine tuimelt, is grappig te noemen.

Het werkt niet

Maar ondanks de prachtige beelden en de kolder werkt het toch niet helemaal. Hoewel Paris pieds nus maar anderhalf uur duurt, lijkt de film oeverloos lang te duren. Alle elementen zijn op zich mooi uitgepuurd, maar als geheel kunnen ze matig boeien.

Wat wel voor een aangename afwisseling zorgt, is de vertolking van tante Martha door de pas overleden Emmanuelle Riva (Hiroshima mon amour, Amour). Zonder gêne voor de lasten en geneugten van het ouder worden.

Ook de superbe knipoog naar de jaren 30-film Shall We Dance is een voltreffer. De beroemde scène waarin Fred Astaire en Ginger Rogers dansen op een bankje in Central Park, werd onlangs al geëerd in het even kleurrijke La La Land. Riva doet de hommage hier met Pierre Richard, maar dan op hun 89 en 82. Ronduit magisch. Maar Paris pieds nushet Franse La La Land noemen, is een pont te ver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234