Zondag 18/04/2021

'Parijs-Tours is une course surprise. Niet voor sprinters'

Nog één keer wil Robbie McEwen sprinten en dan vertrekt hij naar de Australische zomer. Maar eerst dus winnen op de Avenue de Grammont.

Door Sven Spoormakers

Brussel l 2007 was geen wonderjaar voor Robbie McEwen. Hij won 'maar' elf keer en moest opgeven in de Tour. Maar de grootste frustratie kwam later, toen de ploeg hem niet naar de Vuelta wou sturen. 'Ik ben nog altijd boos.'

Naar het schijnt is Parijs-Tours een klassieker voor de sprinters. Maar wie er de erelijst van de afgelopen tien jaar bijneemt, moet vaststellen dat het slechts zelden een sprinter is die op de schier eindeloze Avenue de Grammont wint. Erik Zabel twee keer, in 2003 en 2005. En in de jaren negentig twee keer Nicola Minali (1995 en 1996). En dat is het. Vorig jaar won Frédéric Guesdon in een sprint à deux van Kurt-Asle Arvesen. Drie jaar geleden bleef Erik Dekker tot zijn stomme verbazing na een lange solo uit de greep van een spurtend peloton. In 2002 viel Jakob Piil haast bewusteloos van vermoeidheid, maar won toch na een lange ontsnapping met Jacky Durand. Het jaar voordien had Richard Virenque in zijn eerste koers voor Domo, na zijn dopingschorsing, hetzelfde gepresteerd.

"Parijs-Tours is 'une course surprise'", zegt Robbie McEwen, een van die sprinters waar in Tours altijd naar uitgekeken wordt. Tevergeefs, meestal. "Er zijn een paar goeie redenen waarom Parijs-Tours géén koers voor sprinters is. Eén: het is 250 kilometer. Twee: er zitten een paar nijdige hellingen op het einde. Drie: het is een heel lange rechte lijn naar de finish waar het onmogelijk te controleren valt. En vier, de belangrijkste: het is al oktober."

Oktober, dat wil zeggen: het einde van het seizoen. Wie al sinds de Tour Down Under in januari in het getouw is, moet de laatste restjes uit het energiereservoir schrapen. "Er rijden nogal wat 'dode lijken' rond in het peloton. Die mannen slepen zich naar het einde. Bij mij valt het al bij al nogal mee, hoewel ik voor de Franco-Belge vier dagen ziek was en niet kon trainen. Maar je hebt ook van die supergemotiveerde gasten die nog fris zitten of die nog een reden hebben om hard te rijden. Van die laatste categorie zijn er dit jaar precies meer dan anders. Ik heb het in de Franco Belge gemerkt: ze bléven rijden. Zo voelen wij dat het crisis is in de koers, dat er nog veel zijn die een contract moeten verdienen."

Een nieuw contract, dat is geen vereiste voor McEwen. Nog tot eind 2008 loopt zijn verbintenis met Predictor-Lotto. Wat er daarna met hem gebeurt, is een open vraag. Al heeft McEwen al een soort van cosponsor in de achterzak, roamfree.co.au, om in 2009 met een echt Australisch profteam uit te pakken. "We zoeken nog altijd naar een hoofdsponsor. Of die ploeg er dus werkelijk komt, is nog lang niet zeker. Komt er in de loop van volgend jaar iets serieus van, dan zal ik met hen spreken. Maar ik ga me zeker niet in een avontuur storten omdat ik zo graag voor een Australische ploeg zou rijden."

McEwen kondigde het nieuws over de plannen aan in volle vete met ploegmanager Marc Sergeant. Daardoor leek het plots alsof de Australische sprinter zijn afscheid bij Predictor-Lotto al aankondigde. McEwen wou namelijk naar de Vuelta en mocht niet van Sergeant. "Het ene heeft niets met het andere te maken", verzekert McEwen nu. "Ik wou naar de Vuelta omdat ik er een unicum kon realiseren: in elk van de drie grote rondes een etappe winnen. Dat was perfect mogelijk. Ik ben er nog altijd boos om dat ik zo'n kans gemist heb. Als ik zondag Parijs-Tours win, dan zal ik blij zijn. Maar mijn teleurstelling over het missen van zo'n unicum zal die zege niet wegnemen."

Het seizoen was voor McEwen ook geen onverdeeld succes. Hij won 'maar' elf keer, en dat is weinig naar McEwennormen. Vorig jaar won hij nog 23 keer, in 2005 25 keer. Zijn topjaar was 2002, toen hij liefst 31 koersen won. Maar toch: in elke rittenkoers waar hij aan deelnam, won McEwen telkens één etappe. Het was prijs in de Tirreno-Adriatico, de Ronde van Romandië, de Giro, de Ronde van Zwitserland, de Tour en de Eneco Tour. Tel daarbij nog Parijs-Brussel en de conclusie moet zijn dat ondanks minder kwantiteit de kwaliteit toch groot blijft. "Ik kan niet elk jaar meer dan twintig koersen winnen. En het heeft gewoon op een paar cruciale momenten een beetje fout gezeten met ziektes en valpartijen. En ik heb vorige week nog tegen een paard gewonnen. Hoeveel coureurs kunnen dát zeggen?"

Na Parijs-Tours gaat de fiets op stal en McEwen op het vliegtuig. Vier maanden lang ruilt hij dan zijn Vlaamse leven voor de Australische zomer. Handig: in Europa wordt het grijs en kil, terwijl nu aan de onderkant van de aardbol de zomer begint. "Het is voor mij héél belangrijk dat ik altijd terug kan naar 'mijn' Australië. We wonen daar op zo'n schitterende plaats, iets ten zuiden van Surfer's Paradise. Daar is het zoals Benidorm in Spanje, maar waar wij wonen hebben we de schoonheid van de kust zonder de drommen toeristen."

McEwen komt er ook los van de typisch Vlaamse wielersfeer. Van mensen die hem aanspreken bij de bakker en de beenhouwer, van toeterende auto's als hij op training is. In Australië is McEwen "redelijk bekend". "Wielrennen is populair, en al zeker nadat Cadel Evans bijna de Tour de France won. Maar niet zoals in Vlaanderen. Hier is iedereen die nog maar op een fiets zit al een BV. De mensen kennen me wel, maar niet iedereen en zeker niet overal. Pas op, het is niet dat ik in Vlaanderen niet buiten kan komen zonder aangeklampt te worden - dat lot is alleen voor Tom Boonen weggelegd. Maar het is toch altijd prettig als ik in Australië gewoon met mijn vrouw en kinderen over straat kan lopen zonder bekeken te worden."

Al sluimert er een probleem: volgend jaar wordt McEwen's oudste zoon Ewan zes jaar en dus schoolplichtig. Of het dan nog mogelijk is om vier maanden per jaar aan het andere eind van de wereld te gaan wonen, moet hij samen met zijn vrouw Angelique nog eens goed bestuderen. "Ewan zit nu in de derde kleuterklas. Dat maakt het mogelijk om nog gewoon te vertrekken. Nu is het in Australië trouwens grote vakantie, maar de 'kindergartens' blijven open. Ewan kan dus naar school blijven gaan. Hoe we dat volgend jaar moeten oplossen, weet ik nog niet. Niet meer naar Australië gaan is voor mij geen optie. Misschien moet het wat korter of zo, maar ik zou de Australische zomer écht niet kunnen missen. Ik snak er nu al naar, ook al is het nog Parijs-Tours."

Robbie McEwen:

Ik ga me zeker niet in een avontuur storten omdat ik graag voor een Australische ploeg zou rijden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234