Zondag 21/07/2019

Paranoia overwonnen

Tricky

Rock

Sinds hij in 1995 de wereld verbaasde met zijn baanbrekende cd Maxinquaye, kende de carrière van Tricky een grillig verloop. Uit pure balorigheid begon hij bijvoorbeeld donkere, claustrofobische platen te maken, waar de meeste radiomakers in een boogje omheen liepen. Ten tijde van Angels With Dirty Faces begonnen zelfs de ferventste fans moeite te krijgen met 's mans agressieve en paranoïde uitspattingen, maar op Blowback, zijn zesde cd, maakt Tricky een herboren indruk.

Vorig jaar stelde een dokter vast dat de producer-rapper uit Bristol aan een zeldzame hormonale stoornis leed die zijn immuunsysteem aantastte. Zo bleek hij onder meer allergisch te zijn voor suiker, een stof die bij hem slapeloosheid, stress, bruuske stemmingsveranderingen en buien van waanzin veroorzaakten. Dankzij een aangepast dieet kan hij de symptomen nu de baas en heeft hij zijn evenwicht, zijn zelfvertrouwen en zijn energie teruggevonden. Tricky wil nu weer met de buitenwereld communiceren, ambieert zelfs een plekje op MTV en VH-1 en die drastische ommekeer resulteert in zijn commercieelste en zijn toegankelijkste langspeler sinds zijn vertrek bij Massive Attack.

Net als op zijn Nearly God-cd omringt hij zich op Blowback met een groepje mainstream-popsterren die de zangpartijen voor hun rekening nemen: Alanis Morissette leent haar stem aan het uitstekende openingsnummer 'Excess', Ed Kowalczyk van Live is te horen op de single 'Evolution Revolution Love' en Cyndi Lauper speelt een gastrol in 'Five Days'. In het door briesende gitaren aangevuurde 'Girls' en het nerveuze '#1 Da Woman' zijn enkele Chili Peppers van de partij, terwijl chanteuse Ambersunshower, die haar medewerking verleent aan drie andere tracks, vooral schittert in het sobere, slechts met gitaar en toetsen versierde 'Your Name'. Een andere opmerkelijke genodigde is de Jamaïcaanse zanger-rapper Hawkman. Deze gettoster voorziet enkele nummers van een uitgesproken dancehall-tintje, maar werkt zich ook in de kijker op 'Something in the Way', een cover van Nirvana.

Tricky's hybridische muziek valt nog altijd moeilijk te definiëren: ze mag dan wel ingrediënten ontlenen aan rock, soul, funk, hiphop, r&b en elektropop, eigenlijk hoort ze in geen enkel hokje thuis. Wel is Blowback een plaat van contrasten, die van sensualiteit en verbeelding getuigt en het enfant terrible uit triphopland eindelijk weer in het brandpunt van de belangstelling zal brengen. A Star is (re)born.

Tricky, Blowback, Anti-/Epitaph Europe.

Pete Yorn

Ambachtelijke folkpop

De kans dat je Pete Yorn na een eerste kennismaking afdoet als de zoveelste onopvallende Amerikaanse singer-songwriter is behoorlijk groot. Maar bedenk dan dat de platen van Elliott Smith, Michael Penn of Ron Sexsmith ook pas na vijf draaibeurten je hart veroverd hebben en geef hem dus wat tijd. Na een poosje zul je merken dat de 26-jarige Californiër een reeks amodieuze maar melodieuze liedjes heeft geschreven, die net zo lang aan je gemoed knagen tot je echt je oren spitst.

Op musicforthemorningafter, waarop hij zelf nagenoeg alle instrumenten bespeelt, manifesteert Yorn zich als de som van zijn invloeden: Big Star, de prille R.E.M., Paul Westerberg en The Jayhawks. Doorgaans maakt hij dromerige, intimistische, semi-akoestische folkpop met doorvoelde teksten, die zowel romantische als pessimistische trekjes vertonen. En hoewel de meeste van zijn songs over de liefde handelen, spelen ze zich af in de voltooid verleden tijd. Pete Yorn is gelukkig geen huilebalk: hij vertelt hoe hij zich staande houdt nadat de romance is afgelopen, wat meteen de cd-titel verklaart.

Yorn, die tot een familie van invloedrijke Hollywood-managers behoort, hecht veel belang aan zijn geloofwaardigheid. Hij deed er drie jaar over om een platencontract te versieren, kwam bij Columbia terecht nadat hij de directeur enkele akoestische versies van zijn liedjes had voorgespeeld en ging voor zijn debuut in zee met 'alternatieve' producers als Brad Wood en Don Fleming. Eerder verzorgde hij al de soundtrack voor Me, Myself & Irene van de broers Farrelly, en een van de songs uit die film, 'Strange Condition', behoort ook tot de hoogtepunten op musicforthemorningafter. Ballads als 'Just Another', 'On Your Side' en 'Sleep Better' kruipen bij iedere beluistering wat dieper onder je huid, maar de naar Bob Mould knipogende powerpop van 'Closet' of 'For Nancy' valt evenmin te versmaden.

Een baanbreker is Pete Yorn in geen geval, wél een getalenteerde ambachtsman van wie we nog mooie dingen mogen verwachten.

Pete Yorn, musicforthemorningafter, Columbia/Sony.

Faithless

House met veel kamers

Dank zij million sellers als Irreverence en Sunday 8 PM groeide het Britse Faithless in de voorbije zes jaar uit tot een bijzonder housegezelschap, dat zijn populariteit vooral dankt aan stadionoptredens. Outrospective doet alvast geen afbreuk aan die reputatie. Het is een gevarieerde plaat, die bewijst dat elektronische dansmuziek best ook warm en menselijk kan zijn. Hoewel Rollo Armstrong nog altijd het brein en de katalysator van Faithless blijft, is de creatieve inbreng van de boeddhistische rapper Maxi Jazz en de klassiek geschoolde pianiste Sister Bliss inmiddels gevoelig toegenomen. En aangezien dat duo de groep op het podium en in de media een gezicht moet geven, is dat geen overbodige luxe.

De epische single 'We Come 1' past weliswaar in de traditie van hits als 'Insomnia', 'Salva Mea' en 'God is A DJ', maar doordat er af en toe trage, mijmerende momenten worden ingebouwd, vrezen we dat tijdens het bewuste nummer (en ook tijdens 'Tarantula') de activiteit op de dansvloer toch af en toe zal stilvallen. Ook nu weer ontlenen enkele tracks hun aantrekkingskracht aan goedgekozen samples. Dat geldt bijvoorbeeld voor 'Not Enuff Love' - eigenlijk gewoon 'Sympathy', een nummereenhit uit 1970 van Steve Rowland & The Family Dogg, waar wat raps en elektronische geluidjes aan toe zijn gevoegd. Het funky 'Muhammad Ali', waarmee Maxi Jazz eer bewijst aan de gelijknamige bokser, valt door de sample van Archie Bell & The Drells dan weer als een hommage aan de Philadelphia soul te interpreteren.

Rollo's zus Dido, die onlangs nog de internationale charts domineerde met haar cd No Angel, leent haar stem aan de etherische triphop van 'One Step Too Far'. Maar ook de nog onbekende Zoe Johnston, die op Outrospective drie liedjes voor haar rekening neemt, weet zich aardig te redden: 'Crazy English Summer' en 'Evergreen', opgetuigd met strijkers en akoestische gitaren, behoren zonder twijfel tot de mooiste momenten op de cd.

Faithless maakt muziek die zowel geschikt is voor huiselijk gebruik als voor uitbundige feestjes. Hoewel, wie met plezier danst op mechanische deunen als 'Machines R Us' heeft daar, naar mijn gevoel toch een fikse dosis alcohol of pillen voor nodig. Als u het Britse trio op Rock Werchter gaat bekijken, weet u meteen wat er in uw overlevingspakket hoort te zitten.

Faithless, Outrospective, Cheeky/BMG.

Muse

Overdrijving als stijlfiguur

Toen twee jaar geleden haar debuut-cd Showbiz uitkwam, klonk Muse nog als een schaamteloze rip off van Radiohead anno The Bends. Geen sprankje originaliteit, wel af en toe een catchy song zoals 'Muscle Museum' of 'Sunburn'. Live manifesteerde de groep zich dan weer als een anachronistisch aandoend power-trio, dat Cream of The Jimi Hendrix Experience naar de kroon poogde te steken, maar daarbij zoveel adem tekortkwam, dat het niet verder kwam dan wat vermoeid gehijg. Op Origin of Symmetry, een plaat over de moderne technologie en de mate waarin die ons in haar macht heeft, spiegelt Muse zich vooral aan Queen. Zo blijkt de favoriete stijlfiguur van Matthew Bellamy en zijn gezellen de overdrijving te zijn. In 'Space Dementia' en 'Hyper Music' klinken de heren zo bombastisch, overspannen en over the top, dat je zou zweren dat ze bij Wagner zelve in de leer zijn geweest.

Zoals de titel van de nieuwe cd al aangeeft, is het Britse drietal niet gespeend van pretentie. Ze schrijven geen liedjes maar maken composities, ze goochelen met pseudo-klassieke piano-intro's, in 'Citizen Erased' combineren ze gezwollen synths met metalgitaren. Kortom: alles staat in het teken van theatraliteit en overacting.

Gelukkig staan op Origin of Symmetry ook nog een paar songs waar je tenen níet spontaan van gaan krullen. Zoals blijkt uit zijn vocale capriolen in 'Micronuts' en de Nina Simone-cover 'Feeling Good', beschikt Bellamy over een stem die occasioneel Jeff Buckley-achtige hoogten bereikt. 'Screenager' (mooi neologisme trouwens) herbergt een intrigerend flamencogitaartje en de singles 'Plug In Baby' en 'New Born' kunnen ten huize van uw recensent op goedkeurend geknor rekenen. Het probleem is dat Muse op deze plaat te veel tracht te bewijzen en voortdurend verder springt dan haar stok lang is. Wie in zo'n geval plat op zijn bek gaat, hoeft achteraf niet te komen klagen.

Muse, Origin of Symmetry, Taste Media Ltd/PIAS.

Iggy Pop

Eendimensionaal gedram

Eeuwige adolescent Iggy Pop, die dertig jaar geleden met The Stooges tekende voor punkmijlpalen als The Stooges, Fun House en Raw Power, verraste twee jaar geleden met een introspectieve, melancholische plaat, waarop hij de breuk met zijn vriendin verwerkte. Avenue B gaf een interessante wending aan zijn carrière en leek het begin van de volwassenheid in te luiden. Een voorbarige conclusie, blijkt nu, want Beat Em Up , zijn veertiende soloplaat, is business as usual, zij het dan veel minder goed.

De cd bevat vijftien franjeloze rechttoe-rechtaanrockers, die bol staan van kracht en energie, maar tegelijk ook van een ontstellende banaliteit getuigen. Pop wordt hier bijgestaan door een no-nonsense-band die alle denkbare rock-'n-rollclichés op een rijtje zet, zonder je ook maar één keer bij het nekvel te grijpen. Voor bassist Lloyd 'Mooseman' Roberts (ex-Body Count) werd het zijn laatste wapenfeit: kort na het voltooien van de opnamen werd hij immers vermoord tijdens een drive by shooting-incident. De man had een mooiere zwanenzang verdiend, want Beat Em Up is zo drammerig, zo eendimensionaal en zo cartoonachtig dat je er eigenlijk alleen maar een beetje op kunt headbangen.

Zo eenvormig, vermoeiend en gedateerd hadden we Iggy Pop nog nooit gehoord: het enige wat op een echte song gelijkt is het aan Bowie herinnerende, mooi gecroonde 'Talking Snake'. Neen, dit ontluisterende werkstuk hoeft u over enkele maanden zelfs niet uit de afprijsbakken te vissen. Wie toch in Pop wil investeren, koopt beter The Idiot, Lust For Life of Brick By Brick.

Iggy Pop, Beat Em Up, Virgin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden