Woensdag 25/05/2022

Pär Zetterberg: 'Ik weet echt niet wat we uitspoken op verplaatsing'

'Voor Olympiakos was ik ego�stischer, nu voetbal ik meer in dienst van de ploeg. Soms goed, soms slecht, maar ik heb altijd mijn best gedaan'

Omdat veel clubs hun budget voor jeugdwerking net inkrimpen. Ze zien het als weggegooid geld: de grote clubs komen hun beloften inpikken...

"Dat was meer een probleem van een paar jaar terug, toen er velen naar Nederland trokken waar ze meer geld kregen. Alles is een kwestie van centen. Als je een jonge speler een klein beetje meer biedt, dan zal hij niet naar Nederland gaan."

Dus hoort Anderlecht meer in jeugd dan in transfers te investeren?

"Hangt ervan af welke transfers. De spelers moeten hun geld waard zijn, zoals Frutos, die veel kostte. Maar je moet zeker zijn van je stuk. Al gaan er altijd wel spelers zijn die je verkeerd hebt ingeschat."

Kan Frutos Anderlecht naar een hoger niveau tillen in Europa, zoals Jan Koller deed?

"Je vergeet dat het team met Jan Koller al drie of vier jaar samen was. Je kunt die twee periodes niet vergelijken. Frutos heeft in elk geval de stijl, de gestalte en de kracht om het ook de buitenlandse verdedigers lastig te maken. En hij is een echte teamspeler. Spitsen die makkelijk scoren en ook niet te beroerd zijn om verdedigend werk op te knappen, die vind je niet zo snel."

Ook voor Frutos zal Anderlecht niet meer dan een tussenstation zijn. Dat was ooit anders.

"Je probeert dat soort spelers natuurlijk zo lang mogelijk te houden maar soms krijgen ze een voorstel dat ze niet kunnen weigeren. Als een Belgische club vier miljoen euro kan krijgen voor een transfer, dan is dat een gigantisch bedrag. Ga met die som naar Engeland en ze lachen je uit. Dat meen ik. Daar is 50 tot 60 miljoen euro voor een speler een gangbaar bedrag. Hier zijn ze in de wolken met vier miljoen. We mogen zelfs al blij zijn als we financieel gezond zijn."

Welke rol kan Anderlecht nog spelen in Europa?

"Dat hangt ervan af welke spelers we de komende jaren op de kop kunnen tikken. (wijkt af) Ik kan alleen zeggen dat de zege tegen Real Betis sú-per-belangrijk was. Omdat we nu van nul kunnen herbeginnen en van die ellendige reeks van nederlagen verlost zijn, waar de pers op de duur meer over schreef dan over de wedstrijden zelf. Als we volgend jaar in de Champions League zitten, zal ook veel van de loting afhangen: zit je weer in een poule met de Europese kampioen en twee absolute topclubs? Maar je mag de moed niet verliezen, hé."

België tuimelt vrolijk verder in de Europese ranglijst. Wie weet wordt het straks eerder uitzondering dan regel dat ons land nog een vertegenwoordiger heeft in de Champions League?

"Weet je, we zijn niet meer ver van de bodem verwijderd en dan kan het alleen maar beter worden. Het is een beetje zoals de corruptiezaak: alles opkuisen en er dan beter uitkomen."

Je was zestien toen Jean Dockx je naar Anderlecht haalde. Wat was je eerste indruk?

"Ik was bang. Ik kende niemand, sprak een vreemde taal. Michel Verschueren was een van de eersten die ik zag. Wat hij me zei? 'Welkom bij onze club. Ik ben Mister Michel', iets in die trant. Ik was onder de indruk. Alles was zoveel grootser dan waar ik vandaan kwam. Ik kwam van een kleine club, uit een klein dorpje in Zweden, en plots stond ik in een grootstad, bij een grote club. Ik trok nogal ogen, hoor."

Kun je je inbeelden dat je zoals Vanden Borre nu op die leeftijd al in de Champions League meedeed?

"Anthony was nog niet eens geboren toen ik hier kwam (lacht). Ongelooflijk, hé. Neen, het zou onmogelijk zijn geweest. Echt, ik had het in mijn broek gedaan als ik op mijn zestiende al in een Europese match had moeten aantreden. Maar Anthony is van een andere generatie. Dat zijn mannen die zijn opgegroeid met het Bosman-arrest en niet weten hoe het vroeger was. Toen lag alle macht bij de clubs, zij beslisten of ze je verkochten of niet. Nu zijn het de spelers die de troeven in handen hebben."

Dat generatieconflict zorgde wel voor problemen in de kleedkamer, niet?

"Bof, echte conflicten waren er niet. Het is gewoon zo dat de oudere en jongere spelers op een andere manier denken, over zaken zoals stiptheid. Maar dat is allemaal uitgepraat.

"En ze hebben ook veel meer zelfvertrouwen dan toen ik jong was, hé. Ze zijn niet bang. Als een oudere speler vroeger 'boe' tegen me zei, schrok ik me een aap en rende ik zo snel als ik kon naar de toiletten. Ik kneep hem. (grinnikt) Echt. Nu stappen die jonge gasten zelfbewust de vestiaire binnen: hier ben ik. Ze kruipen niet stil in een hoekje. Als oudere ben je dan wel gechoqueerd omdat je zelf zo niet was. Het vraagt wat tijd om daaraan gewend te raken. Ik zie dat niet alleen bij Anderlecht maar ook bij andere teams. Dat heeft gewoon met de maatschappij te maken. Om nu ergens te raken, moet je in jezelf geloven of je redt het niet."

Je spendeerde de helft van je leven in Anderlecht. Wat is er zo speciaal aan, waarom keer je straks niet gewoon naar Falkenberg terug?

"Ik groeide hier op en ik voel me hier thuis. De club heeft me geholpen om een mooie carrière uit te bouwen en stond me ook toe om het leven te leiden dat ik nu leid. Daar blijf ik hen dankbaar voor, ook al blijf ik een Zweed. Ik ga op het WK trouwens naar de Zweden kijken, heb ik mijn zoon beloofd."

Eén keer trok je op avontuur, naar Olympiakos. Heb je daar nooit spijt van gehad?

"Neen. Het was een prima ervaring. Ik was 29 en kreeg een ongelooflijk voorstel. Zelfs Vanden Stock zei me dat ik moest gaan want het ging om veel geld. Je begint dan toch wat te rekenen want je weet dat je de toekomst van je hele gezin veilig kunt stellen. Dat is toch belangrijk. Ik had hen voorheen al een hele tijd afgewezen. De eerste keer zei ik 'neen' en ze trokken het bedrag steeds maar op tot ik niet meer kon weigeren."

Na drie jaar keerde je terug, om Anderlecht 'te helpen'.

"Ja. Voor Olympiakos dacht ik meer aan mezelf, was ik egoïstischer. Als je jong bent, zit je zo in mekaar. Nu voetbal ik meer in dienst van de ploeg. Soms goed, soms slecht, maar ik heb altijd mijn best gedaan."

Toen je naar Olympiakos trok, zei Bertrand Crasson: 'Voor de ontwikkeling van Baseggio is dat geen slechte zaak.' Kijk waar die nu staat: nergens.

"Het eerste jaar deed hij het wel zeer goed. Hij had bijna de Gouden Schoen gewonnen. Maar waarom Walter faalde, is een vraag die je aan hem moet stellen."

Velen oordelen dat hij er niet genoeg voor doet.

"Weet ik niet. Walter teert veel op zijn talent, en dat hééft hij, maar als hij een tikkeltje méér zou doen, dan zou hij zeker een hoger niveau halen. Maar de problemen begonnen pas toen de pers hem met kritiek overlaadde, en hij in zijn tweede seizoen niet meer de steun had van de trainer. Zijn vertrouwen verdween."

Jij moest knokken voor je plek bij Olympiakos. Je verloor zelfs vijf kilo. Je trainde.

"Onze karakters zijn nu eenmaal anders. Met mijn temperament zou Walter nu wel de koning van Anderlecht zijn, daar ben ik van overtuigd. Maar ik heb in mijn leven meer problemen gehad dan Walter: blessures, diabetes, ik ben op jonge leeftijd thuis weggegaan. Walter leefde in België, vlak bij zijn ouders, met al zijn vrienden in de buurt. Ik stond er alleen voor. Dan word je snel volwassen. Je neemt ook niets als vanzelfsprekend aan omdat je weet dat je het weer snel kunt verliezen."

Volgens de voorzitter is Baseggio verloren voor Anderlecht.

"Ik hoop van niet. Ik hoop dat hij terugkeert en speelt zoals hij in het eerste jaar deed toen ik bij Olympiakos zat. Maar alles hangt van hem af."

Intussen zijn jullie aan een raar seizoen bezig.

"Een héél raar. Ik snap er niet veel van. We gooien de punten te grabbel en als wij het niet doen, dan zijn het wel Club Brugge of Standard. Als er één ploeg met meer regelmaat zou spelen, dan zou die nu al tien punten los staan en zou het kampioenschap al zijn beslist. Het is echt de vreemdste competitie die ik al ooit heb meegemaakt."

Leg eens uit wat er buitenshuis aan de hand is?

"Geen idee. Soms weet ik echt niet wat we aan het uitspoken zijn op verplaatsing. Voor de aftrap zeggen we wat we altijd zeggen: 'Komaan mannen, afmaken.' Ik dacht dat we na de wedstrijden in Moeskroen en Roeselare vertrokken waren, maar dan kwam de verplaatsing naar Sint-Truiden... (trekt zuur gezicht) Onze slechtste match van het seizoen. En toch staan we nog eerste. Bizar."

Zondag naar Brugge en later nog Standard thuis, mogelijk mét Conceiçao. Kun je je inbeelden dat je je zo gedraagt?

"Neen. Ik ben ook niet zo opvliegend. En Conceiçao straft niet alleen zichzelf, maar ook zijn team. Jammer, want hij is een erg belangrijke speler voor Standard. Ik ben er zeker van dat hij er nu spijt van heeft. Maar het is niet normaal dat hij niet onmiddellijk voor zijn daden wordt gestraft, zoals dat in andere landen gebeurt. Anders kun je het zo regelen dat je zelf uitmaakt welke match je uitzit. Dat lijkt me niet correct."

Straks word je scout van Anderlecht. Waarom wil je geen trainer zijn?

"Het zit gewoon niet in me. Mijn hele leven stond al in het teken van voetbal en hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie dat trainers nog eens zo vaak met voetbal bezig zijn. Wat doet een speler na een match? Hij gaat naar huis, eet en slaapt. Een trainer bekijkt de wedstrijdcassette, steekt de trainingen van de komende week in mekaar en bereidt de volgende match voor. En hij moet al denken aan de spelers die hij komend seizoen wil. Het houdt niet op. 24 uur per dag. Zo kan ik niet leven. Onmogelijk."

Is een scout niet voortdurend in de weer met voetbal?

"Je denkt toch niet dat ik met voetbal ga slapen, hé? Een trainer kruipt in zijn bed met de match, die overloopt elke spelfase. Ik lig soms ook wel wakker van de wedstrijd en overloop wat ik allemaal slecht heb gedaan. Voor een trainer moet dat eens zo erg zijn: hij moet elf spelers analyseren. Ik bewonder trainers die dat kunnen. En al die druk... Bij een overwinning: kritiek. Een nederlaag: nog meer kritiek. En alle spelers die op de bank zaten, maken van hun oren."

Als scout kan het ook frustrerend zijn: je treft een supertalent en dan zie je collega's van veel kapitaalkrachtiger clubs in de tribunes zitten.

"Tja. Ik ga leren hoe het aan de andere kant van het hek zit. En weet je: in het voetbal zijn contacten erg belangrijk. Hoe meer contacten, hoe groter je kans dat je een goede speler kunt aantrekken. Hopelijk kom ik er snel op het spoor."

Je eerste taak wordt een vervanger zoeken voor Pär Zetterberg.

"Neen, eerst vakantie. (lacht) En zondag winnen, zodat de titel dichtbij is. Ik wil absoluut afscheid nemen met de titel. En dan huilen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234