Vrijdag 24/05/2019

John John & Missy

“Papa, we zijn Sinterklaas aan het vergeten”, zegt Missy. Bruusk kom je tot stilstand

column Bart Eeckhout Beeld Geert Joostens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

Kom, ik zal je dragen.” Het weer is guur en je dochter moe. Vanaf je schouders overziet Missy de wereld. Wat ze daar ziet, terwijl jullie ijlings een stadsplein kruisen, bevalt haar maar matig.

“Papa, we zijn Sinterklaas aan het vergeten.”

Bruusk kom je tot stilstand. “Waarom stop je?” Je stopt omdat het plots tot je doordringt dat je dochter gelijk heeft. Dat zeg je haar niet. Je zet er de pas maar weer in en vraagt waarom zij vindt dat we de Sint aan het vergeten zijn. “Er staat hier al een kerstboom.” Ze wijst naar een kale spar die vooralsnog doelloos op het plein is neergepoot. “Het is nog veel te vroeg voor een kerstboom.”

Somberend vervolg je de weg naar huis. Alweer blijkt de waarheid uit een kindermond te komen. Thuis geldt het principe nog wel: geen kersttoestanden voor 6 december. Of toch? “Ook wij zijn de Sint aan het vergeten”, zeg je je dochter. Jullie komen net van de film terug: The Grinch, een aardige niemendal over een groen monster dat Kerstmis de wereld uit wil helpen. Maar dus wel een kerstfilm.

Vooraf hadden de kinderen mogen kiezen: ofwel de Sinterklaasfilm van Hugo Matthysen, ofwel The Grinch. Daar hoefden ze niet te lang over na te denken. Doe die dure, flitsende animatiefilm maar. Eigen schuld, had je hen de keus maar niet moeten gunnen.

Natuurlijk houden je kinderen nog hartstochtelijk van Sinterklaas. De ene nog oprecht gelovig, de andere verstandig opportunistisch. Het Sint-verhaal overleeft ook wel de moderne tijd. Geen schoorstenen meer op de daken? O, maar de Sint heeft een loper waarmee hij alle deuren geopend krijgt. Met die verklaring wil Missy wel vrede nemen.

Toch valt het je op. Sint wordt alsmaar minder ruimte gegund. In Nederland is het van kinderfeest verworden tot arena voor cultuuroorlogen: de snelste manier om een traditie kapot te krijgen. De beelden stemmen je diepdroevig. In Vlaanderen heeft de geniale Hugo Matthy­sen de Sint de 21ste eeuw binnengeloodst. Daarvoor kan hij niet genoeg lof krijgen. Hoe lang houdt zijn hardnekkig verzet nog stand tegen het Kerstman-imperialisme? De gretigheid waarmee jouw eigen Sint-ge­zinde kinderen nu al naar een kerstfilm neigen, leert je: niet voor altijd.

Dat alles leg je omzwachteld uit aan de dochter op je schouders. Dat je je schuldig voelt omdat jullie nu al naar een kerstfilm zijn gaan kijken. Nu zwijgt je dochter. De snoepjes in de cinema had ze toch al niet zo lekker gevonden. Thuis gaat ze meteen met haar broer aan de slag. Op ambachtelijke wijze worden twee schoentjes klaargemaakt met tekeningen en een brief met verlanglijst. Zelfs de Sintplaat van de Damrakkertjes wordt afgestoft. Je dochter straalt alweer. “Ik wil wakker blijven om de Sint te zien.” Net als het meisje in de tekenfilm met de Kerstman, merk je op. Ze knikt. Het is haar manier om Sinterklaas te geven wat enkel Sinterklaas toekomt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.