Woensdag 29/01/2020

P-E-R-S-O-N-A-L-I-T-Y

Wat zou er eigenlijk gebeuren als je Goedele 'haar penisboek' even bovenop Goedele haar 'haar vaginaboek' zou leggen ?

En gaat de bekende sexperte, nu ze de wondere wereld van het bladengebeuren instapt, nog wel genoeg tijd vinden om het door sommige bevolkingsgroepen al zo lang verwachte Goedele 'haar aarsboek' te schrijven ?

En gaat de CE0 van de Finse uitgeverij Sanoma nog veel Finse bossen laten omhakken om daar 'personalitybladen' van te laten maken ?

Ik weet het niet en toch tob ik erover terwijl ik met mijn imaginaire hond ga wandelen. Ondertussen bezin ik mij als passionele persvreter over wat een 'personalityblad' eigenlijk wel zou kunnen zijn. En omdat mijn imaginaire hond dat zo graag hoort, fluit ik daarbij onderweg ook nog een heel eigen versie van Lloyd Price's wonderlijke hit uit 1959, 'P-E-R-S-O-N-A-L-I-T-Y'.

Overigens is Aimé een rare naam voor een Fin.

Maar passons. Er zijn zelfs personality's die hun kinderen Merel of Céleste noemen, schijnt het. Met rare namen zullen we moeten leren leven. En met 'personalitybladen' ook, vrees ik.

Naar het schijnt worden er in de Sanoma Towers nu al geheime vergaderingen gehouden ( vanaf kwart voor acht 's morgens, wanneer Aimé klaar is met zijn interviews) over allerhande op stapel staande crossmediale ventures , die bepaalde nichegroepen zullen moeten aanspreken rond print products die telkens de naam zullen dragen van een zogenaamde 'sterke persoonlijkheid'.

Zo lekte alvast uit dat er in samenwerking met onze Waalse vrienden een glossy magazine wordt ontwikkeld dat zich zal richten tot de modale moordzuchtige pedofiel en dus gewoon Dutroux zal heten. Maar ook liefhebbers van christelijke, democratische en Vlaamse geföhnde schapenkoppen krijgen eindelijk hun deel (De Crem). En er loopt zelfs een project voor een blad dat zich uitsluitend zal richten tot irritante gastarbeiders (Eppink) .

Tja, en dan is er binnenkort dus Goedele.

Mij ondertussen al een beetje kennende denkt u misschien dat ik iets tegen Goedele zou kunnen hebben. Niets is minder waar. Maar ik ben geen fan. Dat is ook waar.

Ik vind haar hoogstens een inconvenient trut, maar toch besef ik dat veel eminente professoren - die ook wel eens met de bobbel in hun broek denken, overigens - diezelfde Goedele een buitengewoon mooie en intelligente vrouw vinden.

Ik besef even goed dat het not done is in een beschaafd land om zo 'n icoon der nieuwe vrouwelijkheid openlijk een dom en lelijk wijf te noemen. Dus doe ik het niet.

Maar stel dat ik in een onbeschaafd land zou wonen, dan zou ik me niet inhouden, neem dat van me aan.

Maar goed, er is ook goed nieuws : ik lees in deze krant dat Humo, het favoriete tv-blad van mij en mijn hond, van Aimé gewoon mag blijven bestaan.

Maar het moet wel back to basics . Wat wordt daarmee bedoeld? Zonder Aimé?

Me know nothing! I'm from the Dansaert Street!

Wat ik wel weet is dat ik - in de zomer van mijn leven - een klein tiental jaren in de journalistieke beatgroep heb mogen spelen die de Humo-redactie toch was, in de jaren zeventig. Als we dan even stellen dat Guy Mortier toen een beetje John Lennon was, en Guido Van Meir enigszins voor Mc Cartney speelde, terwijl Herman De Coninck een behoorlijk coole George Harrison neerzette dan was ik toch gewoon Ringo Starr, die zoals alle drummers van op de achtergrond een heel goede kijk had op wat er reilde en zeilde. Look dumb, act smart! You know what I mean!

Ik mocht vaak vaststellen dat het goed ging.

En wel omdat de goede oude meneer Dupuis ons gewoon liet doen, gesteld dat we niet te veel met het bakkes van de paus van Rome wilden lachen.

Hij deed ook heel vakkundig of hij geen Nederlands begreep, zodat hij nergens last van had en telde aan het eind van de maand gewoon zijn geld.

En als er genoeg over was kocht hij een nieuwe Aston Martin en scheurde daarmee naar Monte Carlo, op zoek naar buitengewoon intelligente, mooie vrouwen.

Ze heetten zelden Goedele.

Maar nogmaals: hij liet ons vooral met rust.

Back to basics? My kut, ja.

Nu, alle hoop is nog niet verloren, hoor ik u zeggen.

Wanneer de journaliste van De Morgen vraagt of onder het nieuwe regime een notoir criticus als (rv) nog wel loos zal mogen gaan, zegt de verse CEO minzaam 'ja'.

My kut again!

Want het enige juiste antwoord op die vraag zou geweest zijn: "Mevrouw, daar kan ik niet op antwoorden want ik zal mij nooit ofte nooit met de redactie bezighouden."

Marc Didden

Volgende keer : Back to Basilix!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234