Donderdag 28/10/2021

overstekend wild bij de saunaboot

Vijf dagen vertoeven in het hoge Noorden, vlak

bij de plaats waar detectiveschrijver Henning Mankell opgroeide. Op het programma: een trip met de saunaboot, een voormiddag downhill bike race en een regelrechte berensafari. Een injectie natuur, rust en muggenmelk.

Hoewel onze eindbestemming in Zweden ligt, landen we in het Noorse Oslo. Vandaar nemen we een huurwagen. Zonder wagen ben je in Scandinavië niets. Alles ligt op zijn Amerikaans lekker ver van elkaar. Hele bossen ter grootte van ettelijke Vlaamse provincies samen wachten me op. Aan groen geen gebrek in Noorwegen en Zweden. De bediende van de huurwagenfirma vertelt me dat rijke Noren en Zweden volop in bossen investeren. Want de overheid komt gratis bomen kappen en plant zelf nieuwe aan. Het geld loopt dus vanzelf binnen zonder dat je zelf iets moet doen. Wandelen in eigen geld? Geen slecht idee in crisistijd.

De luchthaven van Oslo, dat is design all over the place. Met haar strakke lijnen vormt ze een ideaal decor voor een of andere James Bondfilm. Om de eerste honger te stillen koop ik de Scandinavische snack bij uitstek: een broodje worst. Goed 20 centimeter heerlijk vlees. De prijs van het begeleidende biertje zorgt echter voor een lichte kater. Die andere Scandinavische specialiteit, blonde dames op stelten van benen, trippelt langs me heen. Clichés moeten af en toe bevestigd worden.

Op de gps tik ik de eindbestemming in: Lofsdalen, Zweden. Ik rijd de E6 op, de Noorse versie van Route 66. Die weg loopt van Malmö tot aan de grens met Rusland. Na tweeënhalf uur rijd ik Zweden binnen. Ik heb geluk. Een kraanvogel laat zich gewillig fotograferen en een vos poseert lekker arrogant in het midden van de eenzame weg. Wat later passeer ik een intrigerend verkeersbord. Opletten voor overstekend wild. Het afgebeelde wild: een beer! De rit strandt in het mooie dorpje Lofsdalen, pal in het Zweedse skigebied van de provincie Härjedalen. Overnachten doen we in de Lodge Fjällripan, zoals alle huizen hier volledig uit hout opgetrokken. Op de daken groeit er gras. Je moet ze hier echt niet leren wat ecologie betekent.

Op restaurang

Lofsdalen blijkt een piepklein dorp met een honderdtal inwoners. Het ligt aan het prachtige meer Lofssjön. Het dorpje is volledig ingesloten door bergen. We bevinden ons hier op ongeveer 700 meter boven de zeespiegel. In de winter kun je heerlijk skiën op de 25 pistes. Met belachelijk korte wachttijden aan de negen skiliften - gemiddeld anderhalve minuut in het hoogseizoen.

Twee uur vliegen en vier uur autorijden hebben de honger aangewakkerd. Eten doen we in restaurant (restaurang) Trapper. Op het menu renpanna. Even later liggen pureepatatjes, bosbessen en wat rozemarijn naast een stevige portie rendier in een ovenwarme pan. Rendier is lekker vlees dat stevig afsmaakt. Iedereen drinkt hierbij Trapper bier met een lage alcoholgraad. Wijn en stevig bier zijn te duur op restaurant. Dat drink je thuis. Voor de zoetebekken onder ons is er pannkaka.

Het moet gezegd, de lodge is af. Lekker gezellig in de juiste zin van het woord. Heerlijk haardvuur en dito sauna. Afkoelen doe je door de pier op te lopen en in het meer te springen. Doe zoals de locals, luidt het devies. Er volgen immers nog gevulde dagen.

Met bijzonder stevige berglaarzen aan trekken we de volgende ochtend de berg op. Het uitzicht boven de boomgrens is ronduit adembenemend. Volledig ontspannen ben ik echter niet. Steven, de gids van dienst, wijst op een hoopje verse berendrol. Eigenaardig is die drol hier blijkbaar niet. In de provincie Härjedalen voelen maar liefst 1.200 beren zich thuis. Concreet betekent dat één beer per tien inwoners. Wandelaars met een klein hartje dragen hier dan ook een berenbel. Hoewel dat niet hoeft, want een beer is banger voor de mens dan omgekeerd. Zal wel, denk ik dan.

Elanden, slangen en muggen

De Zweedse thrillerschrijver Henning Mankell groeide hier in de buurt op. Een spannende streek dus. Benieuwd of er tijdens ons verblijf doden gaan vallen. In de zomer wordt het hier 's avonds nooit echt donker. Ideaal om na het avondeten op safari te trekken. Dat betekent: zachtjes met de wagen rondrijden in de eindeloze bossen en met arendsblik de omgeving afspeuren. Tot de weg stopt.

We parkeren de wagen en trekken te voet verder. Gewapend met zakmes en fototoestel. Na een halfuur hebben we prijs: een eland. Schofthoogte 2m30. Het is een vrouwtje, 15 meter van ons verwijderd. We leggen haar vast op foto en stappen verder. Ik zet mijn voet en voel dat er iets mis is. Naast mijn voet een dode lemming in de bek van een slang (of van een uit de kluiten gewassen adder, naargelang de mythevorming).

De euforie van onze ontdekkingen gaat snel weer liggen als we een opengetrokken boomstronk zien. Dat betekent dat er een beer is gepasseerd. Een eigenaardige mix van bewondering en angst maakt zich van mij meester. Vanavond echter geen beer te zien. Oogst? Vijf elanden, de ene al groter dan de andere. Gigabeesten, maar hoe gracieus dat ze weglopen! De overdosis bloeddorstige muggen neem ik maar voor lief.

Op de fiets

Tijdens de zomermaanden kun je natuurlijk niet skiën, zelfs niet in het hoge Noorden. Om toeristen te lokken hebben ze in Lofsdalen downhill bike tracks aangelegd. Gewoon met de fiets van een berg hotsen? You wish! Net als bij skiën heb je pistes met een verschillende moeilijkheidsgraad. Helm, harnas, knie- en elleboogbeschermers vrijwaren je van kwetsuren. Zelfs als je tegen een boom knalt hou je er niets aan over.

Als fietsliefhebber zit je hier goed. Wie een koersfiets meepakt, kan op uitstekende wegen zijn kilometers doen. Geen scheur in het asfalt, geen putjes in de weg. Heerlijk heuvelig. Noorwegen is vlakbij. Je kunt hier moeiteloos een uur fietsen zonder ook maar één wagen tegen te komen. Je kunt zelfs gerust een kwartier picknicken op het midden van de weg. Met als pluspunt de gezonde boslucht. Overstekend wild bezorgt je een stevig verhaal om na te vertellen. Mountainbikers kunnen dan weer rond het gigantische meer de spieren losgooien. Zowel in de skishop als in de plaatselijke sportwinkel bij Karin kun je fietsen huren.

Saunaboot

Tijd voor ontspanning. Sauna annex diner. Dogge verwelkomt ons op zijn boot. Hij was ons warm aanbevolen door de uitbaters van Trapper. We zijn met acht. Enkele Noren vergezellen ons. Ze hebben hier een buitenhuis - bijzonder veel Noren en Zweden hebben een buitenhuis in de bossen én eentje aan het water.

Dogge is kapitein van een saunaboot. Ja, je moet een Zweed niet leren hoe hij zich moet ontspannen. De boot bestaat voor de helft uit een sauna. Terwijl ik na een zweetsessie het meer induik, haalt men aan de andere kant van de boot wat vis op. Dogge vraagt of we na het diner nog naar beren gaan kijken: "Mijn broer belt dat er verse berenafdrukken op een afvalcontainer staan, drie kilometer verderop." We parkeren ons wat verdekt. Het wachten wordt echter niet beloond. Ter compensatie biedt hij ons beverhjell aan, een drankje getrokken uit de anaalklier van bevers. Even intrigerend als walgelijk. De pruimtabak, ook zo'n Scandinavische hobby, laten we wijselijk aan ons voorbijgaan. Doen zoals de locals heeft zo zijn grenzen.

Moe maar voldaan genieten we daarna van een heerlijk glas wijn in de lodge. Dit is echt wel de ideale locatie voor wie in de nodige luxe van de natuur wil genieten. Acht volledig uit hout opgetrokken gebouwen - zelfs uit volledige bomen - liggen hier vlak bij elkaar. Elke lodge is voorzien van een terras met barbecue. Fjällripan bestaat uit vier kleinere lodges, drie grotere en een badhuis. Hogerop in het dorp baten de eigenaars ook nog enkele grote lodges uit vanwaar je gewoon op de ski's naar de pistes kunt trekken. In de winter ondergaat Lofsdalen een metamorfose: bij de skipiste is er dan een activiteitencentrum waar je kunt bowlen en waar de kinderen zich kunnen uitleven in de binnenspeeltuin. Het meer is dan volledig dichtgevroren en wordt de buitenspeeltuin van heren en dames op de sneeuwscooter.

Ik besluit de laatste ochtend de natuur in te trekken voor een loopsessie. Een uurtje lopen in de allerbeste buitenlucht. Dogge had me immers op het hart gedrukt: "You will not see bear, the bear will see you." Ietwat overmoedig misschien volg ik een pad door het bos. Ik moet even heel voorzichtig rond een modderpoel heen. Als ik een halfuur later op mijn terugweg weer aan de poel kom, zie ik een verse berenpootafdruk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234