Dinsdag 02/03/2021

Overal uit de kast, behalve in de sport

De vijfduizend atleten die in de World Outgames aantreden, hebben twee dingen gemeen: ze zijn homoseksueel en ze hebben een passie voor sport. Twee gegevens die ook anno 2013 nog vaak moeilijk te verzoenen vallen. 'In sportmiddens wordt een homo vaak bekeken als een minderwaardige man.'

'De sportwereld is nog steeds erg homofoob'

Marie: "Je ziet hier niet zo heel veel lesbiennes. Ik denk dat maar een vierde van alle deelnemers hier in Antwerpen vrouw is. Dat is jammer, ja, maar het is een realistische weerspiegeling van de homoseksuele gemeenschap. Er zijn niet minder lesbiennes, maar ze zijn wel minder zichtbaar, minder geëngageerd. Met schaamte heeft dat niks te maken. Veel lesbiennes hebben kinderen en dan gaat hun gezin voor of ze zijn fervente feministes en vinden die strijd belangrijker. Je kunt niet op alle fronten tegelijk vechten.

"Al moet er in de sport nog wel degelijk een gevecht geleverd worden. De sportwereld is, ook vandaag de dag nog en ook in een land als Canada, erg homofoob."

France: "Ik loop in een club in Montréal. Vorig jaar werd er in de stad voor het eerst een 'Cours de la Fierté' voor homoseksuelen georganiseerd. Ik had op de club wat affiches opgehangen. Op de dag zelf zie ik iemand van onze vereniging lopen in Montréal: een jongen van een jaar of 25. Ik wist zelfs niet dat hij homo was, hij was er op de club nooit voor durven uitkomen. En wat nog het ergste is: hij weigerde te lopen in een T-shirtje van onze loopvereniging uit schrik herkend te worden. Op die leeftijd!"

Marie: "Sport is wat dat betreft een andere wereld. Het heeft allemaal met testosteron en agressie te maken."

France: "Mijn zoon speelt American football. Zolang hij in het middelbaar zat, was dat allemaal heel beschaafd en onschuldig. Maar nu studeert hij verder en de verhalen waar hij mee thuiskomt.... Je wilt niet horen welke opmerkingen ze maken. Een man die homo is wordt in sportmiddens vaak bekeken als een minderwaardige man, als niet zo competitief. Bij vrouwen ligt dat anders: daar wil iedereen de lesbische wel in het team want ze is sterker en mannelijker."

Marie: "Maar dat is toch een even groot probleem? Wat is dat nu voor redenering? 'Natuurlijk win je, want je bent lesbisch.' Je prestaties worden op die manier toch niet naar waarde geschat?

"Het goede aan deze games is dat je onder elkaar bent. Dat maakt een wezenlijk verschil. Mijn tennispartner, een man, speelde vroeger volleybal. Hij kon op den duur het commentaar niet meer aanhoren en hij is gestopt met teamsport. Pas toen er bij ons een volleybalvereniging gekomen is enkel en alleen voor homoseksuelen is hij opnieuw begonnen én bleek hij erg goed te zijn. Dat is toch erg? Nu speelt hij op een hoog niveau, maar door al dat homofoob gedrag had hij dat bijna niet kunnen verwezenlijken.

"Ik speel tennis bij wijze van hobby. Het niveau ligt niet erg hoog. Zeg maar laag, eigenlijk. Drie sets en dan aan de toog hangen, je kent het wel. Maar op zulke momenten ben je altijd op je hoede. Het gaat er niet zozeer om wat de anderen zeggen, maar wel om wat jij niet kunt zeggen. Je moet constant in het achterhoofd houden: met haar kan ik over mijn partner praten, met hem niet...

"Als ik simpelweg over de vrouw van wie ik hou wil vertellen, dan ervaren sommigen dat als aanstootgevend en openlijk spreken over homoseksualiteit. Hier moet je daar allemaal geen rekening mee houden: we kunnen volledig onszelf zijn."

'Je moet een dubbelleven leiden'

"Ik ben een paar jaar geleden naar San Diego verhuisd, maar zes jaar geleden ben ik in San Francisco begonnen met synchroonzwemmen. In een club voor homo's, lesbiennes en transgenders, al zaten er ook wel enkele hetero's.

"In die club was mijn geaardheid geen enkel probleem. Zodra je er binnenwandelde, wist iedereen wel hoe laat het was. Ook nu, in de wereld van het synchroonzwemmen, ondervind ik weinig tot geen problemen. Tenminste, niet op mijn niveau, het masterniveau. Ga je naar omhoog, in de olympische regionen, dan is het heel anders. Daar worden homo's wel nog met de nek aangekeken. Ik ben soms jurylid in wedstrijden op hoog niveau en daar hoor je wel veel opmerkingen die eigenlijk niet kunnen."

"Voor ik deze sport deed, was ik een duiker en een gymnast. In die werelden is het helemaal niet vanzelfsprekend om als homoseksueel aanvaard te worden. In 2012 is er op de Olympische Spelen een gymnast uit de kast gekomen. Ik kan je zeggen dat dat voor heel veel ophef heeft gezorgd. Vroeger was dat zo goed als ondenkbaar.

"Als je als atleet een sport beoefent in een milieu waar men vijandig is ten opzichte van homoseksualiteit, dan pas je je daar automatisch aan aan. Hoe gewrongen dat ook voelt. Op den duur raak je met jezelf in de knoop: het voelt alsof je niet eerlijk bent tegenover jezelf. Je moet een dubbelleven leiden. In de buitenwereld, bij mijn vrienden en in mijn familie, wist iedereen al lang dat ik homoseksueel was, maar in de club praatte ik er niet over en hield ik het verborgen. Het is heel vreemd: ik was uit de kast, behalve in mijn sportvereniging."

'Rugby zou geen optie zijn'

"Vorig jaar deden we met mijn club mee aan een lokaal toernooi. Een van de andere teams had zichzelf 'les fillols' genoemd. Dat is bij ons een erg vulgair woord voor homoseksuelen. Het is dat ik nooit tegen hen heb moeten spelen, want anders had ik ze er wel op aangesproken. Voor hen is dat misschien een grapje, maar het kwetst.

"Daarom is het ook zo belangrijk dat er spelen zoals deze zijn. Natuurlijk kunnen wij ook samen met heteroseksuelen sporten en dat doen we ook, maar dit maakt ons zichtbaar. Het toont dat er wel degelijk homoseksuele sporters zijn. Dat doet anderen misschien twee keer nadenken vooraleer ze pijnlijke opmerkingen maken en het maakt het voor sporters makkelijker om voor hun geaardheid uit te komen. Of ik de enige homoseksuele volleyballer in onze ploeg ben? Nee. Enfin, officieel wel, maar ik weet dat er nog een ander is. Alleen heeft hij het nog niet gezegd.

"Maar ik moet zeggen: dat team van vorig jaar is een uitzondering. Zeker bij volleybal kom je niet veel homofoob gedrag tegen. Een groot deel van mijn familie speelt rugby. Daar zou ik niet aan begonnen zijn. Wat je daar hoort... Maar bij ons... toen ik begon te spelen, werd mij gevraagd of ik een vriendin had. Ik heb geantwoord zoals het is: 'Nee, ik heb een vriend.' Dat was dat. Sindsdien komt Nicolas gewoon voor mij supporteren en wordt hij aanvaard, net als de andere partners."

'Had dit vroeger maar bestaan'

"De vorige Outgames waren in Kopenhagen, waren voor mij een thuismatch. Dat was meteen ook de eerste keer in mijn leven dat ik besefte dat er andere homoseksuele tennissers waren. Eerder was ik ze nooit tegengekomen. Ja, er is Martina Navratilova bij de vrouwen, maar bij de mannen? Ik kende er geen eentje, al is het tennis in vergelijking met sommige andere sporten niet echt een machowereld.

"Ik wou niet per se deelnemen om tegen andere homoseksuelen te kunnen spelen. Ik was vooral geïnteresseerd in hoe ik zelf zou spelen op zo'n toernooi. Ik kan nogal agressief uit de hoek komen tegen medespelers en ik dacht dat dat op een match met alleen homo's anders zou zijn. Ik ging ervan uit dat ik mezelf van mijn beste kant zou willen laten zien op een moment dat de tribune volzat met mannen waar ik mogelijk seksueel geïnteresseerd in was.

"Dat bleek niet zo te zijn: ik was nog even agressief en gedreven. Ik wou winnen. En dat heb ik ook gedaan. In Kopenhagen heb ik goud behaald en dat hoop ik hier opnieuw te kunnen bereiken. Ik ben derde reekshoofd dus ik zou redelijk ver moeten geraken.

"Ik wou dat dit soort evenementen al bestaan had op het moment dat ik mijn coming-out deed. Als je toen iets met andere homo's wou doen dan waren er weinig opties. Veel meer dan homocafés hadden we niet. En laten we wel wezen, wat stelt dat voor? Met een pintje zielig in een hoekje zitten. Ik heb op den duur mijn draai gevonden toen ik in Kopenhagen in het gay house terechtkwam, waar ik kon zingen en acteren, maar dit zou een prima alternatief geweest zijn."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234