Woensdag 05/10/2022

"Overal hoorde ik geschreeuw, maar die noodkreten moest ik negeren": Paddy vertelt hoe hij als eerste ambulancier Manchester Arena binnenstormde

Paddy Ennis. Beeld Kos
Paddy Ennis.Beeld Kos

De eerste ambulancier die aankwam in de Manchester Arena was Paddy Ennis. De bloederige taferelen die de vader van drie kinderen voor ogen kreeg, waren onwezenlijk. Overal klonk geschreeuw, maar die noodkreten moest hij negeren. "Als ze nog kunnen roepen, betekent dat dat ze nog kunnen ademen. Hun luchtwegen zijn niet geblokkeerd. Mijn aandacht ging eerst uit naar de slachtoffers die geen enkele kik meer gaven", klinkt het uit zijn mond. Ennis was -samen met twee andere collega's- de enige die in de lobby van de concertzaal toegelaten werd. Daar lagen de zwaarst toegetakelde slachtoffers, maar op dat moment bestond ook de vrees dat er nog een tweede explosief zou ontploffen. "Het was nog gruwelijker dan in onze ergste nachtmerrie."

Sven Van Malderen

Paddy was van dienst toen de eerste meldingen iets na 22.30 uur binnenkwamen. "Het was sowieso al een drukke avond geweest, zo'n veertig noodoproepen moesten nog beantwoord worden. Maar plots verscheen op het scherm overal dezelfde boodschap: Manchester Arena. En ik zag ook het woord 'explosie'."

Ennis sprong in zijn ambulance en reed in het spoor van een politiewagen naar de concertzaal, zo'n anderhalve kilometer verderop. "Ik probeerde mezelf mentaal voor te bereiden op wat ik te zien zou krijgen. Maar hoe dichter ik kwam, hoe meer volk ik zag. En ze zagen er opvallend kalm uit. Ik begon al te hopen dat het toch niet zo ernstig zou zijn."

"Sprake van paniek"
Aan Victoria Station gleed dat optimisme echter langzaam weg. "De sfeer was anders, die voetgangers stapten sneller door. Er was sprake van paniek, maar op dat moment had ik nog steeds geen idee van de ernst van de situatie."

"Toen zag ik de eerste gewonden. Ik nam mijn materiaal uit de ambulance en agenten leidden me naar een groepje van vier à vijf mensen. Ze wisten zelf niet of er een explosie geweest was of neergeschoten waren. Uit de aard van hun verwondingen kon ik ook nog geen uitsluitsel geven."

"Adrenaline kan veel doen"
"Daarna volgde een groep van twintig à dertig mensen met gelijkaardige verwondingen: ze waren geraakt door glas of scherven, maar ze waren gelukkig niet in levensgevaar. Op dat moment was ik nog een kleine vijftig meter van de lobby verwijderd. Hoe verder ik ging, hoe meer mensen er op de grond zaten. Ik verwittigde hen dat mijn collega's hen zouden komen helpen. Ongelooflijk eigenlijk dat ze al tot daar geraakt waren, want sommigen waren er erg aan toe. Adrenaline kan veel doen met een mens blijkbaar."

Ennis besefte nu wel dat het ergste nog moest komen. "Agenten zeiden dat er nog een pak slachtoffers in de lobby lagen. Ze bevestigden ook dat het allicht een explosie geweest was. Mensen liepen weg of schreeuwden om hulp, de angst werd steeds tastbaarder."

"Het surreële van de situatie dringt tot me door"
"Ik ben vervolgens de trappen opgelopen. Ik was nog altijd de enige ambulancier ter plekke, maar ik wist dat mijn collega's er snel zouden zijn. En toen drong het surreële van de situatie tot me door. Ik ben een ervaren ambulancier en we worden getraind voor dit soort situaties, maar voor taferelen van zo'n omvang kan je nooit klaar zijn. Er zal ongetwijfeld een seconde geweest zijn waarin ik bevroor, maar ik had geen tijd om na te denken. De slachtoffers schreeuwden om hulp, zeker nadat ze mij gezien hadden."

"Maar dan komt het lastigste van de job: ook al zijn die mensen er allemaal heel erg aan toe, je moet ze negeren. Want als ze kunnen roepen, kunnen ze nog ademen. Ik richtte mijn aandacht op het tiental mensen dat niet meer bewoog. Voor sommigen bleek het inderdaad al te laat te zijn."

"Bijzonder lastige afweging"
"Daarna trachtte ik mensen te helpen die kritiek waren. Een bijzonder lastige afweging om te maken, vermits er tussen de dertig à veertig zwaargewonden waren. Gelukkig kreeg ik hulp van mensen die duidelijk wisten waar ze mee bezig waren: enkele agenten, maar ook EHB0-personeel, dokters en bewakers die op het concert aanwezig waren. Ze gebruikten onder meer riemen en T-shirts om het bloed te stelpen. Ik zag ook heel wat gewone mensen, die op gevaar van eigen leven anderen aan het helpen waren: ze spraken slachtoffers moed in of gaven mond-op-mondbeademing."

Intussen waren ook de collega's van Ennis aangekomen. Zij mochten de zwaarst getroffen ruimte echter niet meer in, uit vrees voor nog meer bommen of terroristen. Na een tijdje kwam er wel steun van twee speciaal getrainde hulpverleners van het Hazardous Area Response Team (HART). "Ik was enorm opgelucht toen ik hen zag. Zij hadden het juiste materiaal voor zo'n zware interventies bij zich."

"Daad was zo zinloos"
Samen beslisten ze dan welke slachtoffers het snelst hulp nodig hadden, hun collega's vingen hen vervolgens buiten de veiligheidszone op. "Het werd me al snel duidelijk dat er heel wat kinderen onder de slachtoffers zaten. Pas later vernam ik wie er opgetreden had: Ariana Grande. Ik heb zelf een negenjarige zoon die helemaal gek is van haar."

"Hoe lang het geduurd heeft om iedereen daar weg te krijgen, kan ik niet meer zeggen. Nadien volgde een spookachtige stilte, heel bizar om mee te maken. Maar dat is allemaal nog niets in vergelijking met het leed dat de slachtoffers en hun familieleden moesten doorstaan."

Het moge duidelijk zijn dat de aanslag van vorige maandag Ennis tot in het diepst van zijn ziel geraakt heeft. "De voorbije dagen zijn heel lastig geweest. Al dat geschreeuw blijft me ook 's nachts achtervolgen. Waarom toch? De slachtoffers waren zo jong en de daad op zich was zo zinloos."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234