Vrijdag 07/05/2021

Over trofeeën en prijzen

Ik heb een voorstel: kan men ook de sportprijzen niet fuseren? Nu het blijkbaar een gewoonte is om alle prijzen aan één persoon toe te kennen, kan men dan niet de Vlaamse Reus, het Vlaams Sportjuweel, de Sportman/vrouw van het jaar en de Trofee voor Sportverdienste onder één noemer brengen? De Vlaamse Sporter van het Jaar, of zoiets? De Franstaligen mogen wat mij betreft precies hetzelfde doen. Dan krijgt muurklimster Muriel Sarkany ook nog eens een prijs. Wij gaan de onze uitreiken in de vernieuwde gebouwen van Biac op Zaventem, want tegen volgend jaar is dat daar toch allemaal van ons.

Want wat is in godsnaam het nut van al die prijzen, als men ze allemaal aan Kim Clijsters geeft? (Het scheelde geen haar of ze had ook de Gouden Spike gewonnen en zelfs voor de Gouden Schoen is ze de belangrijkste kandidate.) Alleen de Trofee voor Sportverdienste moest het weer eens anders doen. Kim Clijsters én Justine Hénin krijgen die prijs samen. Dat hebben ze ook al eens geflikt in 1967, met Bracke en Merckx, en in 1957 met Washer en Brichant.

In de sport is het een soort wet dat je iets wat je dertig jaar geleden deed vooral moet vergeten en zeker niet mag herhalen. De Trofee voor Sportverdienste - dat anachronistisch overblijfsel van het Belgique à papa - doet dat wel en heeft nauwelijks nog bestaansreden als het die prijs uitreikt aan twee tienermeisjes die alleen in de pecuniaire betekenis van het woord verdienste hebben. De Trofee had Stefan Everts moeten toekomen. Terugvechten na zware blessures en weer winnen, dat is pas verdienstelijk.

Later volgen nog de Sportpersoonlijkheid van het Jaar en nu zult u mij niet begrijpen, maar die prijs heeft wel iets. Bovendien is het een mooi multimediaal marketingconcept, al heb ik mij van de week wel heel erg moeten concentreren om het kiessysteem te doorgronden. Ik klaag niet, want in deze tijden dat het allemaal makkelijker en platter moet, vind ik ernstig of ingewikkeld steeds meer een verademing.

Overigens is er dit jaar nog een nieuwe prijs in het leven geroepen, heb ik nu gelezen. De Siemens Publieksprijs van het Jaar, zowaar. Mag ik hierbij onze lezers oproepen om de Siemens-producten massaal te boycotten? En niet te stemmen. De Publieksprijs van het Jaar opstarten in een jaar dat de eigen gesponsorde atleten - Clijsters of Hénin - gewoon niet kunnen verliezen. Platter opportunisme is nooit vertoond en verdient zwaar te worden afgestraft.

Niet alle nieuwe prijzen van de laatste jaren konden worden gewonnen door sporters, gelukkig maar. Zo was er de Castar, de Vlaamse Oscar voor publieke figuren, die zo hoog mikte dat de krakkemikkige Vlaamse sport nauwelijks in aanmerking kwam voor de prijs. Tot Jacques Rogge deze zomer tot voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité werd verkozen. Dr. Rogge kan de Castar niet ontglippen, lijkt mij, maar misschien ben ik een beetje te veel fan van de man.

Hoewel ik natuurlijk ook mijn bedenkingen heb. En die beginnen al bij de aanduiding 'dokter' die te pas en te onpas voor zijn naam wordt gezet en die in samenhang met zijn adellijke titel ridder (en straks burggraaf) wel heel erg aan markies de Samaranch doet denken. Collega Carlos Deveene van Radio 1 voerde ooit een eenmansstrijd tegen het oneigenlijke gebruik van titels. Bijvoorbeeld in dokter D'hooghe, voetbalbondsvoorzitter, of dokter Rogge, of meester Coomans, basketbalvoorzitter. Carlos zei altijd: "Als ik Rogge interview in zijn hoedanigheid van medicus, dan is hij voor mij dokter. Anders niet." En zo hoort het. Er is ook geen mens die het in zijn hoofd haalt om edelachtbare of professor te zeggen tegen de gepensioneerde rechter-professor Jan Peeters, de huidige voetbalvoorzitter.

Dr. Rogge of Jacques Rogge, who cares, maar een tweede bedenking is dat men Rogge de Castar wil uitreiken vanwege zijn verdienste voor de Vlaamse sport, de unieke positie die hij bekleedt als koning-keizer-admiraal van alle sporters en hoe dat laatste afstraalt op de Vlaamse sport.

Fantastisch voor onze Belgische sport, zo luidde het officiële commentaar na de verkiezing van Rogge.

Kijk, dat weet ik nog zo niet. Ten eerste dit: Rogge is een unitarist tot in het diepste van zijn tenen én de sport in België stevent af op een algehele splitsing. Dat lijdt tot een situatie waarbij hij uiteindelijk vanuit Lausanne moet oordelen over de legitimiteit van een Vlaamse nationale vertegenwoordiging, iets wat hij ongetwijfeld zal VERoordelen.

Los daarvan is zijn vertrek naar Zwitserland een drama voor de topsport in ons land. Ik verklaar mij nader.

Indien Jacques Rogge in Moskou niet had gewonnen, dan was aan zijn vooraanstaande rol in het IOC een einde gekomen. Hij had in dat scenario misschien nog voorzitter van de medische commissie kunnen worden - of het WADA, indien Pound het had gehaald - maar hij zou vooral met een ei hebben gezeten dat hij niet langer kwijt kon. Rogge wil leiden, de baas spelen, beleid bepalen en om dat te doen, had hij terug gemoeten naar België. Als Rogge niet was verkozen in Moskou, was hij als een deus ex machina boven de Belgische sport komen hangen. Hij had de katalysator en het bindmiddel kunnen zijn van een nieuwe sportpolitiek, die onze nationale topsport en het BOIC van hun kater hadden kunnen afhelpen. Behalve voor een protocollaire rol is IOC-voorzitter Rogge voor de Belgische sport van geen nut meer. Wel integendeel, want nog binnen zijn ambtstermijn zal hij met het Vlaamse deel van die Belgische sport in conflict komen.

Wat natuurlijk allemaal niet belet dat ik hem die Castar van harte gun.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234