Woensdag 21/10/2020

'Over het algemeen ben ik een gelukkig meisje'

Hoog bezoek, zaterdag op het Filmfestival van Gent, want niemand minder dan de beroemde Franse steractrice Juliette Binoche kwam (samen met steracteur Jean Reno en de Franse regisseuse Danièle Thompson) haar nieuwe film Décalage Horaire voorstellen. Festivaldirecteur Dubrulle glunderde, het publiek applaudisseerde enthousiast en de door het festival ingehuurde bodyguards keken zéér grimmig.

Gent

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

De actrice had haar eigen minihofhouding meegebracht (persoonlijke maquilleuse, persoonlijke kapper, persoonlijke assistente, persoonlijke persattachée), maar dat hele omslachtig gedoe werd snel vergeten zodra de verhoopte 'audiëntie' een aanvang kon nemen. Zelfs de fotograaf, die eerder streng door de actrice was toegesproken - "Geen foto's tijdens het interview. Alleen voor of na" - was naderhand onder de indruk: "Die ogen! Die glimlach!"

In interviews had Juliette Binoche (1964) reeds vaak laten horen dat het (telkens weer) vertolken van ongelukkige en/of getormenteerde vrouwen in dramatische films behoorlijk vermoeiend kon zijn. "Geloof me, ik lach graag en vaak", vertelde ze ons bij een eerdere ontmoeting. "Maar de regisseurs lijken meer gefascineerd door mijn ernstige kant. Ze willen blijkbaar niet dat ik lach of mij amuseer." Met Jet Lag of Décalage Horaire, de tweede film van de Franse scenariste-cineaste Danièle Thompson (die indertijd reeds met haar vader Gérard Oury samenwerkte aan de scenario's van zijn komische kaskrakers zoals La Grande Vadrouille, Le Cerveau en La Folie des Grandeurs) is het er dan toch van gekomen. Een romantische komedie. Eindelijk? "Eh oui! Wat wilt u dat ik daarop zeg", glimlacht ze haar mooie glimlach in een van de kamers van het Gentse stadhuis, waar ze zaterdag een hele namiddag resideerde voor een strak schema van fotosessies en interviews. "Neen, ik had het eigenlijk niet meer verwacht. Ik dacht: 'Het lukt niet meer tijdens dit leven. Het zal voor een andere keer zijn. Tant pis!' Ik ben nogal fatalistisch in die dingen, maar anderzijds blijft men toch altijd nog hopen en dromen. En uiteindelijk heeft Danièle de moed of gewoon de verbeelding of het verlangen gehad om mij te komen opzoeken en mij dat idee van Décalage Horaire voor te stellen. Zodra ik het scenario gelezen had, had ik er meteen zin in. Het was een kans die ik mij niet wilde laten ontglippen. Eh bien, ze is mij niet ontglipt (giechelt)."

Het verhaal van Décalage Horaire speelt zich grotendeels af in en rond een Parijse luchthaven, waarvan het luchtverkeer door een staking compleet in de war werd gestuurd. Binoche speelt de rol van Rose, een visagiste die naar Mexico wil, waar haar een jobaanbieding voor enkele maanden wacht. Maar ze wil blijkbaar vooral weg uit een relatie die helemaal verzuurd lijkt. Van zijn kant is Félix (rol van Jean Reno), een uitstekende kok die nu 'big' is in de 'business' van de betere diepvriesmaaltijden, op weg naar München. Hij is op een zeer ongezonde manier gestrest en ook zijn liefdesleven heeft betere tijden gekend. Hij houdt nog steeds van een vrouw, die hem liever uit haar leven ziet verdwijnen. Wat hun sociale afkomst en karakter betreft, zijn Rose en Félix zowat elkaars tegenpolen. Maar de chaos op de luchthaven brengt hen, vaker dan ze zelf willen, met elkaar in contact. Of beter: in confrontatie.

Maar moest Juliette Binoche echt wachten op het voorstel van Danièle Thompson? Iemand met haar (internationale) sterstatus kan toch gewoon een komedie 'bestellen'.

"Neen, zo werkt dat niet", reageert ze. "Men moet eerst iets gedaan hebben, vooraleer men iets soortgelijks kan bestellen. De mens heeft vaak een neiging tot herhaling. Men wil dingen die men reeds gezien heeft, waarvan men weet dat ze marcheren. Maar een nieuw idee initiëren ligt blijkbaar minder in de menselijke natuur. Na al haar scenario's voor anderen had Danièle zin om zichzelf opnieuw uit te vinden als regisseur. Op dezelfde manier wou ze voor Jean Reno en mij nieuwe personages uitvinden. Dat was haar manier om inventief te zijn en zichzelf te provoceren.

"En ik, ik kon daarop alleen maar ja zeggen. Indertijd was ik het zelf die Chantal Akerman heb uitgedaagd om met mij A Couch in New York ('96) te draaien, maar als romantische komedie is die film niet echt een succes geworden en daarom begon ik toch wel te denken dat het komische genre misschien niet echt mijn rayon was. Voor mijn toelatingsexamen aan het Conservatorium in Parijs heb ik indertijd La Leìon van Ionesco gedaan. En dat is toch la comédie pure. Francis Girod was toen prof aan die nationale theaterschool en hij heeft mij later gezegd dat ik de beste punten had van de tien jaar dat men La Leìon als toelatingsproef gebruikte. En ik word er nu nog soms op aangesproken door mensen die de voorstelling toen gezien hebben. Kortom, ik had toch redenen om te geloven dat ik het wel degelijk in mij had. Dat ik dan later door de jaren heen geen komische rollen kreeg aangeboden, vond ik dus wel een beetje frustrerend, maar anderzijds vond ik het ook niet zo erg. Er zijn wel belangrijkere dingen in het leven. Daarbij komt dat ik over het algemeen een gelukkig meisje ben en dat ik mij doorgaans erg goed voel tijdens het draaien van een film. Zelfs bij ernstige films, zoals Trois Couleurs: Bleu van Kieslowski of The English Patient van Anthony Minghella hielden we niet op met lachen. Dus enerzijds maakte het beroep mij gelukkig, maar anderzijds blijft men als acteur toch altijd zin hebben om nieuwe horizonten te ontdekken, om niet gecatalogiseerd te worden en voor verrassingen te zorgen. Trouwens, die hele opsplitsing tussen 'dramatische' en 'komische' acteurs is zo kunstmatig."

Ook voor Jean Reno betekende de rol van de nerveuze Félix wellicht een verademing na een reeks films waarin hij voornamelijk de zelfzekere actieheld moest spelen.

"Ik had reeds eerder met Jean kunnen samenwerken", zegt Binoche, "want men had mij bijvoorbeeld ook rollen aangeboden in Mission: Impossible en Ronin. Maar dat interesseerde mij niet, want er viel voor mij niet veel te spelen en ik had absoluut om in zo'n actiefilm alleen maar zo'n beetje als vrouwelijke aanwezigheid te worden opgevoerd. Ik wist op voorhand dat ik, Juliette, mij in dergelijke genrefilms niet op mijn plaats zou voelen. Ik kies dan maar liever voor films die misschien minder commercieel zijn, maar waarvan ik verwacht dat de ervaring zelf mij meer zal interesseren."

Een film als Décalage Horaire mikt toch ook duidelijk op een populair succes?

"Maar men wil toch altijd dat een film het grootst mogelijke publiek bereikt", reageert Binoche. "De regisseur of de acteur die een film maakt met de bedoeling dat hij zeker niet bekeken zal worden, vergist zich van beroep. Ja, ik weet ook wel dat dit soort mensen bestaat, maar die getuigen alleen maar van grote hoogmoed. Aan de basis is film toch een beroep waarin men wil delen, waarin men als acteur zichzelf wil overtreffen, zichzelf wil vergeten en een spiegel worden voor de anderen."

Wat zijn uw eigen ervaringen met jetlag?

"Het gebeurt mij soms ook dat ik na een reis midden in de nacht wakker word zonder meteen te weten waar ik precies ben of hoe laat het is. Maar dat leidt nooit tot paniek. Het is een kwestie van gewoonte, want ik reis veel en graag. Je suis plutôt voyageuse. Er is wel ooit een moment van paniek geweest toen ik net in Los Angeles was aangekomen en 's nachts was er die aardbeving. Toen het begon te bewegen, wist ik in eerste instantie niet of het om een 'innerlijke' of 'uiterlijke' ervaring ging. Maar toen ik mij realiseerde dat het wel degelijk van buiten kwam, ben ik heel kalm gebleven. Té kalm bijna. Ik hield mijn zoontje van vijf maanden in mijn armen en het overwegende gevoel was dat van verantwoordelijkheid, van het beschermen van de ander. Het voelde ook zeer absurd aan: enerzijds dat moedergevoel en anderzijds die confrontatie met het onmogelijke, namelijk de mogelijkheid van de dood. Dat moment van décalage herinner ik mij dus, maar over het algemeen hou ik van verre reizen, want dat is zo'n beetje un temps hors du temps die helemaal van mij is en waarin men een beetje afstand kan nemen van het leven van elke dag."

'De regisseur of de acteur die een film maakt met de bedoeling dat hij zeker niet bekeken zal worden, vergist zich van beroep'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234