Zaterdag 31/10/2020

Concertrecensie

Over de veel te cleane Keane-karaoke in AB ★★☆☆☆

Beeld Alex Vanhee

“De AB heeft een strikte avondklok”, zei Keane-zanger Tom Chaplin bij aanvang van hun show in de AB, “dus gaan we in die tijd zoveel mogelijk songs spelen”. Dat hadden de Britten beter niet gedaan.

In 2004 gebeurde er iets wonderbaarlijks: het gehypete bandje Keane bracht een debuutplaat uit die meteen vijf van de beste refreinen van dat jaar bundelde. De gemiddelde muziekrecensent, met Nick Cave of Swans als favoriete artiest, kreeg het niet over z’n hart om toe te geven aan zulke overweldigende maar gladde oorwurmen. Ook onze (nq) was geen fan, omdat er “geen spatje rock-’n-roll” te bespeuren viel op de plaat. “Akkoord, maar moet alles dan rock ’n roll zijn?” dacht ik voor het optreden. Maar eerlijk: een liveshow zonder een spatje rock-’n-roll wordt al snel behoorlijk saai.

Verrassing! Ik heb mogelijk selectief persfoto’s genegeerd, maar in mijn herinnering was de zanger van Keane een mollige schattigaard, en geen Sam Bettens-lookalike met een babyface. Chaplin zag er gisteren zowaar frisser uit dan zestien jaar geleden. Dat kon je van het publiek niet zeggen, gok ik. In ‘Stupid Things’ zong Chaplin ‘I’m working late, you know / I hate to miss the kids’ bedtime again’. Dat waren in 2004 al de zorgen van de kalende mannen en uitdijende vrouwen in de AB, terwijl ik toen als snotaap op de achterbank van de wagen van mijn ouders triestig door het raam keek op de tonen van ‘Somewhere Only We Know’, mezelf in een melodramatische film wanend. Ja hoor, ook voor een 24-jarige snaak als ik klinkt het vroegtijdige kookpunt van Keane erg nostalgisch. Ik trok wel degelijk met tamelijk hoge verwachtingen naar het centrum van mijn stad.

Die verwachtingen werden vrij snel de kop ingedrukt. Aanvankelijk was het nochtans best leuk, hitjes als ‘Bend & Break’ en ‘Everybody’s Changing’ meegekweeld zien worden door een enthousiaste horde stijve vijftigers (een halfuur voor de deuren openden, stond er al een 40 meter lange rij superfans voor de AB). Zelfs ‘Silenced by the Night’ uit 2012 kon me enigszins bekoren. Maar al snel begon het me te dagen hoe extreem clean Keane klonk, beangstigend bijna. Alle songs werden haarfijn uitgevoerd door een band die zich net daarom ongetwijfeld aan het vervelen was. De bandleden stonden afstandelijk ver uit elkaar en je merkte aan alles dat ze het grootste deel van de songs voor de vijfhonderdste keer speelden. Hoe nauwkeurig het ook klonk, er vloeide geen spelplezier uit hun vingers. Zo verloren zelfs de beste refreinen veel van hun magie en emotie.

Beeld epa

Eigenlijk was Chaplin de enige die zich kon uitleven: hij huilde perfect zijn aartsmoeilijke zanglijnen richting het publiek. Vierenhalve ster voor zijn prestatie – tijdens ‘Crystal Ball’ vergat hij even zijn tekst.

Geen onbelangrijk detail: na de debuutplaat ‘Hopes and Fears’ heeft Keane voornamelijk ongeïnspireerde kutsongs gemaakt. Vaak afkooksels van de eerste hits, pogingen tot grootse refreinen maar dan gedoemd om in te zakken. Keane speelde gisteren 24 liedjes. Een greep uit het aanbod: een croonersong met synths waar ik onaangename kriebels van kreeg (‘Phases’), een kerstnummer dat een maand te laat kwam (‘Strange Room’) en het onvermijdelijke moment waarop Chaplin het publiek aanmaande om mee ‘oh oh oh oooooh’ te zingen (‘You Are Young’). Dat binnensmonds braken was voor één keer niet te wijten aan overmatig alcoholgebruik. ‘A Bad Dream’ moet trouwens zowat het meest inspiratieloze nummer geweest zijn dat ik in lange tijd gehoord heb - en ik heb afgelopen weekend twee Rock Rally-preselecties meegemaakt.

En toch bleek het publiek daar niet om te malen. Er werd misschien amper bewogen in de overvolle AB, maar het brave publiek zong menige song van begin tot einde mee, klapte voorzichtig op de maat en zwaaide al eens een arm in de lucht tijdens de refreinen. Tussen de songs door leek er soms een varken geslacht te worden in het publiek, maar toen ik goed keek, bleek het om een overenthousiaste, lichtjes aangeschoten vrouw te gaan. Luk Van Biesen was wel degelijk aan het genieten van de muziek.

Of ik Keane nog eens live zou willen zien? Ja, maar dan op een festival, deze keer mét vrienden en in beschonken toestand. En de set mag niet langer dan een uur duren. En Tom Chaplin moet weer een gezellige dikkerd worden. Voorlopig leg ik gewoon nog eens een plaat van Nick Cave op. Of Swans.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234